خبرگزاری تسنیم، یادداشت؛ علی خالقی، کارشناس مسائل راهبردی| خروج نیروهای ایالات متحده از عراق و تعطیلی پایگاه‌های نظامی این کشور، رخدادی با ابعاد ژئوپلیتیک خیره‌کننده است که اهمیت آن فراتر از پیروزی‌های اخیر در یمن ارزیابی می‌شود.
این رویداد، در کنار موفقیت‌های اخیر انصارالله یمن در شبه‌جزیره عربستان، دو شاهکار راهبردیِ «مقاومت» در بازه‌ای کوتاه به‌شمار می‌روند که موازنه قدرت را در منطقه به نفع این جریان تغییر داده است.
دولت آمریکا که در هشت دهه گذشته با تداوم حضور نظامی در کشورهایی نظیر ژاپن و آلمان و دیگر کشورها، عملاً هیچ پایگاهی را داوطلبانه تخلیه نکرده است، اکنون در کمتر از 23 سال، برای دومین بار ناگزیر به عقب‌نشینی از عراق شده است.
واشنگتن تلاش می‌کند با روایت‌سازی، این خروجِ از سرِ ناچاری را «تخلیه‌ای هوشمندانه» جلوه دهد؛ اما واقعیتِ موجود، چیزی جز شکست در راهبردِ «حضورِ دائم» نیست. این عقب‌نشینی خفت‌بار، یادآور سناریوی افغانستان است؛ جایی که ایالات متحده نیز با همین سبک و سیاق، خاک این کشور را ترک کرد.
تضاد مواضع واشنگتن در این میان قابل‌تأمل است؛ چنان‌که ترامپ خروج از افغانستان را شکستی بزرگ برای دولت وقتِ آمریکا برمی‌شمرد، اما اکنون که خود در عراق با واقعیتی مشابه مواجه شده، تلاش می‌کند تا از این «عقب‌نشینی اجباری»، پیروزی بسازد. این تناقض، بیش از هر چیز گویای سردرگمی و انفعال راهبردیِ ایالات متحده در برابر اراده‌هایِ پیروزِ منطقه‌ای است.
انتهای پیام/