به گزارش خبرگزاری تسنیم، آنچه در ادامه ملاحظه می‌کنید، مشروح گفت‌و‌گوی سرویس اندیشه با حجت‌الاسلام والمسلمین دکتر سعید ارجمندفر، عضو هیئت علمی جامعه‌المصطفی(ص) و منتقد و پژوهشگر سینما است که به بهانه سخنان اخیر وزیر خارجه آمریکا با رویکرد ایران‌هراسی آن هم با اغراض و رویکرد جنگ تمدنی صورت گرفته و در آن نیم‌نگاهی نیز به تحلیل و بررسی برخی فیلم‌های هالیوودی با تمِ ضدایرانی در سال‌های اخیر داشته است.
دوست دارم از اینجا بحث را شروع کنیم که به هرحال سخنان اخیر مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، ریشه در یک خاستگاه گفتمانی و ادبیاتی دارد که در راستای همان عقبه‌ی فکری، سیاسی و رسانه‌ای که آمریکایی‌ها در طول دهه‌های اخیر نسبت به کشور ما و انقلاب اسلامی داشته‌اند، قابل ارزیابی است. با این وجود، یک نوع تقابل تمدنی و حتی مذهبی در این صحبت‌ها مشاهده می‌کنیم به نحوی که به اذعان برخی، حتی آن‌ها به دنبال مقدس‌سازی بحث خشونت با هدف تخریب ایران و ایرانی هستند. در زمان ریاست‌جمهوری جورج بوش پسر نیز به خاطر داریم که آمریکا خودش را به نمایندگی از تمدن غرب، خیر مطلق معرفی می‌کرد و در آن سوی قضیه نیز تمدن اسلام یا ایران را شرّ مطلق می‌پنداشت. به نظر می‌رسد که آمریکایی در زمان فعلی نیز به شدت می‌خواهند که همین انگاره را در گستره جهانی آن هم با ابزار رسانه، هالیوود، هنر و ... بسط داده و به نوعی تعمیم بدهند. با توجه به این نکته، نظر و تحلیل شما نسبت به سخنان گستاخانه روبیو در این مقطع زمانی چیست؟!
ابتدا خیلی تقدیر و تشکر می‌کنم به جهت دعوت شما برای انجام این مصاحبه و همین‌طور دقت نظری که در رابطه با این بحث بسیار مهم و مبنایی داشته‌اید. مارکو روبیو در سخنان خود در آتن در محورهای مختلفی تلاش کرد که یک سامانه متعارف و تاریخی را ورق بزند برای یک هدف خاص؛ یعنی با حضورش در آکروپلیس و اجرای یک شوی نمایشی یا حداقل عرض کنم یک تدِ نمایشی، کوشید تا جریانی را دوباره مطرح کند که شاید آغازگر آن هم به نوعی در عصر کنونی خود ترامپ بوده با این رویکرد که هارمونی قدرت را در جهان با محوریت ایالات متحده بخواهد ورق بزند. این کاری بود که ایشان انجام داد. فرایندهایی که در این زمینه اتفاق افتاد خیلی جالب است. متن صحبت‌های ایشان بسیار حائز اهمیت است از این منظر که به هر حال یک متن آماده، تأییدشده و دقیق بوده که در آن تلاش برای یک هدف خاص و رسیدن به یک هدف خاص مشهود است. حالا اینکه چه چیزی را دنبال می‌کرد، جا دارد روی آن بحث بیشتری داشته باشیم.
ابتدای صحبت‌هایش در جایی ارجاع می‌دهد به ماجرای 480 سال پیش قبل از میلاد ؛ از تصرفی که هخامنشیان بر منطقه داشتند و با یک سیاه‌نمایی از آن واقعه تلاش می‌کند یک جریان‌سازی ذهنی را ایجاد کند و مطابق آن کارهایی را انجام دهد. من در اینجا چند نکته را می‌خواهم متذکر شوم؛ اولاً در این سخنرانی ما یک چیزی را می‌بینیم که اقرار خوبی است که این شخص به عنوان نماینده آمریکا در یک مهد تمدنی- مهد تمدن یونان و بعد روم- که به نوعی گسترش‌دهنده مسیحیت در کل اروپا نیز بوده است، بحثی را جلو می‌کشد که مرتبط با امپراتوری ایران است.
این خودش یک اقرار است وقتی که خودش را امروز رقیب آن امپراتوری روم یا این‌گونه بگویم، جایگزین امپراتوری روم معرفی می‌کند و لذا به همین خاطر به دنبال یاری‌گیری برای خودش است، آن هم در مقابل یک جریان مقابل؛ کدام جریان؟! جریان ایران و اتفاقاً در صحبت‌های روبیو که دقت کنیم متوجه می‌شویم که فقط در ابتدای کلامش به ایران اشاره نمی‌کند؛ در ادامه مسیر هم به برخی از جنگ‌هایی که بین ایرانیان و رومیان اتفاق افتاده و حتی هجوم اسکندر به ایران می پردازد یعنی عملاً در جای‌جای صحبت‌های خودش این تقابل بین یک تمدنی که حالا به اسم امروز به عنوان تمدن غرب مطرح می‌شود با تمدن ایران و ایرانی، حالا این جریان تمدن ایرانی مبنایش آیا اسلام است یا غیر اسلام، بحث دیگری است که باید روی آن صحبت کرد.
روبیو در ادامه اشاره می‌کند به جریان هجوم هخامنشیان به منطقه یونان و کارهایی که اتفاق افتاده است. البته با تحریف تاریخ؛ چون الگوی اولیه این‌ها تحریف تاریخ است، در واقع تاریخ را آن‌گونه که دلشان می‌خواهد ارائه و توضیح می‌دهند و قبل از این هم در جریان رسانه‌ای، یعنی قدرت با کلام رسانه‌ای خودشان و بیانی که برآمده از برداشت‌های رسانه‌ای و الگوهای رسانه‌ای خاص در عرصه تبلیغات است، می‌خواهد کاری کند که اذهان عمومی را همراه خودش کند.
منظورتان بهره‌گیری از ظرفیت هالیوود در همین راستا به معنای خاص کلمه است؟!
بله، به هر حال ما در سالیان قبل در سینمای هالیوود دیدیم که در مورد همین جریان یا شبهِ این جریان در مورد تصرف این منطقه توسط هخامنشیان فیلم‌هایی هم ساخته شد، فیلم 300 که دو قسمتی هم بود در کنار این فیلم هم سریال‌های مختلف، حتی در قالب طنز و یا آثار انیمیشنی گوناگون نیز با همین محوریت تولید شد. یعنی اصلاً آن تولیدات یک مبنا قرار گرفت که یک تقابلی بین تمدن غرب با محوریت روم، که البته مشخصات آن را عرض خواهم کرد و تمدن ایران و ایرانی بود؛ این بحث تقابلی البته ریشه دارد و من هنوز نمی‌خواهم وارد این بحث بشوم اما ریشه این بحث خیلی عمیق‌تر از این حرف‌هاست.
