حسین کریمشاهی‌بیدگلی، مدرس آموزش و خانواده در گفت‌وگو با خبرنگار تسنیم اظهار داشت: نکته دیگری که در بحث خانواده تراز و دلچسب می‌خواهم مطرح کنم، این است که رفاقت بیش از حد با فرزندان ممنوع است. گاهی اوقات ما رفاقت را با قانون‌مداری اشتباه می‌گیریم؛ به این معنا که پدر و مادر تلاش می‌کنند به فرزند خود «نه» نگویند و فرزندشان نیز پاسخ منفی از آن‌ها نشنود و تصور می‌کنند با این کار والدین خوبی هستند. این موضوع باز هم به ظرفیت فرزندان برمی‌گردد. خواهش من از خانواده‌ها این است که اندازه نگه دارند؛ چراکه اندازه نکوست و هم لایق دشمن است و هم لایق دوست.
این مدرس آموزش و خانواده با اشاره به نمونه‌ای از افراط در رفاقت والدین با فرزندان گفت: یکی از دوستانم می‌گفت فرزند 21 ساله‌اش هنوز وقتی می‌خواهد حرف‌هایش را به پدر بگوید، رو در رو و چهره‌به‌چهره صحبت نمی‌کند، بلکه ابتدا به مادرش می‌گوید و سپس مادر موضوع را به پدر منتقل می‌کند. این نمونه‌ای از افراط در طرف مقابل است.
کریمشاهی بیدگلی ادامه داد: مشکل ما در تربیت و بسیاری از مسائل، افراط و تفریط است. گاهی فرزند همیشه از گردن پدر بالا می‌رود و حتی او را با اسم کوچک صدا می‌کند یا اگر ویژگی ظاهری در چهره پدر وجود داشته باشد، آن را ملاک قرار می‌دهد. اگر به یکی دو روز گذشته خود برگردید، شاید نمونه‌هایی از این رفتارها را در محیط‌های مختلف دیده یا شنیده باشید.
وی با اشاره به برخی رفتارهای نادرست در روابط خانوادگی بیان کرد: موضوع اصلی، برخی حرف‌هایی است که میان والدین و فرزندان ردوبدل می‌شود. بنده دیده‌ام پدری با پسرش در انظار مردم حرف‌های زشت و نامربوط می‌زدند. ما باید این مسائل را رعایت کنیم.
وی با اشاره به تجربه‌ای در این زمینه اظهار داشت: خدا را شاهد می‌گیرم که همان پدر و پسر را مدتی بعد دیدم که پسر را در شهر خودمان به‌عنوان فردی که بزهکار شده بود، می‌گرداندند. این‌ها ریزه‌کاری‌هایی است که باید به آن‌ها توجه کنیم. اگر بخواهیم قطعه‌های پازل یک خانواده خوب را کنار هم بچینیم، باید به همین جزئیات دقت داشته باشیم.
این مدرس آموزش و خانواده با بیان خاطره‌ای از یکی از دوستان خود گفت: یکی از دوستانم می‌گفت سر سفره بودم که فرزندم حرفی زد. از او پرسیدم چه گفتی؟ پاسخ داد چیزی نگفتم، این حرف‌ها را با دوستانم می‌زنم. به او گفتم من پدر تو هستم و جایگاهم متفاوت است. درست است که با هم رفیق هستیم، اما من پدرتم و تو باید حواست باشد. رفاقت ما نباید مانند رفاقتی باشد که در کوچه، خیابان یا مدرسه با دوستانمان داریم.
کریمشاهی‌بیدگلی تأکید کرد: بسیاری از والدین تلاش می‌کنند به فرزندانشان «نه» نگویند، درحالی‌که اگر در هر شرایطی به فرزندان خود پاسخ منفی ندهیم، در نهایت خودمان به سختی می‌افتیم.
وی با اشاره به موضوع قول دادن والدین به فرزندان بیان کرد: ممکن است به فرزندم قول بدهم وسیله‌ای برایش بخرم، اما لحظه‌ای حواسم نباشد که تورم در حال افزایش است و شرایط اقتصادی تغییر می‌کند. وقتی زمان خرید می‌رسد، نمی‌توانم آن وسیله را تهیه کنم، اما خودم را ملزم می‌دانم که از این و آن پول بگیرم و به هر شکلی آن را بخرم؛ فقط به این دلیل که به فرزندم قول داده‌ام. این کار اشتباه است و در آن شک نکنید.
