به گزارش خبرگزاری تسنیم از بیرجند، از پیرمردی که عصا به دست، آرام و استوار قدم برمی‌داشت تا مادری که کودکش را در آغوش گرفته بود؛ از پیرزنی که بر ویلچر نشسته بود تا کودکانی که پرچم ایران را در دست می‌فشردند؛ همه آمده بودند تا در اجتماع جان‌فدایان بیرجند روایتگر یک حضور خانوادگی و نسلی باشند؛ حضوری که در آن، پرچم‌های «یا لثارات‌الحسین(ع)» و ایران بر فراز جمعیت به اهتزاز درآمده بود و فریادهای «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» در فضای اجتماع طنین می‌انداخت.
عصر که از راه می‌رسد، دیار خاوران رنگ دیگری به خود می‌گیرد؛ اینجا دیگر تنها یک میدان و چند خیابان نیست بلکه صحنه روایت مردمی است که از گوشه‌وکنار شهر و روستاهای دور و نزدیک گرد هم آمده‌اند تا حضورشان را به تصویر بکشند؛ حضوری که در میان پرچم‌ها، شعارها و چهره‌های مصمم مردم، قصه‌های فراوانی برای گفتن دارد.
در اجتماع جان‌فدایان بیرجند، جمعیت از اقشار مختلف شکل گرفته است؛ روحانیان با لباس‌های روحانیت، بسیجیان، اصناف و بازاریان، ورزشکاران، اعضای پایگاه‌های بسیج مساجد و دانش‌آموزانی که از مدارس آمده‌اند در کنار یکدیگر حرکت می‌کنند. تفاوتی میان سن‌وسال‌ها و شغل‌ها نیست؛ هرکس به شکلی خود را به این اجتماع رسانده و حالا قدم‌به‌قدم از مقابل جایگاه عبور می‌کند.
دیار خاوران؛ قرارگاه روایت نسل‌ها
اینجا، حضور فقط به جوانان و افراد توانمند محدود نمی‌شود و هر قدم، روایت یک اراده استمردان و زنانی که کفن‌پوش شده‌اند؛ از مقابل جایگاه می‌گذرند؛ چهره‌هایی که در میان انبوه جمعیت، نگاه‌ها را به خود جلب می‌کنند. پرچم‌های ایران در کنار پرچم‌های «یا لثارات‌الحسین(ع)» در هوا می‌رقصند و صدای شعارها، فضای اجتماع را پر می‌کند.
«مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل»؛ شعارهایی که از میان جمعیت برمی‌خیزد و در فضای مراسم می‌پیچد، هر گروه که از مقابل جایگاه عبور می‌کند، با صدای شعارها و تکان‌خوردن پرچم‌ها، بخشی از این تصویر بزرگ را شکل می‌دهد؛ تصویری که از کنار هم قرارگرفتن آدم‌هایی با سن‌وسال‌ها، مسئولیت‌ها و زندگی‌های متفاوت ساخته شده است.
کمی آن‌طرف‌تر، پدری را می‌توان دید که دست فرزندش را گرفته و همراه خانواده در مسیر حرکت می‌کند؛ کودکان و نوجوانان، پرچم به دست، در میان بزرگ‌ترها قدم برمی‌دارند؛ بعضی با کنجکاوی به اطراف نگاه می‌کنند و بعضی دیگر پرچم‌های کوچکشان را محکم در دست گرفته‌اند. خانواده‌هایی که آمده‌اند تا این حضور جمعی را در کنار هم تجربه کنند.
در میان جمعیت، مادری کودک خود را در آغوش گرفته است. کمی جلوتر، پیرمردی عصا به دست با گام‌هایی آهسته از مسیر عبور می‌کند؛ هر قدمش اندکی زمان می‌برد اما راه را ادامه می‌دهد. در گوشه‌ای دیگر، پیرزنی بر ویلچر نشسته و همراه جمعیت است؛ حضوری که بی‌نیاز از هر توضیحی، از اشتیاق او برای بودن در این اجتماع حکایت می‌کند.
از دستان کوچک کودکان تا دست‌های لرزان سالمندان
از قدم‌های آرام سالخوردگان تا حرکت پرشور جوانان؛ همه در قاب این اجتماع کنار هم قرار گرفته‌اند و در این میان، حضور دانش‌آموزان نیز جلوه خاصی دارد. نوجوانانی که پرچم ایران را در دست گرفته‌اند و در کنار هم‌کلاسی‌ها و دیگر حاضران حرکت می‌کنند، در کنار ورزشکاران، بسیجیان و اصناف، بخشی از ترکیب متنوع این جمعیت هستند. از روستاهای دور و نزدیک نیز مردم خود را به بیرجند رسانده‌اند؛ آمده‌اند تا در کنار دیگر شهروندان، در این اجتماع حضور داشته باشند.
پرچم‌های برافراشته و شعارهایی که طنین‌انداز شد
پرچم‌ها همچنان برافراشته‌اند. رنگ‌های پرچم ایران در میان جمعیت دیده می‌شود و نام امام حسین(ع) بر پرچم‌های «یا لثارات‌الحسین(ع)» نقش بسته است. صدای شعارها لحظه‌ای فضای مراسم را پر می‌کند و گروه‌های مختلف یکی پس از دیگری، از مقابل جایگاه عبور می‌کنند.
اینجا هر چهره قصه‌ای دارد؛ قصه مادری که کودک خود را به همراه آورده، نوجوانی که پرچم به دست دارد، پیرمردی که به عصایش تکیه کرده و پیرزنی که روی ویلچر، مسیر اجتماع را همراهی می‌کند. قصه خانواده‌هایی که در کنار هم ایستاده‌اند و مردمی که از نقاط مختلف خود را به این جمع رسانده‌اند.
اجتماع جان‌فدایان در دیار خاوران در قاب دوربین، تنها مجموعه‌ای از پرچم‌ها و شعارها نیست؛ روایت حضور مردمی است که در یک زمان و مکان کنار هم قرار گرفته‌اند. روایت نسلی کهن و نسلی نو از سالخوردگان تا کودکان؛ از روحانیان و بسیجیان تا ورزشکاران، اصناف و دانش‌آموزان.
روایتی از هم‌نشینی نسل‌ها در اجتماع جان‌فدایان
و سرانجام آنچه در ذهن می‌ماند، تصویر پرچم‌هایی است که بر فراز جمعیت برافراشته‌اند؛ کودکانی که دست در دست خانواده حرکت می‌کنند، مردانی و زنانی که کفن‌پوش از مقابل جایگاه می‌گذرند و سالمندانی که با وجود دشواری راه، خود را به اجتماع رسانده‌اند.
در بیرجند، روزی که مردمان دیار خاوران در اجتماع جان‌فدایان گرد هم آمدند، خیابان به صحنه روایت هم‌نشینی نسل‌ها تبدیل شد؛ روایتی از حضور، باور و مردمی که هرکدام به شیوه خود، بخشی از تصویر این اجتماع را ساختند.
انتهای پیام/256