آقای روبیو دارد کاملاً نگاه تمدنی و حاکمیتی را مطرح می‌کند و به ظاهر هم کاری به دین اسلام ندارد، در ابتدای امر، فقط دارد تمدن ایران را در مقابل تمدن غرب قرار می‌دهد با این مضمون که وقتی ایرانی‌ها به اینجا حمله کردند، خیلی از شماها در یونان فرار کردید، در مقابلش ایستادگی نکردید، فقط یک عده شجاع پشت این دیوارها ایستادگی کردند و سنگ‌های بزرگ را بر بالای سر سپاهیان انداختند و سپاهیان هم مثلاً مدتی نتوانستند جلوی این‌ها را بگیرند و نتوانستند اینجا را تصرف کنند و تا آخر که شکست خوردند. جالب این که در اینجا باز اقرار به شکست جامعه رومی در این زمینه می‌کند، اما نکته مهمی که این وسط اتفاق می‌افتد این است، می‌گوید وقتی سپاهیان ایران وارد اینجا شدند، معابد شما را به آتش کشیدند، خانه‌های شما را به آتش کشیدند، ویرانی با خودشان به بار آوردند و همین مکانی که من پشت سرش ایستاده‌ام- آکروپلیس- را با خاک یکسان کردند که آیندگان آمدند این را بازسازی کردند و به این شکل فعلی درآمد.
در واقع روبیو در آن سخنرانی اشاره مهمی دارد به همان بازخوانی همان حرف‌های ترامپ. آقای ترامپ برمی‌گردد می‌گوید اگر من مثلاً انرژی هسته‌ای ایران را نابود نکرده بودم، شما می‌بینید که ایران امروز اسرائیل را نابود می‌کرد، ایران امروز به آمریکا حمله می‌کرد، فلان شهر را قرار بود بمب اتم بزند، اگر من نکرده بودم فلان و بهمان اتفاق اُفتاده بود. ابزاری که دارند استفاده می‌کنند را من اسمش هم دکترین نمی‌توانم بگذارم، بلکه تخیلات ترامپ است که به جهت ایجاد ترس در جامعه جهانی، به دنبال یارگیری و رسیدن به یک جامعه منسجم با رهبری آمریکا هستند و همان ایده ها و خط فکری ترامت به وسیله وزیر خارجه‌اش در آتن مطرح شده است. پس اولین چیزی که ما در اینجا می‌بینیم، دنبال این صحبت‌ها در حقیقت تداوم همان تقابل تمدنی بر اساس سیطره قدرت است.
خیلی جالب است، به متن صحبت‌های روبیو که دقت کنید، چند نکته اساسی داشت: در جایی حرف از این می‌زند که ما از جهت فناوری، از جهت علم، معرفت و از جهت فرهنگ در بالاترین رتبه‌های معرفت بودیم و شما یونانیان بودید که این را گسترش دادید، آثار شما بود که تبدیل به فلان آثار مربوط به مجسمه‌تراش‌های رومی شد، یا این که سفرنامه‌های شما بود که به فلان موضوع منتهی شد یا مثلاً زمینه‌ساز سفر شد و امثال این‌ها. حتی در آن سخنان مثلاً اشاره می‌کند به اینکه مسیحیت را شما در جامعه اروپایی گسترش دادید. بله، خب ما می‌دانیم که بعد از اینکه حضرت مسیح ظهور کرد، سال‌ها بعد، آیین و فرهنگ مسیحی توسط امپراتوری روم پذیرفته شد. البته باید دقت داشته باشیم اینکه می‌گوییم تحریف تاریخ یعنی همین؛ ابتدا امپراتوری شرقی این را پذیرفت، نه امپراتوری روم غربی. رم مرکز امپراتوری روم غربی بود، نه شرقی.
امپراتوری روم غربی به خاطر اینکه در رقابت فرهنگی عقب نماند، آیین مسیحیت را پذیرفت. گسترش مسیحیت هم خب حالا ممکن است بگوییم بر اساس این امپراتوری اتفاق افتاده است، اما حقیقت امر این است که جامعه‌ای که مسیحیت را پذیرفت و مسیحیت را به امروز رساند خیلی متفاوت است. حالا جدا از اینکه تحلیل‌گران دین مسیحیت مطرح می‌کنند از زمانی که امپراتوری روم آمد مسیحیت را پذیرفت، تعالیم مسیحی تغییر پیدا کرد، رویکردهای مسیحیان نسبت به حاکمیت جهان تغییر پیدا کرد.
حتی یکی از انگاره‌هایی که مطرح می‌شود این است که حضرت مسیح بشارت به ملکوت خودش می‌داد و می‌گفت من تا نروم ملکوت من نخواهد آمد. تفسیر ملکوت به حاکمیت و حکومت امپراتوری، تفسیر آن به استقرار کلیسا و امثال این‌ها همه مربوط به فرهنگ رومی بود. یعنی اصلاً این‌ها بودند که آن نگاه عمیق حضرت مسیح را تغییر دادند. شما حتی می‌بینید برخی از آیین‌های رومی که مربوط به خدایان و بت‌های رومیان است، به نوعی به عنوان آیین‌های مسیحی ورود پیدا کرد در تعالیم مسیحیان. ما اصلاً دنبال نقد این مسئله نیستیم که رومیان در حق دین مسیحیت چه جنایاتی کردند، و اینکه خود غربی‌ها اقرار می‌کنند یک فرهنگی به نام قرون وسطی ما را از حاکمیت دور کرد و به قول معروف دین بود و صاحبان دین بودند که ما را اسیر خمودی و عقب‌ماندگی کردند، بعد از اینکه ما گذار کردیم از دوران رنسانس، به واسطه دوره رنسانس از دین‌باوری و دین‌محوری گذشتیم و بعد توانستیم تکامل پیدا کنیم، تمام اندیشمندانی هم که ایشان ردیف می‌کند از این دوران هستند. ریشه‌اش را به دین برمی‌گردانند، در صورتی که روبیو دارد افتخار می‌کند به این تاریخچه. از یک طرف دین را عامل بدبختی‌های خودشان معرفی می‌کنند، از یک طرف به نوعی به آن افتخار می‌کنند، به اینکه روم باعث گسترش آن شد افتخار می‌کنند.
جالب اینکه تحلیل‌گران می‌گویند تمام آن آسیب‌هایی که دین مسیحیت در آن دوران خاص بر سر مردم آورد، نتیجه اقتدار حاکمیت روم بود، تلفیق تعالیم مسیحیت با برخی باورهای رومی بود که این آمد و حاکم شد، نه تفکر مسیحیت که یک تفکر آسمانی و الهی است. آقای مارکو روبیو برای اینکه همه چیز را کنار هم قرار دهد، برای یک تمدن مردم لازم است، برای یک تمدن فرهنگ لازم است، برای یک تمدن تاریخ لازم است، برای یک تمدن اقتدار و به نوعی حاکمیت لازم است. همه این‌ها را در جامعه غرب و فرهنگ اروپایی دارد ورق می‌زند با محوریت روم. مهمش اینجاست، دنبال اقتدارگرایی برای خودش است. خلاصه بحث‌هایش این است که ما عصاره شما در آمریکا هستیم. و امروز ما هستیم که مدعیان برافراشتن پرچم امپراتوری عظیم روم هستیم. بحث‌هایش کاملاً عالمانه جلو می‌آید، مقایسه می‌کند، مثلاً ما ادامه جریان علمی را از چه کسی به چه کسی رساندیم؟ ادامه جریان فرهنگی را از چه کسی به چه کسی رساندیم؟ ادامه فرهنگ پیشرفت‌های تکنولوژی را از کجا به کجا رساندیم؟ تا می‌رسد به بحث اسکندر مقدونی.
