به گزارش خبرگزاری تسنیم از رشت، هوا چند روزی است بوی پیراهن یوسف می‌دهد؛ فرزندان حضرت زهرا (س) باز هم قدم بر چشمان ما گذاشته‌اند و دیار باران را به نور حضورشان منور ساخته‌اند. کوچه‌ها و آسمان بارانی شهرمان، امروز سوز دل مادری را روایت می‌کنند که سال‌هاست پشت درهای انتظار، چشم به راه جگرگوشه‌اش مانده است.
باران بی‌محابا می‌بارد و هوا سرد است، اما سرمای این پاییز، در جوار مهمانان خوشنام آسمانی، دل‌انگیزترین گرما را به جان آدم می‌نشاند. میدان شهرداری رشت هم در این شب‌های حزن‌انگیز فاطمیه، حال و هوایی دیگر دارد. قلب این میدان، بیت‌الاحزانی شده است به وسعت تمام دلتنگی‌های مردمی که قرار شبانه‌شان را با شهدا، این بار با بی‌قراری و شیدایی بیشتری به جا می‌آورند.
نظاره باران بر بدرقه یاران
جمعیت میدان شهرداری رشت، فشرده و همددل، شانه به شانه هم زیر باران ایستاده‌اند. قطرات باران لباس‌ها و چترهایشان را خیس کرده است اما در نگاه هیچ‌کس خیال رفتن و خستگی موج نمی‌زند. همه، سراپا انتظارند؛ چشم به راه مسافرانی که امروز دوشادوش ملائک از راه می‌رسند تا عطر بهشت را در جای جای گیلان جاری کنند.
زیر این آسمان خاکستری، تمام نگاه‌ها در میدان شهرداری به انتهای یک مسیر سبز گره خورده است و ناگهان از همان مسیر تابوت‌های شهدا آراسته به پرچم سه‌رنگ و مقدس ایران از راه می‌رسند؛ اینجا دیگر بغض‌ها سر باز می‌کنند، چشم‌ها خیس‌تر می‌شوند و اشک‌ها با قطرات باران درهم می‌آمیزند. خدایا! با دل‌های طوفانی ما چه می‌کنی در این باران؟
گویی پیراهن یوسف به کنعان رسید...
تابوت‌های شهدا یکی یکی به جمعیت نزدیک‌تر می‌شوند؛ باران هم هنوز می‌بارد، اما مگر می‌تواند آتش سوزان دل مردمی را آرام کند که دور این گوهرهای گم‌شده و پیدا، این‌گونه پروانه‌وار حلقه زده است؟
مردم جلو می‌آیند و دست‌هایشان را به تابوت‌ها می‌رسانند و آن‌ها را در آغوش می‌گیرند؛ انگار برادر گمشده‌شان را یافته‌اند، انگار سال‌هاست این مهمانان را می‌شناسند.
قطره‌های باران روی تابوت‌ها می‌غلتند؛ انگار آسمان هم می‌خواهد برای غربتشان مرهمی باشد. مردم می‌گریند نه فقط برای این یوسف‌های گم‌گشته بلکه برای دل تمام مادرانی که سال‌ها چشم به راه ماندند تا نشانی از جگرگوشه‌شان پیدا شود و تمام مادرانی که در طول یک سال اخیر داغ علی اکبرها و علی اصغرهایشان را دیدند.
روزی ما را شب‌های فاطمیه می‌دهند
این فرزندان زهرایی با خود عطر چادر خاکی حضرت زهرا(س) را آورده‌اند؛ با خود دعای مادر را، صبوری مادر را و غربت مادر را آورده‌اند، سال‌ها در دل بیابان‌ها، حضرت زهرا(س) برایشان مادری کرده و برای غربتشان گریسته است حالا پیکرهای خسته و پاره پاره‌شان پس از سال‌ها آمده‌اند تا مرهمی بر دل‌های ما بگذارند.
پس ای قهرمان خوشنام خوش آمده‌ای به شهر و دیار ما، اما چرا این‌قدر دیر؟ چند سال مادر پیرت با چشمان خیس چشم به راهت مانده؟ چند شب بارانی را با خاطرت گذرانده؟ چند بار از این میدان گذشتیم و ندانستیم روزی تو با گمنامی، همین‌جا به آغوش مردم بازمی‌گردی، اما حالا که آمدی برای دل‌های سوخته‌مان دعا کن. برای ما که گاهی در هیاهوی روزگار راه را گم می‌کنیم؛ برای ما که دلمان به دیدار و سخنان رهبر شهید روشن بود و اکنون داغ فراقش را در دل داریم.
قهرمان شهر ما می‌دانستی رهبر شهیدمان هم حاجت از حضرت زهرا(س) گرفت؟ می‌دانستی داغ فراقش هنوز بر دل‌های ما سنگینی می‌کند؟ بیا و بر دل‌های خسته‌مان دست بکش؛ بر دل‌هایی که سخت دلتنگ یار است؛ دلتنگ حسینیه و رهبری که می‌گفت: «من رزق هر سال کشور را از شب‌های فاطمیه می‌گیرم.» بیا و سلام ما را به رهبر شهید و حضرت مادر برسان؛ بگو مردمی که زیر باران به استقبالت آمده‌اند، هنوز چشم‌انتظار دعایشان هستند.
