به گزارش خبرگزاری تسنیم، تری بوچر، مدافع سرسخت و پیشین تیم ملی فوتبال انگلیس هنوز هم با تصویری شناخته می‌شود که به یکی از نمادهای ماندگار فوتبال این کشور تبدیل شده است؛ بازیکنی با سر باندپیچی شده، پیراهن خون‌آلود و اراده‌ای که اجازه نمی‌داد حتی شدیدترین مصدومیت‌ها او را از میدان خارج کنند. با این حال، دوران حرفه‌ای بوچر فقط در آن تصویر خلاصه نمی‌شود. خاطرات او از رویارویی با دیگو مارادونا، همکاری با بابی رابسون و حسرت قهرمانی در جام جهانی 1990، بخش‌های دیگری از زندگی فوتبالی مدافعی است که نامش با تاریخ فوتبال انگلیس گره خورده است.
بوچر که به تازگی کلاه افتخاری میراث ملی تیم ملی انگلیس را دریافت کرده، در گفت‌وگویی از لحظه‌های فراموش‌نشدنی دوران فوتبالش پرده برداشته است. او همچنین در کتاب جدیدش با عنوان «تقریباً جاودانه؛ زمانی که انگلیسِ بابی رابسون یک ملت را مجذوب خود کرد»، به روایت یکی از مهمترین دوره‌های تاریخ فوتبال انگلیس پرداخته است.
مارادونا؛ زخمی که هنوز فراموش نشده است
یکی از مهمترین خاطرات بوچر به جام جهانی 1986 مکزیک و دیدار انگلیس مقابل آرژانتین باز می‌گردد؛ مسابقه‌ای که با دو گل تاریخی مارادونا، یکی با دست و دیگری پس از عبور از چندین بازیکن انگلیس به یکی از مشهورترین بازی‌های تاریخ جام جهانی تبدیل شد.
بوچر که در جریان این مسابقه شاهد گل نخست مارادونا نبود، پس از بازی در اتاق کنترل دوپینگ کنار ستاره آرژانتینی قرار گرفت. او درباره احتمال اعتراف مارادونا به گل معروف «دست خدا» می‌گوید: به سرم اشاره کردم و بعد دستم را نشان دادم. او هم به سرش اشاره کرد. مارادونا اعتراف نکرد، چون اگر این کار را می‌کرد، من از آن طرف اتاق به سمتش می‌رفتم!
با وجود گذشت سال‌ها و درگذشت مارادونا، احساس بوچر نسبت به آن اتفاق تغییر نکرده است. البته او می‌گوید اکنون بهتر می‌تواند با این خاطره کنار بیاید و دیگر مانند گذشته از یادآوری آن عصبانی نمی‌شود: ناامیدکننده بود. آن گل روی جریان بازی تأثیر گذاشت. بعضی از بازیکنان انگلیس آن صحنه را دیده بودند و بعضی دیگر نه. من جزو کسانی بودم که ندیدم. فکر می‌کنم اتفاقی که افتاد، باعث شد دوباره تمرکز نکنیم و گل دوم را هم دریافت کنیم.
بوچر با وجود انتقاد از گل نخست، توانایی مارادونا در گل دوم را تحسین می‌کند؛ همان گلی که بسیاری آن را بهترین گل تاریخ جام جهانی می‌دانند: باید به او احترام گذاشت؛ هم به خاطر گل دوم و هم عملکردش در آن مسابقه. مارادونا بهترین بازیکنی بود که مقابلش بازی کردم؛ بازیکنی که هیچ‌وقت واقعاً نتوانستم به او نزدیک شوم.
گل تاریخی مارادونا و حسرت یک مدافع
بوچر درباره گل دوم مارادونا نیز خاطره‌ای جالب دارد. پس از عبور ستاره آرژانتینی از پیتر شیلتون، مدافع انگلیس با تمام توان برای جلوگیری از گل تلاش کرد اما نتوانست مانع ورود توپ به دروازه شود.
او با لحنی طنزآمیز می‌گوید اگر در آن صحنه توپ را لمس کرده بود، بلافاصله اعتراف می‌کرد که بهترین گل به خودی دوران حرفه‌ای‌اش را به ثمر رسانده است: مارادونا از شیلتون عبور کرد و من توانستم خودم را به توپ برسانم اما توپ را نمی‌دیدم. با پای چپم دنبال آن می‌گشتم و فکر می‌کردم می‌توانم جلویش را بگیرم. وقتی توپ وارد دروازه شد، واقعاً عصبانی بودم. بوچر حتی معتقد است از گل دوم مارادونا بیشتر از گل «دست خدا» ناراحت شده بود.