وقتی به اینجا می‌رسد، بلافاصله برمی‌گردد به خودشان، می‌گوید ما هستیم که امروز نقش اسکندر را بازی می‌کنیم، ما هستیم که باید آن جایگاه اسکندر را بازی کنیم و عظمت را به روم باستان برگردانیم. یعنی اصلاً حذف می‌کند جامعه غربی را اینجا و خودش یعنی کشور آمریکا را صاحب قدرت و اقتدار معرفی می‌کند، این خودش خیلی جریان مهمی است. از یک طرف، یک تمدنی را جلوه می‌دهد که باعث انحطاط، نابودی، شکست‌های مذهبی، بی‌احترامی به آیین‌های دیگران و و مباحث دیگری شده و روبیو می‌گوید این مصداقش ایران است. کدام ایران؟ ایران هخامنشیان، دوران نوادگان کوروش. چون اقتدار حاکمیتی و امپراتوری ایران را دیده، تجربه کرده، می‌خواهد آن را یک جا قرار دهد.
در مقابل می‌آید می‌گوید ما مظهر علمیم، مظهر فرهنگیم، مظهر تمدنیم، مظهر حاکمیتیم، مظهر قدرتیم. این ما چه کسی است؟ جامعه رومی. از اینجا الگو می‌گیرد، بعد می‌آید می‌گوید ما، یعنی آمریکا. یک‌دفعه یک جامعه رومی که تاریخ بقای آن به قرن‌ها قبل از میلاد مسیح می‌رسد را الگو می‌گیرد و به یک جامعه‌ای که کل عمرش به 250 سال نمی‌رسد، ختمش می‌کند. آمریکای 250 ساله که با بربریت زندگی خودش را آغاز کرد، با نابودی و کشتار سرخ‌پوستان آمریکا خودش را مستقر کرد در آن سرزمین، الگو قرار می‌دهد، می‌گوید ما ادامه همان حیات هستیم. ما کسانی هستیم که دوباره این امپراتوری را باید ایجاد کنیم.
از یک طرف، تمدنی را معرفی می‌کند که مالامال از پیشرفت، فرهنگ، تمدن و تاریخ است، البته همه به صورت جعلی است. محوریت آن را کجا قرار می‌دهد؟ آمریکا. و این نکته بسیار مهمی در گفتار آقای مارک روبیو است و اتفاقاً من این نکته برایم خیلی حائز اهمیت بود، که او در یک جامعه‌ای انسان برود، فخر تاریخی آن‌ها را مطرح کند، اما توهین کند به بعضی از موجودیت آن‌ها و برگردد بگوید امروز شما دیگر این نیستیدها، حواستان باشد آن کسی که امروز در این جایگاه قرار می‌گیرد ما هستیم که در آمریکا هستیم. پس باید برای رسیدن به این اقتدار به ما برگردید. یک الگویی را هم مطرح می‌کند در مورد دریای شمال، که آنجا یک اتحادی بین ما برقرار شده و چه اتفاق‌های خوبی بوده و دستتان درد نکند و این نکته‌ها، اتفاقاً نکته‌های دقیقی است که باید در آن همان نگاه استکبارگونه ترامپ سرایت پیدا کرده در وزرایش و امثال روبیو این‌ها را به نمایندگی از ترامپ دارند مطرح می‌کنند. اما فقط فرقش اینجاست، آقای ترامپ به گفته خودش خزعبلات می‌گوید دیگران تشویقش می‌کنند، آقای مارک روبیو این را آورده مکتوب کرده، یک ذره به آن شکل و شمایل تاریخی و علمی داده و دارد همان تفسیر را، همان نگاه را در یک جامعه دیگری مطرح می‌کند.
هدف این است که این تقابل را به آن دامن بزند؛ یعنی از یک طرف اقرار می‌کند که جامعه ایران یک جامعه تمدن‌محور است و جامعه‌ای است که تمدن اصیل و غنی‌ای دارد، حالا رویکرد آن‌ها در تمدن، شروع می‌کند به خراب کردن، می‌گوید تمدن این‌ها ویرانگر است، تمدن این‌ها یعنی ایرانی‌ها تخریب‌کننده است. حالا مسئله دومش این است که در مقابل یک تمدن برای اینکه بشود ایستادگی و مقاومت کرد، باید کل تمدن اروپا و آمریکا و جاهای دیگر با هم متحد بشوند، یک تمدن جدید طراحی کنند، انگار خودشان طراحی تمدنی ندارند. به نظر من، این واقعاً توهین بزرگی به جامعه اروپایی است که آقا شما این تاریخچه را داشتید، الان من رهبر شما هستم. واقعاً توهین بزرگی به جامعه اروپایی است.
در واقع می خواهند برای تخریب وجهه ایران و ایرانی، اجتماع و اتحاد غربی‌ها در این جنگ را با رویکرد فرهنگی و تمدنی، به شکلی موجه جلوه دهند و با قرائت خاصشان در رسانه‌های دنیا همین را مطرح کنند.
بله دقیقاً، بحث بر سر این است که یک تمدنی می‌خواهد در مقابل تمدن ایران ایستادگی کند، این هم احساس ضعف و اقرار به شکست در این مقام به بیان رسانه‌ای خودش خیلی مهم است. چون به یاد دارید در اوایل جنگ 12 روزه، بعدش جنگ 40 روزه ، ترامپ به کرّات از مسئولین اروپایی درخواست می‌کرد که بیایید به ما کمک کنید در بازگشایی تنگه و یا بیایید به ما کمک کنید در سرنگونی ایران. حالا بعضی‌ها به صورت مخفی آمدند کمک‌هایی کردند، اما صدایشان را درنیاوردند به صورت رسمی بگویند ما داریم این کار را می‌کنیم، جرئت نکردند بگویند.
