به گزارش خبرگزاری تسنیم از گرگان، هفت تابوت بر شانه‌های مردم حرکت می‌کرد و در امتداد مسیر تشییع، چشم‌هایی خیس و دل‌هایی بی‌قرار، بدرقه‌گر پیکرهایی بودند که پس از سال‌ها دوری به آغوش وطن بازگشته‌اند؛ هفت شهید گمنامی که اگرچه نام و نشانی از آنان در دست نیست، اما یاد و راهشان در حافظه این سرزمین زنده مانده است.
در میان جمعیتی که برای وداع با این مسافران سال‌های دور آمده بودند، هرکس روایت خودش را داشت؛ یکی به امید یافتن نشانی از فرزند مفقودالاثرش چشم به تابوت‌ها دوخته بود، دیگری با یاد برادری که در جنگ 12 روزه به شهادت رسیده بود، در این مراسم حضور داشت و مادری نیز دست فرزند خردسالش را گرفته بود تا او را با مفهوم ایثار و فداکاری آشنا کند.
این مراسم فقط بدرقه هفت پیکر مطهر نبود؛ برای بسیاری از حاضران، فرصتی بود تا بار دیگر به خاطرات عزیزانی بازگردند که سال‌هاست جای خالی‌شان در خانه‌ها احساس می‌شود. تابوت‌ها که از معراج شهدای گرگان بیرون آمدند انگار بر روی موج‌های خروشان در حرکت بوند. در گوشه‌ای از مسیر، مردی سالخورده ایستاده بود؛ چهره‌اش از گذر سال‌ها و انتظار فرسوده شده بود و نگاهش میان تابوت‌ها می‌چرخید. او برای دیدن پیکر یکی از هفت شهید نیامده بود، بلکه شاید در دل آرزو می‌کرد نشانی از فرزند مفقودالاثرش در میان این مسافران پیدا کند.
او با صدایی آمیخته به بغض گفت: نمی‌دانم کدام‌یک از این شهدا همان فرزندی است که سال‌هاست چشم‌انتظار بازگشتش هستم. هر بار که به پیکر یکی از این شهدا نگاه می‌کنم، انگار بخشی از وجودم با او می‌رود. هنوز هم امید دارم روزی پسرم به خانه برگردد.
برای خانواده‌های شهدای مفقودالاثر، سال‌ها انتظار با یک پرسش تکراری سپری شده است؛ اینکه عزیزشان کجاست و آیا روزی نشانی از او پیدا خواهد شد؟ تشییع شهدای گمنام، برای این خانواده‌ها تنها یک مراسم مذهبی و ملی نیست؛ گاهی فرصتی است برای زنده شدن دوباره همان انتظار قدیمی و مرور روزهایی که با امید شنیدن خبری از فرزند، برادر یا پدرشان گذشته است.
در میان جمعیت، دختری جوان با چادر سیاه و چشمانی اشک‌آلود از برادرش می‌گفت؛ برادری که در جنگ 12 روزه به شهادت رسیده و اگرچه دیگر در میان خانواده نیست، یادش همچنان در زندگی آنان جریان دارد.
او در گفت‌وگو با خبرنگار تسنیم اظهار کرد: جنگ 12 روزه برای برادرم تمام شد، اما برای ما هنوز ادامه دارد. نبودنش هر روز احساس می‌شود و خاطره‌اش از زندگی ما جدا نشده است. امروز با دیدن پیکر این هفت شهید، دوباره به یاد برادرم افتادم؛ کسانی که برای دفاع از سرزمینشان رفتند و از خود نامی ماندگار و راهی پرافتخار به جا گذاشتند.
در بخش دیگری از مسیر، مادری فرزند خردسالش را در آغوش گرفته و همراه جمعیت حرکت می‌کرد. کودک با نگاه کنجکاوانه‌اش به گل‌ها، تابوت‌ها و جمعیت چشم دوخته بود؛ شاید هنوز نمی‌دانست چرا این همه آدم برای بدرقه چند پیکر گرد هم آمده‌اند، اما مادرش می‌خواست نخستین تصویرهای او از مفهوم شهادت و فداکاری در چنین روزی شکل بگیرد.
این مادر در گفت‌وگو با خبرنگار تسنیم گفت: دوست داشتم فرزندم از همان کودکی با مفهوم ایثار و فداکاری آشنا شود. می‌خواستم ببیند مردم چگونه از شهدا استقبال می‌کنند و برای کسانی که جانشان را در راه دفاع از این سرزمین فدا کردند، احترام قائل‌اند. شاید هنوز برای درک عمیق این مفاهیم کوچک باشد، اما باور دارم آشنایی با این فرهنگ باید از کودکی آغاز شود.