خون، شجاعت و مسئولیت کاپیتانی
تصویر مشهور بوچر با سر خون‌آلود به مسابقه مقدماتی جام جهانی 1990 مقابل سوئد در سال 1989 باز می‌گردد؛ دیداری که با تساوی بدون گل به پایان رسید. او در آن مسابقه با وجود جراحت شدید به بازی ادامه داد و به یکی از نمادهای تعهد و سرسختی در فوتبال انگلیس تبدیل شد. بوچر می‌گوید هرگز به ترک زمین فکر نکرده بود.
بوچر خاطرنشان کرد: به عنوان کاپیتان کشورم در یک مسابقه مهم مقدماتی جام جهانی مقابل بهترین تیم گروه، اصلاً نمی‌توانستم زمین را ترک کنم. به بابی رابسون گفتم اگر مرا بیرون بکشد، او را می‌زنم! البته فکر نمی‌کنم واقعاً این کار را می‌کردم اما به او گفتم نباید مرا تعویض کند.
او پس از دریافت پانسمان، احساس می‌کرد همچنان قادر به ادامه بازی است و حتی ضربه‌های سر نیز برایش مشکلی ایجاد نمی‌کرد: آدرنالین بالاست و کاملاً درگیر مسابقه هستید. بابی هم آستانه تحمل درد مرا می‌شناخت. قبلاً مصدومیت‌های زیادی داشتم و می‌دانست می‌توانم مقاومت کنم.
با این حال، بوچر تأکید می‌کند که استانداردهای پزشکی فوتبال امروز با گذشته تفاوت زیادی دارد و در شرایط مشابه، تصمیم صحیح پزشکی بدون تردید تعویض بازیکن خواهد بود.
بابی رابسون؛ مربی که کامل بود
برای بوچر، بابی رابسون فقط یک مربی بزرگ نبود؛ او کامل‌ترین مربی دوران حرفه‌ای‌اش محسوب می‌شد. مدافع سابق انگلیس درباره ویژگی برجسته رابسون می‌گوید: مدیریت بازیکنانش فوق‌العاده بود. می‌دانست چگونه بهترین عملکرد را از آنها بگیرد، چه چیزی را باید به آنها بگوید و چگونه با هر بازیکن ارتباط برقرار کند.
بوچر معتقد است رابسون در کنار توانایی‌های فنی و تاکتیکی، از قدرت شخصیتی و مهارت ارتباطی کم‌نظیری برخوردار بود: وقتی می‌گفت هر بار که تو را انتخاب می‌کنم، خوب بازی می‌کنی، احساس فوق‌العاده‌ای پیدا می‌کردی. او دقیقاً می‌دانست چه چیزی بگوید.
زندگی پس از فوتبال؛ حمایت از خانواده‌های نظامیان
بخش دیگری از زندگی بوچر به فعالیت‌های حمایتی او از نظامیان پیشین و خانواده‌های‌شان اختصاص دارد؛ فعالیتی که پس از مرگ پسرش اهمیت ویژه‌ای برای او پیدا کرده است.
بوچر معتقد است نظامیان سابق به مراکز تخصصی بیشتری برای حمایت روانی و درمان نیاز دارند. او می‌گوید: باید مرکزی اختصاصی برای نظامیان سابق داشته باشیم؛ چیزی شبیه سنت جورج پارک اما مخصوص سلامت آنها و خانواده‌های‌شان. او خواهان ایجاد فضایی است که نظامیان سابق بتوانند در آن احساس تعلق کنند، درمان شوند و مهارت‌های لازم برای مقابله با مشکلات روانی را به دست آورند.
بوچر در سازمان Combat2Coffee نیز فعالیت می‌کند؛ مجموعه‌ای که از نظامیان سابق و خانواده‌های‌شان حمایت می‌کند و قرار است مرکز جدیدی در ایپسویچ افتتاح کند: پسرم چنین مرکزی را دوست داشت. این همان چیزی بود که به آن نیاز داشت. به همین دلیل این کار را انجام می‌دهم.
برای بوچر، میراث فوتبال تنها در جام‌ها، مسابقات و تصاویر تاریخی خلاصه نمی‌شود؛ گاهی ارزش واقعی یک زندگی در تلاش برای کمک به دیگران و ساختن آینده‌ای بهتر برای کسانی است که بیش از همه به حمایت نیاز دارند.
انتهای پیام/