امروز همین آقایی که به قول معروف ادعای تمدن‌سازی و امپراتوری تمدنی می‌کند، توسط دوستان خودش طرد شده است. غربی‌ها دوستان آمریکا و هم‌پیمانان او هستند. اما به نظر می‌رسد که طرد شده و برای بازسازی این جلوه چاره‌ای جز این ندارند که بیایند از تمدن عظیم و قدرت‌مند باستانی جامعه اروپایی صحبت کنند. جامعه روم را برده بالا، یک‌دفعه گریز می‌زند به جامعه یونان باستان. خُب می‌دانیم تقابل بین روم و یونان بسیار جدی بوده است. مظاهر قدرت را به یونان دارد اشاره می‌کند، نه به روم؛ چون تفاوت روم و یونان بیشتر در بُعد فرهنگی و حاکمیتی است، به این معنا که رومی‌ها بسیار حاکمیت‌محور بودند، قوانین حاکمیتی شدیدی داشتند و دنبال کسب اقتدار بودند که امروز ترامپ دنبال این است، اما برای اینکه بتوانند از ظرفیت‌هایی که یونان باستان برایشان فراهم کرده بود استفاده کنند این مباحث را پیش می‌کشند، ضمن آن که بحث هلنیستی که مثلاً بعد از دوران یونان باستان جریان پیدا می‌کند و جامعه یهودی را اسیر خودش می‌کند و به انحطاط می‌کشاند در اینجا مطرح می شود. در دوران هخامنشی و امثال این‌ها، یهودیانی که توسط کوروش آزاد شدند و برگشتند به دامن فلسطین، اسیر فرهنگ انحطاطی یونانیان قرار گرفتند، جریان هلنیستی و این‌ها مسلط شد و کم کم به طرف انحطاط رفتند.
در همان جا روبیو برمی‌گردد می‌گوید یونان باستان اسطوره است، عصر طلایی یا همان گلدن ایج ما دوران یونان باستان است. ما می‌خواهیم شما را به یونان باستان برگردانیم. یعنی تقریباً نشان‌دهنده این است که خود روبیو هم تاریخ را درست نمی‌داند، نویسندگان برایش چیزی نوشته‌اند و او دارد فقط همان‌ها را قرائت می‌کند. اگر دو تا سؤال تاریخی اینجا از طرف بپرسیم، ممکن است نتواند جواب بدهد، چون تاریخ را درست نفهمیده، تقابل بین یونان و روم را نمی‌داند، بعضی از مثال‌هایی که می‌زنند مربوط به یونان باستان است، بعضی مربوط به روم باستان است، بر هر دوی این‌ها فخر می‌کند. اصلاً امکان ندارد دو تا تمدنی که با هم در تعارض بودند، آدم بتواند به هر دو فخر کند. اما این جریان تمام نگاه موجود در آن خصوصاً آن قسمتی که به بحث مسیحیت می‌پردازد، اشاره به یک تمدن فرهنگی و فرهنگ‌محور دارد می‌کند آن هم برای جذب مخاطب خودش.
عرض کردم رویکرد این‌ها بر اساس هارمونی قدرت است، اما دنبال چه هستند؟ دنبال این هستند که با خودشان مخاطب را همراه کنند. همراه کردن مخاطب با هارمونی قدرت اتفاق نمی‌افتد، چاره‌ای جز این ندارند که بروند سراغ فرهنگ، چاره‌ای جز این ندارند که بروند سراغ دین موجود و آن را برتری ببخشند، وگرنه اگر قدرت داشت می‌رفت سراغ الهه‌های یونان باستان و روم باستان و آن‌ها را مثلاً مطرح می‌کرد که البته در حرف‌های او اشاره‌ای هم به این مسائل شد. یک تمدن نیاز به یک فرهنگ غنی دارد، فرهنگ غنی را می‌آید با محوریت مسیحیت مطرح می‌کند.
جامعه غرب امروز به اقرار خود کلیسا، یعنی جامعه غربی و آمریکایی و یا جامعه اروپایی از فرهنگ دینی مسیحیت، تازه همین مسیحیت کلیسایی- نمی‌گوییم فرهنگ مسیحیت غنیِ تحریف‌نشده-چقدر فاصله است. با این حال دارد با بازنمایی یک تمدنی که یک فرهنگ غنی‌ای دارد در محیطی که نزدیک به واتیکان است، در محیطی که تفکرات نزدیک به جوامعی هست که پروتستان‌ها در آنجا حضور دارند، حرفی را می‌زند تا این‌ها را برانگیخته کند به طرف یک جریان آخرالزمانی در توسعه دینی به عنوان اولاً از این باب که تمدنی ایجاد بشود با محوریت دین و فرهنگ، که البته اشاره مستقیم به این موضوع ندارد، اما از فحوای کلامش پیداست، جرئت نمی‌کند بگوید که ما تمدنی دیندار می‌خواهیم جاری کنیم، اما از فحوای کلامش این برمی‌آید وقتی که می‌گوید رومی‌ها مسیحیت را گسترش دادند و ما افتخار می‌کنیم به این قضیه، یعنی تمدن آتی ما هم بر اساس این محوریت بنا خواهد شد.
در مقابل تمدن ایران که اصلاً حالا من به یاد ندارم اشاره‌ای به تمدن کنونی فرهنگی ایران بشود، یعنی اسلام. اصلاً نگاهی به این ندارد چون در بین مسلمانان رفقا دارند، اگر بیاید تمدن غرب را در مقابل تمدن اسلام قرار دهد، کشورهایی مثل عربستان، کشورهای حاشیه خلیج فارس، کشورهای شمال آفریقا، این‌ها مسلمان هستند و هم‌پیمانان آمریکا هستند و لذا نمی‌شود این ها را مطرح کرد؛ پس باید یک تمدن خاص را بیاید بگوید آقا این تمدن باستانی است، حتی از تمدن اسلامی هم جداست. به همان خاطر حرفی از این مقوله به وسط نمی‌آورد، چون همه می‌دانند که جامعه اسلامی، الگوی مسلمان بودن است، جامعه شیعی امروز داعیه‌دار دفاع از مسلمین است، این را می‌گذارد کنار.
اینجاست که سخن و دیدگاه رؤسای جمهور پیشین آمریکا مطرح می شود که هر از گاهی به مصادیقی به عنوان مظهر شرارت و امثال این‌ها به زعم خود و با زبان مدرن و حتی گاه با زبان تمدن‌محور اشاره کرده و دوباره بازخوانی می‌کنند. اینجا البته حرفی از شیطان زده نمی‌شود، تقابل دو تمدن دارد مطرح می‌شود. تمدنی که تکنولوژی و فرهنگ آورده ، تمدنی که در رشد و شکوفایی خودش بیشترین پیشرفت‌های بشریت را رقم زده، انسان را به کره ماه بُرده، در مقابل تمدنی که در هنگام سلطه، ویرانی به بار آورده، عبادتگاه‌ها را آتش زده، انسان‌ها را کشته، یعنی یک تقابل این‌چنینی در آن ایجاد می‌کند. یک تمدنی که گسترش‌دهنده انحطاط است در مقابل تمدن غربی که به زعم آن‌ها گسترش‌دهنده همه فضائل اخلاقی غربی‌هاست. یک طرف می گوید ما نماینده فضایل هستیم در برابر تمدن رقیب که به زعم روبیو، مظهر انحطاط مطلق است، اما یک تمدن قدرت‌مند می‌باشد که این همان تقابل خیر و شر است. یعنی به نوعی به مخاطب دارد القا می‌کند که آن فضائلی که دارید می‌بینید و می‌پسندید خیر محض است، در مقابل آن چیزی که من برای شما دارم تعریف می‌کنم از تمدن ویژه که شر محض است و سپس نتیجه‌گیری می‌کند که در تقابل این دو تا باید وضعیت خودتان را مشخص کنید.