در میان حاضران، حضور نسل‌های مختلف نیز به چشم می‌آمد؛ از سالخوردگانی که خاطرات سال‌های جنگ را با خود داشتند تا جوانانی که آن روزها را تجربه نکرده‌اند، اما برای بدرقه شهدا به میدان آمده بودند. این هم‌زمانی نسل‌ها، تصویری از پیوندی بود که گذر زمان نتوانسته آن را از میان ببرد.
در ورودی مسیر تشییع، سربازی مسئولیت نظم و حفاظت از مراسم را برعهده داشت. او در کنار انجام وظیفه، با اسپند از پیکر شهدا استقبال می‌کرد. وقتی از احساسش در آن لحظات پرسیده شد، گفت: وظیفه من مراقبت از این مسیر است، اما حضور در چنین مراسمی برایم فقط انجام یک مأموریت نیست. وقتی پیکر شهدا از مقابل ما عبور می‌کند، احساس می‌کنم در برابر کسانی ایستاده‌ایم که برای آرامش و امنیت امروز مردم از جان خود گذشتند. این کار برای من نوعی ادای احترام و دین به آنان است.
در گوشه‌ای دیگر از محوطه معراج‌الشهدا، دختری جوان با پوشش کمی متفاوت‌تر ایستاده بود و با دقت مراسم را دنبال می‌کرد. او از نسلی بود که فاصله زمانی زیادی با دوران دفاع مقدس دارد، اما حضور در این مراسم برایش پرسش‌هایی درباره چرایی این میزان علاقه و احترام مردم به شهدای گمنام ایجاد کرده بود.
او با اشاره به تأثیر فضای مراسم بر خود گفت: پیش از این تصور می‌کردم خاطرات فقط به گذشته تعلق دارند، اما اینجا می‌بینم کسانی که سال‌هاست دیده نشده‌اند، هنوز تا این اندازه در زندگی مردم حضور دارند. برایم جالب است که چگونه انسان‌هایی که بسیاری از حاضران حتی نامشان را نمی‌دانند، چنین جایگاهی در دل مردم دارند. آمده‌ام تا این پیوند و معنای این همه احترام را بهتر درک کنم.
در میان جمعیت، جوانی 24 ساله نیز حضور داشت؛ جوانی که سال‌های جنگ را تجربه نکرده، اما خود را بیگانه با سرگذشت شهدا نمی‌دانست. او گفت: شاید تجربه نسل‌های قبل از جنگ را نداشته باشم، اما وقتی این جمعیت و اشتیاق مردم را می‌بینم، احساس می‌کنم میان ما و این شهدا پیوندی وجود دارد که به زمان و سن‌وسال محدود نمی‌شود. می‌خواهم بدانم چگونه انسان می‌تواند بدون چشمداشت از همه داشته‌هایش بگذرد و جان خود را برای دیگران فدا کند.
این پرسش، شاید یکی از مهمترین پیام‌های حضور نسل جوان در تشییع شهدای گمنام باشد؛ نسلی که جنگ را در میدان نبرد تجربه نکرده، اما همچنان در جست‌وجوی شناخت چرایی ایثار و فداکاری کسانی است که امنیت و آرامش امروز را بر جان خود مقدم دانستند.
هفت شهید گمنام در این روز از میان جمعیتی گذشتند که هرکدام با خاطره‌ای، داغی یا پرسشی در مراسم حاضر شده بودند. برای خانواده‌های چشم‌انتظار، این تابوت‌ها یادآور سال‌های دوری بود؛ برای بازماندگان شهدای جنگ 12 روزه، فرصتی برای تجدید خاطره عزیزانشان؛ برای مادران، زمینه‌ای برای انتقال فرهنگ ایثار به فرزندان؛ و برای جوانان، دریچه‌ای برای شناخت نسلی که از خود گذشت تا سرزمینش باقی بماند.
شاید نام این هفت شهید هنوز برای کسی روشن نباشد، اما استقبال مردم نشان داد گمنامی به معنای فراموش‌شدن نیست. آنان سال‌ها از خانه و خانواده دور مانده بودند، اما در روز بازگشت، مردمی به استقبالشان آمدند که هرکدام به شکلی خود را با سرگذشت و آرمان‌هایشان پیوند می‌دادند؛ غایبانی که پس از سال‌ها، همچنان در قلب مردم حضور دارند.
انتهای پیام/