به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، دکتر سید علیرضا مرندی، رئیس تیم پزشکی رهبر شهید انقلاب، در گفتوگویی تفصیلی برای نخستین بار جزئیاتی از سیره پنهان زندگی شخصی، مراودات خانوادگی و پروتکلهای درمانی ایشان را روایت کرد؛ روایتی که از زهد ساختگی فاصله دارد و متنِ واقعیت زندگی مردی است که حتی در کوچکترین مسائل معیشتی، خود را همتراز با محرومترین طبقات جامعه میدید.
آغاز یک همراهی
نقطه عزیمت رابطه دکتر مرندی با رهبر شهید، به دوران ریاستجمهوری ایشان بازمیگردد. مرندی با یادآوری نخستین دیدارش میگوید:وقتی بحث وزارت مطرح شد، نزد ایشان رفتم و با صراحت گفتم نه تقوای لازم را دارم و نه هوش مدیریتی برای این صندلی اما ایشان با نگاهی متفاوت، این مسئولیت را بر عهده من گذاشتند، این شروعِ مسیری بود که سالها بعد به تشکیل تیم پزشکی و سپردن مسئولیت سلامت رهبری به وی منجر شد.
زندگی روی موکت
بخش مهمی از اظهارات مرندی به سبک زندگی خانوادگی ایشان اختصاص داشت. رئیس تیم پزشکی با اشاره به حضور در منزل رهبر شهید برای معاینات دورهای، تصویری متفاوت از بیت رهبری ارائه داد: «در خانه ایشان خبری از مبل و صندلی نبود؛ ما روی موکت مینشستیم. همسر مکرمه ایشان شخصاً چای میآوردند و از ما پذیرایی میکردند. هیچ خدم و حشمی در منزل حضور نداشت و ایشان حتی برای یک لیوان آبمیوه، به کسی دستور نمیدادند.»
ماجرای آقای مستأجر
دکتر مرندی در این گفتگو به مصداقی تکاندهنده از احتیاط شرعی ایشان اشاره کرد. در ایام کرونا، تیم پزشکی پیشنهاد داد برای رعایت بهداشت، شیرهای آب اتاق ایشان به سیستم الکترونیکی تغییر کند؛ پیشنهادی که با مخالفت قاطع رهبری مواجه شد. مرندی میگوید: «ایشان فرمودند من اینجا مستأجرم و صاحب این ملک نیستم که حق تصرف و تغییر در آن را داشته باشم. ایشان حتی در مورد سیستم تهویه و کوچکترین هزینههای عمرانی نهاد، با همین دقت برخورد میکردند.»
پارتی بازی نمیکنم
یکی از بخشهای برجسته این روایت، سیره خانوادگی ایشان در مواجهه با خدمات دولتی است. مرندی با نقل خاطرهای از سال 59 میگوید: «یک روز در بیمارستان نوزادان، با مادری مواجه شدم که مانند همه مردم در صف نوبت ایستاده بود. بعداً متوجه شدم ایشان همسر آقای خامنهای است. وقتی پیشنهاد دادم برای تسهیل در رفتوآمدشان هماهنگی کنم، ایشان با قاطعیت رد کردند و گفتند من نمیخواهم پارتیبازی کنم و مثل گذشته زنگ میزنم و پشت در مینشینم تا نوبتم شود.»
فقط بیمارستان دولتی
رئیس تیم پزشکی رهبری تأکید کرد که در تمام سالهای طولانی طبابت، ایشان هرگز اجازه ندادند امکانات ویژهای برای درمانشان بسیج شود. مرندی خاطرنشان کرد: «هرگاه نیاز به جراحی یا آزمایش مفصل بود، ایشان تأکید داشتند که به بیمارستان دولتی بروند. جالب اینکه پس از اتمام عمل، مبلغ قابل توجهی از مال شخصی خودشان پرداخت میکردند تا هزینه درمانشان که در مرکز دولتی انجام شده، رایگان تمام نشود و باری بر دوش بیتالمال نباشد.»
حماسه واکسن ایرانی
در بخش دیگری از این گفتگو، به مدیریت هوشمندانه رهبر شهید در بحران کرونا اشاره شد. مرندی فاش کرد که در ابتدای تولید واکسن، پیشنهاد خرید واکسن خارجی برای ایشان مطرح شد، اما رهبری فرمودند: «من منتظر واکسن ایرانی میمانم.» ایشان در نهایت مانند یک داوطلب معمولی در فاز آزمایشی واکسن داخلی شرکت کردند تا ضمن حمایت از توان دانشمندان ایرانی، الگویی برای اعتماد ملی باشند.
میراثِ تربیت
بخش قابل توجهی از روایت دکتر مرندی به منش رفتاری فرزندان و نوههای رهبر شهید اختصاص داشت. وی با تأکید بر اینکه در تمام این سالها وظیفه مراقبت پزشکی از خانواده ایشان را نیز بر عهده داشته، تصریح کرد: «تواضع، ادب و دلسوزی برای دیگران در تمام اعضای خانواده موج میزد. من هرگز ندیدم که فرزندان ایشان حسرت چیزی را بخورند یا به دنبال امتیازی باشند؛ این ویژگیها مستقیماً ثمره تربیت و نظارت شخص آقا بود.»
وی افزود: «فرزندان و نوههای ایشان همواره مانند مردم عادی مراجعه میکردند و من همان روحیه "عدم استثنا قائل شدن" که در آقا بود را در تکتک آنها میدیدم. این خانواده بهگونهای تربیت شده بودند که هیچ تفاوتی بین خود و آحاد ملت احساس نمیکردند.»
مرزِ سرخِ بیتالمال در زندگی شخصی
رئیس تیم پزشکی رهبری در پایان با نقل قولی از آیتالله جوادی آملی، بر دقتنظر بیمثال ایشان در تفکیک اموال عمومی و شخصی تأکید کرد و گفت: «آیتالله جوادی آملی بارها متذکر شده بودند که ایشان به شدت مراقب بودند تا ذرهای از بیتالمال وارد زندگی شخصیشان نشود. این پایبندی نه فقط در کلام، بلکه در جزئیترین امور معیشتی و سبک زندگی سادهشان متجلی بود.»
تقوا، تنها رازِ یک زندگی خارقالعاده
دکتر مرندی در پایان این گفتگو، فقدان رهبر شهید را ضایعهای عظیم خواند و تأکید کرد که تمام این رفتارهای خارقالعاده، ریشه در تقوای الهی و تربیت دینی ایشان داشت. وی افزود: «ایشان اجازه نمیدادند ما تفاوتی میان ایشان و یک مریض معمولی حس کنیم؛ ایشان الگوی تمامعیار اسلام عملی بودند.»
انتهای پیام/