در تداوم بحث شما به نظرم توجه به این نکته لازم است که این روشی که آمریکایی‌ها دنبال می‌کنند و این دیگرانگاری که در لابلای صحبت‌هایتان اشاره درستی هم داشتید به بحث قطب خیر مطلق در برابر قطب شر مطلق . سوال این است که چرا در همین جنگ تمدنی به مباحث آخرالزمانی گریز می‌زنند و این که با بهره‌گیری از ابزارهای پرقدرتی مثل هالیوود و رسانه‌های نوین، به دنبال چه اهداف هستند و در نهایت این که رسانه‌های ما در مواجهه با این جنگ تمدنی چه باید بکنند؟! به دیگر سخن ما در مواجهه و رویارویی با غربی‌ها و آمریکایی‌ها علیرغم آن که شاید قدرت و پژواک رسانه‌ای آن‌ها را نداشته باشیم، باید چگونه در برابر نظام سلطه با آن گستردگی و قدرت ویرانگری که دارند، عمل کنیم؟!
من اجازه می‌خواهم قبل از اینکه به این سوال شما پاسخ بدهم، یک اشاره مختصری داشته باشم به این مقوله که اصلاً رسانه‌ها چگونه همین تفکر را سالیان سال دارند در بین جوانان ما، در بین تمدن‌های مختلف نشر داده و گسترش می‌دهند. ببینید، سینمای هالیوود یک سینمای خاصی است که دارای راهبردهای آخرالزمانی است. حالا بعضی‌ها می‌گویند که آقا شما چرا همه مباحث را برمی‌گردانید به مقوله دین؟ نه، لزوماً این نیست که همه مباحث سینمای هالیوود در مورد دین و آخرالزمان بوده باشد، اما وقتی که ما به مؤسسان این سینما برمی‌گردیم، شرکت‌های یهودی و تقابل ابتدایی این‌ها در قرن نوزدهم با کلیسا و تفاهم این‌ها در اواسط قرن بیستم ، به این نتیجه می‌رسیم که امکان دارد همه جریان‌هایی که در این سینما دارد ورق می‌خورد، به نوعی برنامه‌ریزی‌شده از قبل باشد.
شما بحث تقابل خیر و شر را از همان ابتدا دارید می‌بینید. البته می‌دانیم که در نظام دینی ما، ولایت شیطان و ولایت حضرت حق تعریف‌شده است. ما دو جریان در عالم بیشتر نداریم؛ حکومت حضرت حق و ولایت طاغوت یا همان دوگانه ولایت الله و ولایت طاغوت. اگر کسی ولایت حق را نپذیرفت، ولایت الله را نپذیرفت، پای در عرصه ولایت طاغوت قرار خواهد داد: «الله ولی الذین آمنوا یخرجهم من الظلمات الی النور» یک نور و یک ظلمت. هر کسی از ظلمت دور شد، به طرف نور آمد، خدا ولی اوست.«والذین کفروا اولیائهم الطاغوت» اینجا کفر به معنای ناسپاسی و خروج است. یعنی برعکس عمل کردن؛ کسی که در ظلمت است و نور را قدر ندانست، دنبال نور نیامد، هدایت را نپذیرفت، حق را شنید و باور کرد اما اتیان نکرد و رد کرد، این اولیا‌ء‌هم‌الطاغوت است؛ یا حق یا باطل.
امام و رهبر شهیدمان در اواخر عمر شریفشان در یکی از صحبت‌هایشان میکروفون به دست گرفتند در حالت ایستاده، فرمودند این عبارتی که در زیارت عاشورا می‌خوانیم که: «و حرب لمن حاربکم الی یوم القیامه» و خطاب به آقا اباعبدالله الحسین می‌فرمایید، عرض می‌کنیم،این نشان‌دهنده آن است که جنگ بین حق و باطل یک جنگی است که تا روز قیامت ادامه دارد. در واقع ایشان یک مسیری را دارد به ما می‌گوید: ما یا باید ولایت حق را بپذیریم یا ولایت باطل را.
جریان سینمای هالیوود و رسانه‌های غربی به طور کلی در دامن‌زدن به جریان حق و باطل، جریان خیر و شر، جریان نور و ظلمت از دیرباز تلاش کرده و آن‌ها انواع فیلم‌ها را ساخته‌اند. انواع الگوها را برای همین قضیه به ما معرفی کردند. الگوهایی که برای فیلم‌های آخرالزمانی دارد ورق می‌خورد، بسیار متعدد است. فیلم‌هایی که مطرح می‌شود چه در عرصه طبیعت‌گرایی، چه در عرصه تکنولوژی‌کار، چه در عرصه مثلاً علمی-تخیلی و مسائل دیگر، حتی در عرصه دین، جریان‌شناسی حق و باطل محرز است و حتی مصادیق را معرفی می‌کنند. حتی به صراحت در برخی از فیلم‌هایشان به مظاهر دینیِ- العیاذ بالله-، از بزرگان دین اسلام به عنوان مصداق شر یاد می‌کنند.
شما فقط یک فیلمی که ساخته شد در هالیوود و به صورت مخفی و خصوصی اکران شد و خروش مسلمان‌ها را به همراه داشت، ببینید؛ 11 دقیقه این فیلم در شبکه‌های مجازی گذاشته شد. یک فیلم طولانی بود به نام «معصومیت مسلمانان»، فقط همین را ببینید. مشاهده خواهید کرد که چه توهین‌هایی به مقدسات مسلمانان دارد می‌شود و چه جور مظاهر شر را بزرگِ دین ما نسبت می‌دهند. در چنین سینمایی، شکل‌گیری و معرفی شخصیت‌هایی همچون بت‌من و جوکر و بدمن و به قول معروف گودمن هم در راستای همین قطب خیر و شر شکل می گیرد و در واقع، الگویی که ارایه می دهد این است که همیشه خوب و خیر در جامعه آمریکاست و معمولاً نیز یک قهرمان آمریکایی به مبارزه با مظاهر شر پرداخته و مردم را از دست آن نجات می‌دهد. حتی در برخی از فیلم‌هایی که ناظر به زامبی‌هاست، شما می‌بینید مثلاً این رزیدنت ایول‌ها یک شرکت آمریکایی است که منشأ گسترش ویروس در کل عالم می‌شود، اما همان شرکت هم وقتی مثلاً اندیشمند و یا مهندس و تکنیسین‌شان را می‌رویم بررسی می‌کنیم، می‌بینیم ریشه‌ی آمریکایی ندارد؛ مثلاً از جای دیگری است، از شمال آفریقاست یا مثلاً از منطقه دیگری از کره خاکی است، اما خب جامعه آمریکایی ناخودآگاه خودش را طرد می‌کند، حاکمیت این را از خودش طرد می‌کند، می‌گوید این از من نیست.
