گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم- او بانویی مسیحی است؛ زنی که 15 سال از عمرش را در انگلستان گذراند، اما وقتی پای جنگ و وطن به میان آمد، دلش طاقت دوری نیاورد و به خاکی بازگشت که ریشه‌هایش در آن جان گرفته‌اند: «ایران».
روزی که آمد، شاید نام رهبر انقلاب اسلامی برایش آشنا نبود؛ اما امروز، با دلی سرشار از محبت، از داغ شهادت حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای می‌گوید و اندوهش را پنهان نمی‌کند.
اما آنچه حضورش را متفاوت‌تر و تأثیرگذارتر می‌کرد، تنها بازگشتش به وطن نبود؛ او به جای روسری، چفیه بر سر داشت؛ چفیه‌ای که برایش نمادی از غرور، مبارزه و ایستادگی بود. چفیه‌ای که با خود، یادآور رنج مردمی است که سال‌هاست برای سرزمین و آزادی‌شان ایستادگی می‌کنند.
و او می‌گفت: «به یاد فلسطین....»
چه معنای عمیقی دارد این جمله؛ وقتی زنی از دیار ایران، با دینی متفاوت، چفیه‌ای بر سر می‌گذارد تا یاد غزه را زنده نگه دارد؛ تا نشان دهد همدلی، اسیر مرزها و تفاوت‌ها نمی‌شود و گاهی یک نشانه، بلندتر از هزاران کلمه سخن می‌گوید.
او آمده تا کارهای دخترش را سروسامان بدهد؛ آمده تا راه بازگشت او را هموار کند. چون دل شان اینجاست؛ در همین خاک، میان همین مردم، زیر سایه همین پرچم. آن‌ها مشتاقند به سرزمینی بازگردند که نامش برای شان فقط یک نام روی نقشه نیست؛ خانه است، هویت است، ریشه است.
و چه غرورآفرین است ایران؛ سرزمینی که می‌تواند دل‌هایی را از هزاران کیلومتر دورتر، از میان سال‌ها زندگی در غربت، دوباره به سوی خودش بکشاند.
او مسیحی است و عشقش به ایران، گواهی دیگر بر این حقیقت است که وطن، پیش از هر تفاوتی، پیوندی از جنس ریشه و تعلق است؛ همان‌طور که انسانیت، همدلی با مظلومان و ایستادگی در برابر رنج، به دین و مرز محدود نمی‌شود.
امروز، وقتی کنار پرچم مقدس کشورمان در پویش پرچمداری ایران در چهارراه ولیعصر ایستاد، فقط یک بانوی ایرانی به پرچم ادای احترام نکرد؛ او داستانی از دلتنگی، بازگشت و عشق به وطن را با خودش آورد؛ داستان زنی که با چفیه‌ای بر سر، نام فلسطین را نیز در دل این روایت جای داد.
ایران، خانه‌ای است که هر قدر هم از آن دور شوی، اگر ریشه‌هایت در آن باشد، روزی دلت تو را به سویش بازمی‌گرداند؛ و انسانیت، نوری است که می‌تواند از میان تمام تفاوت‌ها عبور کند.
ایران، فراتر از مرزها؛ وطنِ جان‌هایی که دل شان برای خاک شان می‌تپد.
سیده نازنین زهرا پاکدامن
انتهای پیام/