به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری تسنیم، اس ار اف سوئیس در مطلبی به تلاش کشورهای شرق اروپا برای تقویت دیوار دفاعی ناتو اشاره کرده و نوشت: خط دفاعی ماژینو یک سیستم دفاعی عظیم بود که توسط فرانسوی‌ها از سال 1930 ساخته شد. هدف از ساخت آن جلوگیری از حمله آلمان مانند حمله در جنگ جهانی اول بود.
با این حال، آلمانی‌های نازی به سادگی از استحکامات ماژینو عبور کردند و از طریق بلژیک بی‌طرف به فرانسه حمله کردند. از آن زمان تا به امروز، چنین سیستم‌های دفاعی بیشتر بخشی از تاریخ نظامی بوده‌اند.
اما این وضعیت اکنون در حال تغییر است.
روبن استوارت، متخصص جنگ زمینی در موسسه امور بین‌الملل و امنیت (IISS) مستقر در لندن، می‌گوید: امروزه سه کشور حوزه بالتیک و لهستان میلیاردها دلار در چنین تأسیسات دفاعی جدیدی سرمایه‌گذاری می‌کنند. این تأسیسات شامل موانع و سنگرهای تانک‌های سه‌شاخه کلاسیک و همچنین سنگرهای پیش‌ساخته می‌شود. استونی هم به تنهایی در حال برنامه‌ریزی برای ساخت 600 عدد از این استحکامات است.
اما در اینجا موضوع فقط بتن و دیوارها نیست، بلکه مسئله مناطق نظارت فشرده، قدرت آتش، مواضع نیروها و به طور خلاصه، یک سیستم شبکه‌ای که تا عمق پنجاه کیلومتر امتداد دارد نیز در میان است. هدف از این طرح متوقف کردن روسیه یا حداقل کند کردن هرگونه پیشرفت است.
همچنین در این طرح به مین‌های زمینی اشاره شده است، به همین دلیل است که لهستان، فنلاند و کشورهای بالتیک از پیمان بین‌المللی ممنوعیت مین‌های زمینی خارج شدند.
این واقعیت که یک مفهوم حفاظتی قدیمی، البته بسیار مدرن، در حال احیا شدن است، به جنگ اوکراین مربوط می‌شود. استوارت می‌گوید: در آنجا، سیستم‌های دفاعی آماده بسیار مؤثر هستند.
در سال 2023، روس‌ها با خط سوروویکین خود، ضدحمله اوکراینی‌ها را خنثی کردند و قلمرو تحت کنترل امروز را در دست گرفتند. اما امروز، روس‌ها با هزینه گزاف جانی به استحکامات اوکراینی‌ها حمله می‌کنند، اما تنها دستاوردهای ارضی اندکی به دست می‌آورند.
دقیقاً به همین دلیل است که اوکراین اعلام کرده که در ازای صلح، امتیازات ارضی نمی دهد. زیرا این امر به روس‌ها اجازه می‌دهد تا پشت خطوط دفاعی اوکراین قرار گیرند و سپس آزادانه به سمت کی یف و فراتر از آن پیشروی کنند.
آنچه که در حال حاضر در جناح شرقی اروپا در حال ساخته شدن است، رضایت‌بخش نیست، این است که هر کشور در درجه اول بر اساس منافع خود عمل می‌کند.
روبن استوارت در این باره می گوید که البته نوعی هماهنگی وجود دارد و یک طرح سراسری ناتو برای حفاظت بهتر از جناح شرقی - از شمال نروژ تا رومانی - وجود دارد. وی در عین حال گفت: اما اجرای آن تا حد زیادی به تک تک اعضای ناتو واگذار شده است.
به گفته استوارت، با این حال، برای دستیابی به حداکثر بهره، هماهنگی گسترده تلاش‌ها ضروری است. استوارت می‌گوید: خط ماژینو در سال 1940 نیز بی‌فایده بود، زیرا تمرکز صرفاً بر عملکرد حفاظتی آن بود و استقرار ضروری نیروهای آماده به رزم در پشت آن نادیده گرفته می‌شد.
یورگن-یواخیم فون ساندرات، ژنرال کهنه‌کار آلمانی ناتو، در این باره می گوید: اروپا باید فوراً هرگونه حمله احتمالی روسیه را متوقف کند و به مسکو اجازه هیچ گونه پیشروی ارضی ندهد، زیرا اروپا فاقد عمق استراتژیک است.
به گفته وی اگر روس‌ها به کشورهای بالتیک حمله کنند، نیروهای ناتو نمی‌توانند به سادگی موقتاً عقب‌نشینی کنند.
به گفته فون ساندرات به این نکته، یک حقیقت نظامی بدیهی اضافه می‌شود و آن این است که با آمادگی مناسب، جلوگیری از پیشروی دشمن بسیار آسان‌تر از بازپس‌گیری سرزمین‌های از دست رفته است.
انتهای پیام/