یا در برخی از فیلم‌ها که حتی ضد حاکمیت حرف می‌زنند، این را می خواهد نشان دهد که حاکمیت هم فریب شیطان را می‌خورد، اما انقلاب از داخل آمریکا، برمی‌خیزد و اصلاح انجام می‌دهد و لذا در اینجا یک جامعه اصلاح‌گر را مشاهده می‌کنیم که به مخاطب معرفی می‌شود. در عین حال، وجود برخی مظاهر و یا ریشه‌های شر نیز که در برخی از نهادهای آمریکایی مطرح است، مربوط به کل نظام آمریکا یا ساختار اصلی آن نمی‌شود. همان طور که عرض شد در همه این فیلم‌ها محوریت نجات و محوریت خیر خود آمریکا است. در واقع با محوریت مدیریت آمریکاست که همه مردم دنیا نجات پیدا می‌کنند.
یک مدتی بود در سینمای مارول ما می‌دیدیم که ابرقهرمان‌های مارول دیگر به تنهایی حضور ندارند؛ مثلاً در یک فیلم چند طبقه قهرمان حضور دارند.فیلمی می‌سازند به عنوان انتقام‌جویان، اصلاً در قسمت‌های آخرش هرچه ابرقهرمان داشت جمع می‌کند می‌آورد.یا این ورژن آخری که دارد می‌آید، اصلاً قبل از دیدن این گفته اول بروید فلان ابرقهرمان‌ها را در آثار قبلی ببینید تا بعد بفهمید که من سازنده فیلم می‌خواهم چه چیزی را بیان کنم.
هرچه ابرقهرمان در عالم تولید کرده، خودش هم تولید کرده، همه را جمع می‌کند در یک فیلم، تا در مقابل قدرت شر ایستادگی کند. این همان یارگیری است که به نوعی در صحبت‌های اخیر مارکو روبیو نیز وجود دارد. ما می‌گفتیم شاید علت این است که داستان‌هایشان تمام شده است، شما واقعاً دیدید چون قدرت داستانی اکثر این فیلم‌ها هم ضعیف شده.می‌گفتیم شاید قدرت داستانیشان ضعیف شده، دیگر داستان ندارند، قصه ندارند و از این حیث درمانده شده‌اند. بعد می‌بینیم که نه بابا، برنامه‌ریزی جدی از ابتدا صورت گرفته برای یارگیری عظیم.خب، برخی از این ابرقهرمان‌ها مثلاً از آلمان هستند، بعضی مثلاً از انگلستان هستند، بعضی شان از روسیه هستند و خلاصه از جاهای مختلف دنیا هستند و یکجا جمع می‌شوند. در این قبیل فیلم های قهرمانی و آخرالزمانی، آن‌هایی که خیرند و همراه خودش است، انتخاب می‌کند، جدا می‌کند، می‌آید در یک حلقه قرار می‌دهد.خب، این خیلی مهم است؛ یعنی حتی در فیلم‌ها و رسانه‌هایشان این کار دارد صورت می‌گیرد.
نقطه تلاقی و هدف‌گذاری در مسیر بهره‌گیری آمریکایی‌ها از ابزار هالیوود آن هم در راستای تولید و پخش فیلم‌های این‌چنینی با محوریت جنگ تمدنیِ آخرالزمانی کجاست؟!
ببینید، حالا شاید واژه جنگ هم چندان مناسب نبوده باشد لزوماً، هرچند ما همین الان هم در بحبوحه جنگ هستیم و شکل آن تا حدی عوض شده است. شاید بهتر باشد که بگوییم تقابل؛ آن هم تقابل تمدنی آخرالزمانی که مهمترین ابزار تکنولوژیکش در توسعه این تقابل، همین رسانه است که در سوال شما نیز به نوعی به آن اشاره شد. آن‌ها در این جنگ یا تقابل از ابزار رسانه در سه مرحله پیش‌بینی، همراهی و توجیه استفاده می‌کنند؛ یعنی یکی قبل از وقوع حادثه، یکی همراه با وقوع حادثه و یکی هم پس از وقوع حادثه برای اینکه بیاید توجیه کند، بگوید آقا خطا نکنید ها، ما درست گفته بودیم و لذا با این هدف از رسانه استفاده می‌کند. قدرت رسانه را در جنگ جهانی دوم هر دو طیف متفقین و متحدین فهمیدند و بیشترین استفاده را کردند و آن طرفی بُرد که بیشتر از این ابزار و با مدیریت بهتر توانست بهره لازم را ببرد. به همین خاطر بعد از جنگ جهانی دوم ما می‌بینیم سیطره رسانه‌ای غرب بر همه جوامع سایه می‌اندازد.حالا جدا از اینکه نوع دیگری از سیطره بحث دلار است، بحث اقتصاد است؛ حالا کاری به آن طرف قضیه نداریم، ما الان در بحث رسانه‌اش بحث می‌کنیم.
آمریکا و غرب در این سیطره، اجازه تولید به غیر یا تمدن رقیب خودش نمی‌دهد.یعنی شما تصور کنید ما در در یک جامعه‌ای به عنوان رقیب تمدن غرب، به دنبال ایجاد تمدن اسلامی هستیم یا زمینه‌سازی برای ظهور تمدن اسلامی هستیم ان‌شاءالله، آن‌ها به ما اجازه نمی‌دهند که در این عرصه وارد بشویم. چرا؟چون تمام عناصری که در تولیدات رسانه‌ای، به‌قول‌معروف نقش ایفا می‌کنند، از تهیه‌کننده، کارگردان، فیلم‌بردار، بازیگر و غیره می‌آید آموزش‌های خودش را به آن‌ها می‌دهد، الگوهای خودش را به آن‌ها می‌دهد و اجازه نمی‌دهد در عرصه تمدنی این‌ها حرفی بزنند.
می‌گویند آقا رسانه یک ابزار سرگرمی‌ست، باید برویم مردم را سرگرم کنیم.باید برویم طنز بسازیم.باید برویم به بهانه‌های مختلف مردم را زمین‌گیر کنیم تا بنشینند بخندند، فیلم‌های شما را ببینند؛ مردم امروز نیاز به نشاط دارند، شادی دارند. گاهی هم در همین راستا بحث‌هایی مطرح می‌شود از این جنس که مثلاً غم سر تا پای وجود این‌ها را گرفته. یا این که می‌گویند اگر دنبال تمدن‌سازی هم هستید، تمدنی، تمدنِ پیشرفته است که مردمش شاد باشند و در آن احساس خوشبختی بکنند. بیایید در این زمینه فیلم بسازیم.اما واقعیت آن است که نگاه تمدنی در آن دیگر مطرح نیست. نگاه‌های راهبردی و تمدنی نسبت به اعمال نمی‌شود چون این را در آموزش ها نخواسته‌اند و دنبالش هم نیستند.