رقص پرچم‌های سه رنگ ایران
پیکرها هنوز در آغوش جمعیت هستند و باران تندتر می‌بارد. هیچ‌کس طاقت دل‌کندن از این فضا را ندارد، می‌داند باید قدر لحظه لحظه‌اش را در کنار این ستاره‌های خوشنام زهرایی بداند و هرچه می‌خواهد بگوید؛ از دلتنگی‌ها، از شب‌های سخت جنگ تحمیلی سوم، از غربت سحرهای ماه رمضان 1404، از داغ علی اکبرها و علی اصغرها، از داغ فرماندهان و دانشمندان و مردم مظلوم‌مان در راه وطن ... آری درد و دل‌ها تمامی ندارد. از کجا شروع کنیم برایتان؟
پرچم‌های سه‌رنگ ایران هم در میان جمعیت بر دست‌ها بلند است. چه ترکیب باشکوهی؛ این قهرمان‌‌های خوشنام که امروز تابوت‌شان بارانی است سینه‌هایشان را سپر گلوله‌ها کردند تا این پرچم بر زمین نیفتد؛ تا مردم این سرزمین با آرامش و سربلندی زندگی کنند حالا مردم آمده‌اند تا نشان دهند پرچم هنوز بر دوش همین ملت است و یاد و راه آن قهرمانان هنوز در دل‌ها زنده است.
موبایل‌ها و دوربین عکاسان هم بالای دست‌هاست؛ لنزها در پی ثبت لحظه‌هایی هست که هرکدامشان یک قاب از دلدادگی است؛ دستی که روی تابوت است، کودکی که از میان جمعیت گل می‌گیرد، پیرمردی که زیر باران آرام اشک می‌ریزد، پرچمی که در باد و باران می‌رقصد و مردمی که با لباس‌های خیس، قدمی عقب نمی‌کشند. بله بگیرید؛ ثبت کنید و بازتاب دهید. این صحنه‌ها را به جهان نشان دهید؛ عمق عشق و دلدادگی این شهر و مردمانش را به جهانیان نشان دهید.
نام‌آورترین مردان روزگارند
روی تابوت‌ها، گلبرگ‌های خیس بر زمینه پرچم در میان باران و اشک، زیبایی خاصی به فضای معنوی شهرداری بخشیده است؛ مردان رشیدی که روزی زیر قرآن و در مقابل نگاه خیس مادرانشان عازم جبهه‌های نور شدند و امروز علی‌اصغرگونه و پاره پاره تن، به شهر بازگشته و مقدمشان این‌گونه گلباران شده است. خدایا چه می‌کنی با دل‌هایمان؟
چه کسی می‌تواند بگوید این شهدا گمنام‌اند؟ آن‌ها آمده‌اند تا یادمان بیاورند گم‌شده اصلی ماییم، نه آن‌ها؛ ما که گاهی فراموش می‌کنیم آرامش امروزمان به بهای چه فداکاری‌هایی به دست آمده است.
چترها را ببندید؛ بگذارید باران بر سر و شانه‌مان بنشیند. بگذارید باران رحمت، روح و جانمان را بشوید. امشب آسمان و زمین با هم برای مردانی می‌بارند که بی‌نام آمدند و با رفتنشان راه آسمان را به ما نشان دادند. بگذارید قطرات باران بر صورت‌هایمان بلغزند؛ شاید در این باران چیزی از غبار غفلت هم از دل‌هایمان شسته شود.
التماس دعا؛ مسافران خوشنام بی‌نشان
مراسم رو به پایان است. صدای بلندگوها آرام‌تر می‌شود و جمعیت با دلی سنگین کم کم راه را برای بدرقه باز می‌کند. پیکرها یکی یکی به آمبولانس منتقل می‌شوند و از میان جمعیت دور می‌شوند، اما بعضی‌ها هنوز زیر بارانی که هر لحظه شدیدتر می‌شود ایستاده‌اند؛ انگار باورشان نمی‌شود باید از مهمانشان دل بکنند.
دل‌کندن از این قهرمانان سخت است. هنوز حرف‌های ناگفته بسیار داریم. سلام‌ها و دعاهایی هست که باید به حضرت مادر برسانید. هنوز دل‌های ما به دعای شما محتاج است.
ای مسافران خوشنام بی‌نشان! برای ما دعا کنید؛ برای این دل‌های شکسته، برای جوانان این دیار و برای ایرانی که با جان و دل دوستش داشته و دارید.
سلام خسته‌دلان این شهر را به مادر سادات حضرت زهرا (س) برسانید. به او بگویید این مردم که زیر باران عشق و بی‌قراری به استقبالتان آمدند دل‌هایشان پر از دلتنگی‌های ناتمام بود، بگویید ایران فاطمی امروز استوارتر و سرافرازتر از همیشه در برابر تمام استکبار ایستاده است و پشتوانه‌اش هنوز و همیشه تکیه بر چادر خاکی و مطهر زهراست.
گزارش از: زهرا رستگار
انتهای پیام/