به گزارش خبرگزاری تسنیم از مشهد،در این روز‌های فاطمیه، اگر گام به آستان رضوی بگذاری و دلت را به سمت جنوب شرقی روضه منوره بسپاری، به رواق «دارالذکر» می‌رسی، جایی که رفت‌وآمد زائران هرگز بازنمی‌ایستد، اما قدم‌ها نادانسته آهسته‌تر می‌شوند و زمزمه‌ها رنگ اشک می‌گیرند. اینجا، در همسایگی خورشید هشتم، محل آرامش ابدی امامی مجاهد و رهبری شهید است؛ خادمی که وقتی نام زهرای اطهر (س) بر زبانش جاری می‌شد، لحن کلامش از حیا، حسرت و معرفتی عمیق، لبریز می‌گشت.
ایستادن در دارالذکر و خیره شدن به آرامگاه کسی که عمرش را در دفاع از ولایت گذراند، زائر را به صرافت بازخوانی بیانات او می‌اندازد. آنچه از او درباره بانوی دو عالم به یادگار مانده، دریاست و آنچه در صحیفه‌ها گرد آمده، تنها جامی از آن حقیقت بی‌کران است. او فاطمه (س) را نه قدیسی محصور در لابه‌لای صفحات تاریخ، که خورشید بیدار و الگوی زیستن در همین عصر و زمانه می‌دانست.
بندگی صادقانه؛ سرچشمه نوری بی‌کران
همه عظمت بانوی آب و آفتاب، در نگاه رهبر شهید از یک سرچشمه می‌جوشید: بندگی صادقانه پروردگار.ایشان با همان لحن صمیمی و عمیقشان یادآور می‌شدند: «ارزش فاطمه‌ی زهرا (سلام‌الله‌علیها) به عبودیت و بندگی خداست. اگر بندگی خدا در فاطمه‌ی زهرا (سلام‌الله‌علیها) نبود، او صدیقه کبری نبود» (05/05/1384)
ایشان از محراب نوری می‌گفت که قدم‌های مطهر حضرت در آن تا تاول زدن پیش می‌رفت: «حتّی تورّم قدماها» (05/10/1370)؛ اما این سجاده‌نشینی، هرگز ایشان را از تپش‌های جامعه جدا نمی‌کرد. در شب‌های دراز رازونیاز، وقتی فرزندشان امام حسن (ع) گوش به دعای مادر می‌سپرد، تنها نام همسایه‌ها و مؤمنان را می‌شنید و راز آن در کلام حضرت هویدا می‌شد: «یَا بُنَیَّ، الْجَارُ ثُمَّ الدَّارُ» (25/09/1371). رهبر شهید از این سیره، درس زندگی امروز ما را بیرون می‌کشید: «درس زندگی صدّیقه طاهره، فاطمه زهرا (سلام‌الله‌علیها) این است برای ما: تلاش، اجتهاد، کوشش، پاک زندگی کردن» (31/01/1393)
خانه فاطمی؛ شکوه ایثار و ایستادگی
در خانه کوچک فاطمه (س) و علی (ع)، شکوهی برپا بود که چشم دنیا را تیره می‌ساخت. رهبر شهید با حسرتی جان‌سوز به سادگی آغاز این پیوند مبارک اشاره می‌کردند و می‌فرمودند: «مگر نمی‌گوییم که جهیزیه‌ی آن بزرگوار چیز‌هایی بود که انسان با شنیدن آنها اشکش جاری می‌شود؟» (05/10/1370)
در 9 سال زندگی مشترکی که با شصت جنگ کوچک و بزرگ همراه بود، فاطمه (س) پشتوانه سردار بی‌بدیل اسلام بود؛ «ببینید انسان چقدر روحیه قوی باید داشته باشد تا بتواند این شوهر را تجهیز کند؛ دل او را از وسوسه اهل و عیال و گرفتاری‌های زندگی خالی کند؛ به او دلگرمی دهد» (07/02/1377) پاداش این همراهی، گواهی امیرالمؤمنین (ع) بود که فرمود: «مَا أَغْضَبَتْنِی وَ لَا عَصَتْ لِی أَمْراً»؛ «یک‌بار این زن در طول دوران زناشویی، مرا به خشم نیاورد و یک‌بار از دستور من سرپیچی نکرد» (25/09/1371)
این خانه، خانه ایثار بود. خانه‌ای که نان را نه برای سفره خود، بلکه «برای خاطر گرسنگان، نان را از گلوی خود و عزیزانش - مثل حسن و حسین (علیهماالسّلام) و پدر بزرگوارشان (علیه‌السّلام) - بُرید و به آن فقیر داد؛ نه یک روز، نه دو روز؛ سه روز!» (05/10/1370) تا سوره دهر بر تارک تاریخ بدرخشد.
مجاهدت تبیین و الگوی زن مسلمان
اما این بانوی محجوب و زاهد، وقتی پای غربت ولایت و دفاع از حق پیش آمد، یک‌تنه قد برافراشت. او که در هیئت و رفتار شبیه‌ترین انسان به رسول خدا (ص) بود و نقل شده: «وَ اللَّهِ مَا رَأَیْتُ فِی سَمْتِهِ وَ هَدْیِهِ أَشْبَهَ بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ مِنْ فَاطِمَةَ» (03/09/1373) به مسجد مدینه رفت و چنان خطبه‌ای ایراد کرد که «بزرگان فصحا و بلغا و دانشمندان باید بنشینند کلمات و عبارات آن را معنا کنند!» (25/09/1371) او برای پدر، نه فقط فرزند، که تسلی‌بخش و «امّ‌ابیها» بود. (03/09/1373)
رهبر شهید، فاطمه (س) را قله‌ای می‌دید که زن مسلمان امروز در دامنه آن حرکت می‌کند (26/10/1368)؛ پیوندی زنده و معنوی که حتی در سال‌های دفاع مقدس، بدون هیچ دستوری از بالا، نام و سربند «یا زهرا» را از ژرفای دل و ایمان رزمندگان می‌جوشاند. (03/03/1390)
دارالذکر؛ یادآور مسئولیت ما
امروز در رواق دارالذکر، سلام‌های زیر لب و اشک‌های جاری زائران، پاسخ به همان ندای فاطمی است. مرور کلام رهبر شهید در این صحن و سرا، یادآور این حقیقت است که مهرِ فاطمه (س) مشعلی برای روشن کردن مسیر زیستن ماست؛ نوری که راه را می‌نمایاند تا بندگی را پاک، خدمت به خلق را بی‌منت، زیستن را ساده و ایستادن پای حق را استوارتر کنیم.
یادداشت از معصومه معمار، فعال فرهنگی و رسانه ای
انتهای پیام/282