شما رصد کنید، ببینید در جامعه امروزی ما، من خیلی سربسته دارم مطرح می‌کنم.در جامعه امروزی ما، در شبکه‌های خانگی ما، در فیلم‌هایی که امروز در سینماهای ما دارد اکران می‌شود، غلبه با چیست؟ غالباً یا فیلم‌های طنز است،یا فیلم‌هایی است که یک نوع به‌اصطلاح ناهنجاری اجتماعی را داد می‌زند،یا روابط، حالا به‌اصطلاح ناهنجاری اجتماعی بازتر کنم، به یک جریان رابطه خلاف قانون سوق دادن ما را دارد هُل می‌دهد. در این میان، اینکه فیلمی در داخل کشور ساخته می‌شود به صورت مخفی و قاچاق و بعد می‌رود در جشنواره‌های خارج کشور و جوایزی می‌گیرد، این‌ها اتفاقی نیست و واقعاً عجیب است.
همین فیلم‌های آمریکا را بیایید رصد کنیم، همین سینمای هالیوود را رصد کنیم؛ حالا با فیلم‌های اسرائیلی کاری نداریم، فیلم‌های جاهای دیگر کار نداریم، فیلم هندوستان کار نداریم که جامعه ایرانی تهدید می‌کنند، حمله به ایران می‌کنند و غیره، در همین هالیوود می‌بینیم چند تا فیلم خود آمریکا ساخته درباره حمله به تهران.در چند تا از فیلم‌ها حتی تهران تصرف شده توسط آمریکایی‌ها. بعد ما چه کار می‌کنیم؟ عملاً هیچی. اما خب جریان‌های انقلابی ما هم حضور دارند، من نمی‌خواهم کوتاهی در این زمینه را نشان بدهم.
خیلی خلاصه‌وار و کوتاه، همین انیمیشن‌هایی که توسط هوش مصنوعی ساخته شد در جریان دو جنگ تحمیلی اخیر دیدیم که در عرصه جهانی مثل بمب ترکید و بسیار هدفمند پایه‌گذاری شد،با دو سه دقیقه اجرای مثلاً یک لگوهایی که طراحی شده بود و آمده بود بیرون، هرچیزی را به سخره می‌گرفتند یا کارهای نقد‌های خودشان را اجرا می‌کردند، یا حماسه می‌آفریدند، چقدر تحلیل سر همین کارهای به ظاهر ساده بچه های ما در قضایای جنگ اخیر در روزنامه‌ها و مجلات غربی‌ها بیرون آمد که هوش مصنوعی را ما ساختیم، ایرانی‌ها دارند از آن استفاده می‌کنند.
خب، این خیلی مهم است؛ یعنی اولاً یک ظرفیت عظیمی در اختیار ما است در رسانه، هرچند سکوهای نمایش در اختیار ما نباشد، اما ابزارهایی را ما در اختیار داریم که به فرموده امام شهیدمان می توانیم با آن ها تحریم‌ها را دور می‌زنیم، سکوی‌های رسانه‌ای دور بزنیم و خودمان را عَلم کنیم. در همین رابطه البته الگوهای خوبی وجود دارد. در آن قشر فرهنگی و رسانه‌ای ما، حقیقتاً ابعاد مختلفی دارد دیگر، حالا آن قسمت خبری ما و ناظر به رسانه خبری ما، نسبتاً خوب عمل کردیم در این حوادث اخیر و به نظرم می‌رسد که آن جریان تمدن‌سازی ما را خوب به تصویر کشیدیم؛ هرچند مخالفین جدی هم در این زمینه از قبل بوده و هنوز هم هست.هنوز برخی افراد دارند سم‌پاشی می‌کنند در این جامعه.
هنوز بدی‌ها را در جامعه دارند به تصویر می‌کشند.امام‌شهید به کرّات فرمودند، امام حیّ‌مان نیز در پیام‌های متعدد خودشان تأکید فرمودند که برتری‌ها و خوبی‌ها و موفقیت‌ها را به تصویر بکشید، ؛ همه دنبال نواقص هستند و این‌ها را بزرگ می‌کنند و به تصویر می‌کشند، اما رویکرد ما باید چیز دیگری باشد. در عین حال باید عرض کنم که حرکت‌های بسیار خوبی توسط جوان‌های انقلابی مشاهده می‌کنیم که حرکت‌های رو به رشدی است.اما فقط باید این را بدانیم که موج برآمده از دریای تمدن غرب، بسیار سهمگین است و ما با حرکت‌های کوتاهِ گذرا و مقطعی، شاید نتوانیم آن تأثیر جدی خودمان را داشته باشیم. پس باید دنبال راهکارهایی بگردیم،مثل همین جریان لگوهایی که در دنیا جریان‌سازی کرد.راهکارهایی مدنظر قرار بدهیم با کمترین ضریب خطا و بیشترین تأثیر در مقابل جریان پرحجم، پرهزینه و به‌قول‌معروف وقت‌برِ غرب، تا به این طریق ایستادگی خود را به دنیا نشان دهیم.
این حرکتی که از سوی جوان‌های انقلابی شروع شده، ان‌شاءالله الگویی بشود برای تمام سینماگرهای ما، برای همه کسانی که در فرهنگ جامعه نقش دارند، اعم از مسئولین، سیاست‌گذاران و تمام کسانی که اجراکننده این فرهنگ هستند و این که در هر صورت بدانیم که ما در کوران یک تقابل جدی هستیم. تمدن وقتی که آمد ادعای تقابل تمدنی می‌کند، ادعای جنگ تمدنی می‌کند، می‌گوید این تمدن باید ذلیل بشود، مظهر شر است،شما بدانید در این تمدن حاکمیت لحاظ نیست. البته تمدن ارکان مختلفی دارد که مردم مهمترین نقش را در آن ایفا می‌کنند.اینجاست که همین رئیس‌جمهورِ منفور آمریکا بارها با الفاظ زشت به مردم ایران توهین می‌کند و حتی آن ها را تهدید به نابودی تمدنی می کند، جالب این که دیگر اینجا نابودی حاکمیت و به‌قول‌خودشان "رژیم چنج" مطرح نیست بلکه به دنبال نابودی تمدنی هستیم که مثلاً اگر فلان کار را نکنید، من تمدن ایران را نابود می‌کنم.
در این کارزار، هر کسی که نسبت به این آب و خاک، عُلقه تمدنی و تاریخی و ملی و میهنی دارد، باید وضعیت خودش را مشخص کند و این که به هر حال در کدام طرف تاریخ قرار می‌گیرد. خیلی جالب است، کسانی که یک زمانی مخالفین نظام ما بودند در خارج کشور، امروز تبدیل شدند به مدافعان سرسخت؛ چرا؟ چون می‌بینند دشمن دارد تمدن را تهدید می‌کند. نه اینکه فقط یک حاکمیت را بخواهد تهدید کند، این که فراتر از حاکمان، امروز همه مردم را دارد تهدید می‌کند و تمدن را دارد زیر سؤال می‌برد.
