به گزارش خبرگزاری تسنیم، گرندپری مکزیک پرونده رقابت قهرمانی فرمول یک را بست و آندره‌آ کیمی آنتونلی را چهار مسابقه پیش از پایان فصل، به جوان‌ترین قهرمان تاریخ این رقابت‌ها تبدیل کرد. این موفقیت حاصل عملکرد مهندسان مرسدس در ساخت بهترین خودروی فصل و همچنین توانایی‌های راننده ایتالیایی بود که توانست جورج راسل، رقیب اصلی خود، را با اقتدار پشت‌سر بگذارد. با این حال، در شکل‌گیری این دستاورد نام یک نفر دیگر نیز بیش از هر کسی به چشم می‌آید؛ توتو ولف، مدیر تیم مرسدس که بدون تصمیم و حمایت او شاید چنین اتفاقی هرگز رخ نمی‌داد.
تصمیمی که ولف را به گذشته بازگرداند
پس از اعلام انتقال لوئیس همیلتون به فراری در سال 2024، گمانه‌زنی‌ها درباره جانشین قهرمان بریتانیایی در مرسدس آغاز شد. نام‌های مختلفی از جمله استبان اوکون، الکس آلبون، فرناندو آلونسو و مکس فرستاپن مطرح شدند. با این حال، کارلوس ساینس گزینه‌ای واقع‌بینانه به نظر می‌رسید؛ راننده‌ای که در فراری عملکرد خوبی داشت و حتی در مقاطعی شارل لکلرک را نیز پشت‌سر می‌گذاشت. ساینس ظاهراً خودش هم انتظار داشت پیشنهاد مرسدس را دریافت کند اما در نهایت راهی ویلیامز شد.
در آن زمان آنتونلی تنها 17 سال داشت و بزرگ‌ترین دستاوردش قهرمانی در فرمول رجنال اروپا بود. او حتی تجربه حضور در فرمول 3 را نداشت و در فوریه 2024 برای نخستین فصل حضورش در فرمول 2 آماده می‌شد. کمتر کسی باور داشت مرسدس، تیمی که هدفش مبارزه برای قهرمانی است، حاضر شود یک نوجوان را پشت فرمان خودروی فرمول یک قرار دهد؛ راننده‌ای که تحصیلات مدرسه‌اش را نیز تازه در سال 2025 به پایان رساند.
مرسدس در جریان گرندپری ایتالیا 2024 قرارداد آنتونلی را اعلام کرد. ولف در آن زمان گفت تنها پنج دقیقه پس از اطلاع از تصمیم همیلتون برای جدایی به انتخاب جانشین او رسیده بود. مدیر مرسدس توضیح داد که گزینه‌های دیگری، از جمله فرستاپن بررسی شده‌اند اما ترکیب جورج راسل و کیمی آنتونلی همان چیزی بود که می‌خواست در تیمش ببیند.
برخی معتقد بودند این انتخاب برای ولف نوعی جبران گذشته است. مرسدس پیشتر فرصت جذب فرستاپن را داشت اما حاضر نبود یک نوجوان 17 ساله را بلافاصله وارد فرمول یک کند. ردبول چنین فرصتی را در اختیار داشت و با داشتن دو تیم در مسابقات، می‌توانست رانندگان جوان را در یکی از آنها پرورش دهد. شاید ولف نمی‌خواست بار دیگر استعداد بزرگی را از دست بدهد؛ تصمیمی که در ابتدا نیز چنین برداشتی را تقویت می‌کرد.
اعتماد در روزهای دشوار
نخستین حضور آنتونلی در مسابقات فرمول یک با حادثه‌ای تلخ همراه شد. او در تمرینات گرندپری ایتالیا در دومین دور خود در پیچ پارابولیکا کنترل خودرو را از دست داد و با شدت 52 جی به موانع برخورد کرد. راننده‌ای که تنها چند روز از تولد 18 سالگی‌اش گذشته بود، به مرکز پزشکی منتقل شد اما پیش از آن، ولف شخصاً با او تماس گرفت و برای آرام کردنش گفت: همه چیز خوب است، کیمی. همه چیز خوب است.
فصل نخست آنتونلی نیز چندان آسان پیش نرفت. او از راسل عقب می‌ماند و دو تصادف سنگین با فرستاپن در اشپیلبرگ و لکلرک در زاندفورت داشت. زمانی که مهندسان در میانه فصل به‌روزرسانی ناموفقی برای سیستم تعلیق خودرو ارائه کردند، عملکرد راننده ایتالیایی نیز افت کرد. آنتونلی بعدها اعتراف کرد که به توانایی‌های خود شک کرده و حتی فکر می‌کرد شایستگی حضور در مرسدس را ندارد.
ولف می‌توانست او را به راننده ذخیره تبدیل کند؛ گزینه‌ای که بسیاری از رانندگان حاضر در مسابقات برایش حاضر بودند تیم خود را ترک کنند اما مدیر مرسدس همچنان به آنتونلی اعتماد داشت؛ حتی بیشتر از اعتمادی که خود راننده به توانایی‌هایش نشان می‌داد.
ایمان ولف چگونه به قهرمانی رسید؟
ولف از سرعت آنتونلی مطمئن بود. شاید از بیرون، با توجه به نتایج فصل 2025 و رتبه ششم او در فرمول 2 یک سال قبل، این استعداد به سادگی قابل تشخیص نبود اما مرسدس اطلاعات کافی درباره توانایی‌های رانندگی این ایتالیایی در اختیار داشت. از نگاه ولف، آنتونلی علاوه بر خودروی سریع به اعتمادبه‌نفس نیاز داشت؛ چیزی که مدیر تیم می‌دانست می‌تواند به او بازگرداند.
آنتونلی پس از پیروزی در گرندپری چین تغییر کرد و به توانایی‌های واقعی خود پی برد. او همان چیزی را درک کرد که ولف از سال 2024 می‌دانست. نتیجه این تحول، قهرمانی در دومین فصل حضورش در فرمول یک بود.
نمی‌توان تأثیر مقررات جدید را نادیده گرفت. شاید آنتونلی با خودروهای نسل قبلی و فناوری اثر زمین در سال 2026 توان رقابت با راسل را نداشت. با این حال، او قوانین جدید را بهتر از هم‌تیمی باتجربه‌اش درک کرد، فصلی کم‌اشتباه پشت‌سر گذاشت و از فرصتی که در اختیارش قرار گرفت، نهایت استفاده را برد.
ولف پس از مسابقه مکزیک یادآوری کرد: بسیاری تردید داشتند. دو اسپانسر ما کنار رفتند. خیلی‌ها می‌گفتند او برای فرمول یک زود است و باید به تیم کوچک‌تری برود.
مدیر مرسدس از این موفقیت احساس رضایت می‌کند و شاید حتی از منتقدان خود دلخوری‌اش را نشان می‌دهد؛ واکنشی که پس از چنین قهرمانی‌ای قابل درک است، زیرا قهرمانی آنتونلی فقط موفقیت یک راننده جوان نیست؛ این عنوان تا حد زیادی قهرمانی توتو ولف نیز محسوب می‌شود، مردی که در دشوارترین روزها به استعداد او ایمان داشت.
انتهای پیام/