به گزارش خبرگزاری تسنیم، تیم فوتبال رئال مادرید در حال عبور از یک دوره تاریک و بحرانی است. دو فصل گذشته، شکستی مطلق در کسب عناوین بود و فصل جاری نیز با نشانه‌هایی از بی‌ثباتی آغاز شده است. اگر رئال در تقابل حساس بعدی با بارسلونا (ال‌کلاسیکو) شکست بخورد، فاصله این تیم با صدرنشین لالیگا پس از تنها 10 هفته به 9 امتیاز خواهد رسید.
مشکل اصلی رئال، تنها در نتایج مسابقات و امتیازهای از دست رفته نیست. افت عملکرد می‌تواند بخشی از چرخه طبیعی فوتبال باشد اما ریشه اصلی بحران فعلی در انتخاب یک مسیر «سمی» و مخرب در فضای عمومی نهفته است. رئال مادرید در حال از دست دادن جذابیت، کاریزما و آن شکوه معنوی است که همیشه متمایزکننده آن از سایر باشگاه‌ها بود.
استراتژی «قربانی‌نمایی» و فرسایش انضباط تیمی
در سال‌های اخیر، رئال مادرید به طور آگاهانه موضع «قربانی» را در برابر تمام نهادهای ورزشی اتخاذ کرده است. این یک رفتار گذرا یا تصادفی نیست، بلکه یک استراتژی سیستماتیک است که پس از هر مسابقه با شدت بیشتری فعال می‌شود: «همه چیز تقصیر داوران است.» این رویکرد باعث شده تا بحث‌های فنی فوتبال در مادرید جای خود را به دادگاه‌های اخلاقی و اتهامات داوری بدهد. رئال با استفاده از رسانه‌های اختصاصی خود مانند Real Madrid TV، موجی از اعتراضات را راه می‌اندازد که هدف آن، ایجاد فشار بر نهادهای حاکم بر فوتبال است.
پیامد این رفتار، فراتر از جنجال‌های رسانه‌ای است؛ این استراتژی مستقیماً انضباط تیمی را از بین می‌برد. وقتی بازیکنانی مانند وینیسیوس جونیور پس از دریافت کارت قرمز (حتی اگر کاملاً عادلانه باشد)، بلافاصله در رسانه‌های اجتماعی خود را در نقش قربانی جلوه می‌دهند، یک پیام خطرناک به سایر بازیکنان ارسال می‌شود: «تو مسئول اشتباهات خودت نیستی، بلکه سیستم علیه توست.» این نوع «جایگزینی مفاهیم»، مانع از آن می‌شود که بازیکنان از خطاهای رفتاری خود درس بگیرند. در واقع، رئال با تمرکز بر اعتراض به داوران از اصلاح رفتار بازیکنان خود باز می‌ماند و به جای رشد، به سمت انحراف رفتاری حرکت می‌کند.
پارادوکس «نگریا»؛ وقتی سلاح به صاحبش آسیب می‌زند
البته نباید از واقعیت‌های تاریخی و حساس فوتبال اسپانیا غافل شد. ریشه اصلی این گارد تدافعی و پرخاشگرانه، قطعاً پرونده مشهور «نگریا» است. پرداخت‌های مشکوک بارسلونا به یکی از مقامات سابق داوری، حقیقتی است که نمی‌توان از آن چشم‌پوشی کرد و این پرونده، اعتبار عدالت ورزشی در اسپانیا را به شدت زیر سوال برده است اما اینجا یک پارادوکس بزرگ وجود دارد: رئال مادرید با رفتار فعلی خود در حال از بین بردن اعتبار اصلی‌ترین و معتبرترین برگه خود است.
وقتی رئال حتی پس از تصمیمات کاملاً صحیح داوران نیز شروع به اعتراض می‌کند، در واقع دارد ادعای خود در پرونده «نگریا» را خفه می‌کند. اگر رئال می‌خواست از این پرونده به عنوان یک ابزار اخلاقی و برای بازگرداندن عدالت استفاده کند، باید بر خطاهای واقعی تمرکز می‌کرد اما وقتی رسانه‌های رئال، لالیگا را به طور کلی به «لیگ نگریا» تشبیه می‌کنند، حتی در موارد بی‌ثبات، عملاً قدرت استدلال خود را از دست می‌دهند. این رفتار، رئال را از یک «خواهان عدالت» به یک «شاکیِ همیشگی» تبدیل کرده است که هر اتفاقی را توطئه می‌بیند.
سقوط در سایه جنجال و فقدان کیفیت
این وضعیت مسموم از داخل زمین فوتبال به اتاق‌های مدیریت و تقابل‌های کلامی میان مدیران کشیده شده است. جنگ کلامی و «ترش‌زبانی» میان رئیس لالیگا و مدیران رئال، فضای لیگ را به شدت تیره و تار کرده است. در حالی که طرفین درگیر بحث‌های بی‌پایان درباره عدالت و فساد هستند، زیبایی‌های فنی فوتبال در سایه این جنجال‌ها دفن شده است. در حالی که ما باید از گل‌های خیره‌کننده و تکنیک‌های فوق‌العاده‌ای مثل گل‌های امباپه صحبت کنیم، بحث‌ها حول محور «دلیل عدم اعلام کارت قرمز» یا «اشتباهات VAR» می‌چرخد.
در نهایت، باید با خود روبرو شد: آیا این فشار مداوم بر داوران در واقع پوششی برای عدم دستیابی به نتایج است؟ رئال مادرید که در سال‌های اخیر در کسب عناوین داخلی با چالش‌های جدی روبرو شده، همواره پاسخ را در «داوری» می‌جوید اما شاید حقیقت ساده‌تر و تلخ‌تر باشد: شاید مشکل از سیستم داوری نیست، بلکه واقعیت این است که در این مقطع، رقبای رئال، فوتبال باکیفیت‌تری بازی می‌کنند. وقتی یک باشگاه به جای تمرکز بر بهبود عملکرد فنی، تمام انرژی خود را صرف مبارزه با داوران و رسانه‌ها می‌کند، در واقع در حال حرکت به سمت افول است. رئال مادرید در حال از دست دادن آن جادویی است که باعث می‌شد دنیا، شیفته تماشای آنها شود؛ جادویی که اکنون جای خود را به جنجال و اعتراض داده است.
انتهای پیام/