تمدن ایران،از جهت فرهنگ، پیشرفته‌ترین، متکامل‌ترین و جامع‌ترین تمدن کل دنیا بوده است و البته ما دفاع از پادشاهان گذشته نمی‌کنیم،بله، ممکن است جنایتی هم داشته اند، اما فرهنگ و تمدن ایرانی در مجموع هر جایی وارد شده در طول تاریخ برکات آن ثبت شده است. شما ببینید یهودی‌ها، ایرانی‌ها را چگونه توصیف می‌کنند، کوروش را چه‌طور؟! خب کوروش مال تمدن ماست؛ حالا شما بگویید مسلمان نیست، اما جزء تمدن ماست.جالب است که بدانید اسم کوروش سه بار در کتاب مقدس می‌آید، هم‌سنگ افرادی مثل حضرت ابراهیم(ع) و حضرت موسی(ع).کل کتاب مقدس، سه نفر را «عبدالله» خطاب کرده، بنده صالح خدا خطاب کرده که شامل این سه نفر می شود؛ حضرت ابراهیم، حضرت موسی و کوروش.
ما برخوردار از یک چنین تمدنی هستیم، نمی‌خواهم افتخار کنم به شخصیت کوروش، اما در این تمدن با این عظمت و سابقه، کوروش وقتی که آمد در بابل، برد‌گان بابلی را که همین یهودیان بودند با تکریم به کشور خودشان برگرداند. علمای این‌ها، بزرگان این‌ها به وسیله کوروش اکرام شدند تا جایی که حتی گروهی از آن‌ها در زمره خدمت‌گزاران تاج‌وتخت کوروش قرار گرفتند و به نظام حاکمیتی امپراتور هخامنشی کمک کردند. شما همین داستان استر و مُردخای را که می‌بینید، خیانت بزرگی که یهودیان به در زمان خشایارشاه به ایرانی‌ها کردند و ببینید چه‌جوری وارد حاکمیت هخامنشی شدند. ریشه‌ها را که بررسی کنیم، متوجه حُسن خلق تمدنی ایرانی‌ها می‌شویم و تاریخ بر آن صحه گذاشته است.
یا از آن طرف، وقتی که مردم در دوران امپراتوری عظیمی مثل ساسانیان، مسلمان می‌شوند، وقتی دقت کنیم متوجه می‌شویم که علت مسلمان شدنشان به زور شمشیر نبوده بلکه با اختیار بوده است چرا که مردم این سرزمین از دیرباز و در هر دوره ای، موحد و دیندار بوده‌اند و این توحید تا به امروز پابرجا مانده است.شما در هیچ تمدنی همچون تمدن ایرانی نمی‌بینید که توحید در آن این‌قدر طولانی حفظ شده باشد. تاریخ یهود را می‌بینیم پر از چندگانه پرستی‌هاست، پر از بت‌پرستی‌هاست.با اینکه خودشان را یهودی می‌دانند و پیرو حضرت موسی(ع) اما واقعیت تاریخی‌شان چیز دیگری را نشان می‌دهد
پس در یک کلام،ما در عرصه رسانه اولاً کم‌کاری داریم؛ چه در عرصه تولیدات رسانه‌ای، چه در نشر خبر. هر چند که ما در عرصه خبری تأثیرات خوبی داشتیم، تجربه‌های خوبی داشتیم، اما باید الگوهای نشر خبر را در عرصه بین‌الملل به کار بگیریم. از ظرفیت‌های بین‌المللی در راستای معرفی جامعه و تمدن ایرانی باید به نحو احسن استفاده کنیم و نباید بگذاریم مخاطب ما در اقصی‌نقاط عالم فقط خبر تمدن منحط غرب را بشنود، بلکه باید زمینه‌ای فراهم کنیم که ندای حق و حقیقت را بشنود. این روایتی که هست در مورد ظهور حضرت حجت(عج) که وقتی ایشان ظهور می‌کنند، صدای حضرت در اقصی‌نقاط عالم می‌رسد و هر کس به زبان خودش آن را درک می‌کند، مشخص است که تکرار این صدا و پژواک جهانی آن با رسانه است و لذا ما باید ابزارهای نشر آن را فراهم کنیم.
حالا لزوماً بحث بر سر سرمایه‌گذاری در تأسیسات نیست، بلکه الگوها و روش‌ها مطرح است. اگر با روش‌های مختلف اقدام کنیم، خود مخاطبین غربی ما می‌شوند نشردهنده پیام‌های ما و اصلا نیاز نیست ما این کارها را بکنیم. در عرصه تولیدات هم ما باید به‌قول‌معروف گارد آخرالزمانی بگیریم. ما نمی‌گوییم حضرت حجت فردا- ان‌شاءالله که این‌جوری باشد- اما نمی‌گوییم همین فردا ظهور می‌کند. چه بسا به فرموده امام شهید ما ظهور حضرت، صدها سال عقب هم بیفتد به خاطر سوءرفتارهای ما، اما یک وظیفه ذاتی داریم در مسیر مقدمه‌سازی برای ظهور حضرت، که آن دیگر به تأخیر افتادن ندارد، مربوط به همین امروز است، اگر دیر نشده باشد. برای این کار در عرصه رسانه، ما باید گارد آخرالزمانی بگیریم.
شما می‌بینید غرب می‌آید فیلمی می‌سازد به نام «تل‌ماسه»،فصل اول، فصل دوم، فصل سوم هم چند وقت دیگر اکران می‌شود و در آن به صراحت اسم منجی عالم بشریت، مهدی(عج) را به عنوان ابرقهرمان مطرح می‌کند. البته در قسمت سوم مشخص خواهد شد، این ابرقهرمانی که در یک محیطی مثل جامعه عرب ظهور پیدا می‌کند و همه با نام مهدی خطابش می‌کنند چه خواهد کرد. یعنی داستان به اینجا ختم نمی‌شود. اما غرب روی این سرمایه‌گذاری کرده؛ غرب می‌آید سریال می‌سازد به نام «مسیح»،یک شخصی از ایران که بعداً البته ریشه‌اش درمی‌آید که یهودی هم بوده، از ایران پا می‌شود، کارهای عجیب و غریب می‌کند، برخی مردم به عنوان مهدی، بعضی به عنوان مسیح می‌افتند پشت سرش و کارهایی می کنند که این هم اثر آخرالزمانی است.
حالا جدا از فیلم‌های آخرالزمانی یا به عبارت عده‌ای، فراآخرالزمانی که نابودی عالم را تصویر می‌کنند و مثلاً از ستارگان و سیارات دیگر، موجوداتی می‌آیند و کارهایی می‌کنند، نگاه تمدنی و آخرالزمانی غربی ها و آمریکایی ها در تولید این آثار کاملاً مشهود است. آنچه حائز اهمیت است این که رویکرد و نگاه تمدنی در غرب زیاد است و متأسفانه ما در مقابل آن تقریباً کاری نکرده‌ایم و به همین خاطر وظیفه صاحبان رسانه در این زمینه آن است که با یک گارد آخرالزمانی به صورت جدی در این زمینه وارد بشوند؛ اولاً آگاهی‌سازی کنند، حقایق را بگویند. ثانیاً هم این که در مسیر تبیین عظمت تمدن اسلامی از ارایه الگوهای رفتاری و تأثیرگذار برای مخاطب جهانی غافل نشویم. امیدواریم که به حول و قوه الهی، ما بتوانیم با برنامه ریزی و کارهای جدی و با نگاه و رویکرد تمدنی، به مقابله با تمدن ادعایی و حباب‌گونه غرب بپردازیم.
انتهای پیام/