وی در تشریح راهکار این مسئله افزود: راهکار این است که وقتی می‌خواهم به فرزندم قولی بدهم، بگویم عزیزم، اگر در کنکور قبول شدی یا فلان اتفاق افتاد و در آن شرایط حال من خوب بود و امکانش وجود داشت، آن وسیله را برایت می‌خرم. باید از همان ابتدا این تبصره را در قول خود قرار دهیم و شرایط را مشخص کنیم.
این مدرس آموزش و خانواده ادامه داد: ما در ایران معمولاً در پایان صحبت‌هایمان سه نقطه می‌گذاریم و عبارت «و غیره» را به کار می‌بریم؛ در قول دادن به فرزندان هم باید این شرایط را در نظر بگیریم. نباید بدون در نظر گرفتن شرایط، قول قطعی بدهیم و بعد خودمان را گرفتار کنیم.
وی با تأکید بر اینکه این موضوع در روابط میان پدر و پسر، پدر و دختر و همچنین مادر و فرزندان صدق می‌کند، گفت: گاهی صحبت‌هایی میان پدر و پسر یا پدر و دختر شکل می‌گیرد و مادرها نیز باید در روابط خود با فرزندان همین نکات را رعایت کنند.
کریمشاهی‌بیدگلی خاطرنشان کرد: رفاقت باید به شکلی باشد که فرزندان مسئولیت‌پذیری و انعطاف‌پذیری را یاد بگیرند؛ این‌ها نکاتی است که گاهی اوقات ما در تربیت فرزندان از آن‌ها دور می‌شویم.
وی افزود: بنابراین در فرزندپروری رفاقتی باید مراقب باشیم و مرزبندی مشخصی داشته باشیم. قانون‌هایی که در خانه تعیین می‌کنیم، به همین دلیل است. تا جایی می‌توانم به فرزندم محبت کنم و قربان‌صدقه‌اش بروم، اما قرار نیست فرزندم هر روز بخواهد خودش را لوس کند و در آغوش من باشد.
این مدرس آموزش و خانواده با اشاره به تغییر رفتار نسل جدید نسبت به گذشته اظهار داشت: جالب اینجاست که آمارها نشان می‌دهد نسل امروز نسبت به 10 تا 15 سال گذشته لوس‌تر شده‌اند. متأسفانه دلیل این مسئله تغییر نگاه پدر و مادرهاست؛ این تغییر نگاه به معنای خارج شدن از چارچوب تربیتی است.
وی با تأکید بر ضرورت بازنگری والدین در شیوه‌های تربیتی خود گفت: یکی از دوستانم می‌گفت هر چند وقت یک‌بار سوره حمد را از روی قرآن بخوانیم، چه اشکالی دارد؟ همین‌طور چه اشکالی دارد که من هم مسائل تربیتی را مرور کنم و ببینم در خانه چه کاری انجام می‌دهم، چه روش تربیتی دارم و کدام بخش آن درست یا اشتباه است؟ حتی می‌توانیم جلسه‌ای خانوادگی برگزار کنیم و درباره این مسائل صحبت کنیم.
کریمشاهی‌بیدگلی در پایان تأکید کرد: فرزندپروری رفاقتی موضوعی بسیار مهم است و باید کنترل شود؛ اگر این رفاقت کنترل نشود، فرزندانی لوس و نازپرورده خواهیم داشت و در بیرون از خانه نیز نگاه مناسبی به ما وجود نخواهد داشت. همان‌طور که در جلسه قبل درباره فرزندپروری هلیکوپتری صحبت کردم، فرزندپروری رفاقتی نیز در ادامه همان بحث قرار دارد. بنابراین باید مراقب رابطه رفاقتی خود با فرزندان باشیم، برای آن خط‌کش و مرزبندی مشخص کنیم و قوانینی داشته باشیم که خدای‌نکرده در آینده موجب پشیمانی نشود.
انتهای پیام/