پژمان عقدک در گفتوگو با خبرنگار تسنیم در اصفهان به تشریح دلایل اضطراب جدایی برخی کودکان و نوآموزان در فرآیند ورود به مهدکودک و دبستان پرداخت و گفت: شروع مهدکودک یا مدرسه برای بسیاری از کودکان تجربهای تازه و همراه با هیجان است و دور شدن از والدین، ورود به محیط ناآشنا و روبهرو شدن با افراد جدید میتواند در روزهای اول باعث بیقراری، گریه و نگرانی کودک شود.
وی افزود: گریه هنگام رفتن به مهدکودک یا مدرسه، چسبیدن به والدین، امتناع از جدا شدن از خانواده، بروز علائمی مانند دلدرد و سردرد، اختلال در خواب و نگرانی مداوم درباره اینکه اتفاقی برای خود کودک یا والدینش بیفتد، از نشانههایی است که میتواند در قالب اضطراب جدایی دیده شود.
سخنگوی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان با تأکید بر اهمیت برخورد صحیح والدین با این شرایط بیان کرد: والدین باید درباره مهدکودک یا مدرسه با کودک صادقانه و با لحن آرام صحبت کنند و برنامه روزانه او را توضیح دهند تا محیط جدید برای کودک قابل پیشبینیتر شود.
عقدک ادامه داد: در روزهای اول باید خداحافظی کوتاه، روشن و ثابت باشد و والدین از طولانی کردن خداحافظی یا بازگشتهای مکرر خودداری کنند، چرا که این رفتارها میتواند اضطراب کودک را بیشتر کرده و جدا شدن او از خانواده را دشوارتر کند.
وی تصریح کرد: والدین باید به کودک اطمینان دهند که او را ترک نمیکنند و زمان بازگشت خود را با عباراتی متناسب با سن کودک توضیح دهند؛ برای مثال میتوان گفت بعد از تمام شدن ساعت مهدکودک یا مدرسه به دنبالت میآیم.
مدیر روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان با اشاره به ضرورت پذیرش احساسات کودک گفت: به جای اینکه به کودک بگوییم نترس یا چیزی نیست، بهتر است احساس او را بپذیریم و بگوییم میدانم دلت برای من تنگ میشود، اما میتوانی این چند ساعت را با مربی و دوستانت بگذرانی.
عقدک افزود: به هیچ وجه نباید از ایجاد ترس، تهدید به ترک کودک یا جملاتی مانند اگر گریه کنی میروم و دیگر برنمیگردم به عنوان روش تربیتی استفاده شود. خواب کافی، صبحانه مناسب و داشتن برنامه منظم روزانه نیز میتواند آسیبپذیری کودک در برابر اضطراب را کاهش دهد.
وی با تأکید بر اینکه نگرانی والدین میتواند به کودک منتقل شود، گفت: کودکان اضطراب و تردید والدین را بهخوبی از لحن کلام، نحوه رفتار و حالت چهره آنها تشخیص میدهند؛ بنابراین والدین باید نگرانی خود را مدیریت کنند.
سخنگوی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان درباره نقش مربیان و معلمان در کاهش اضطراب جدایی اظهار کرد: بهتر است کودک هنگام ورود به مهدکودک یا مدرسه با نام خودش مورد استقبال قرار گیرد و مربی با چهرهای آرام و رفتاری گرم با او برخورد کند تا حضور در محیط جدید برای کودک امنتر و قابل پیشبینیتر باشد.
وی ادامه داد: جدایی باید به یک رویداد کوتاه و طبیعی تبدیل شود؛ مربی میتواند اجازه دهد والد خداحافظی خود را انجام دهد و سپس کودک را به سمت یک فعالیت مشخص و جذاب هدایت کند.
عقدک گفت: احساس کودک باید پذیرفته شود و به جای گفتن گریه نکن، میتوان به او گفت میدانم دلت برای مامان و بابا تنگ شده، من کنار تو هستم و دوستانت هم کنارت هستند.
وی افزود: کودک مضطرب نباید مجبور شود بلافاصله در یک فعالیت گروهی شرکت کند. ابتدا باید فرصت داشته باشد محیط را مشاهده و با آن آشنا شود و سپس بهتدریج وارد فعالیتهای کلاسی شود. یک فعالیت مورد علاقه یا مسئولیتی ساده مانند کمک در چیدن وسایل اتاق نیز میتواند توجه کودک را از موضوع جدایی به محیط جدید منتقل کرده و اضطراب او را کاهش دهد.
مدیر روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان با تأکید بر پرهیز از سرزنش و مقایسه کودکان بیان کرد: نباید کودک مضطرب را با کودکان دیگر مقایسه کرد یا به او گفت ببین بقیه گریه نمیکنند، چرا که چنین رفتارهایی میتواند اضطراب و احساس ناکامی کودک را افزایش دهد.
عقدک ادامه داد: ارتباط منظم و کوتاه میان مربیان و والدین نیز اهمیت دارد و باید درباره الگوی اضطرابی کودک، زمان شروع اضطراب و رفتارهایی که به آرام شدن او کمک میکند، اطلاعات میان دو طرف به اشتراک گذاشته شود.
وی با بیان اینکه اضطراب جدایی در بسیاری از کودکان با حمایت مناسب و فرصت کافی برای سازگاری کاهش پیدا میکند، گفت: هدف این نیست که کودک هنگام جدایی هرگز ناراحت نشود، بلکه باید بهتدریج یاد بگیرد با این احساس کنار بیاید، احساس امنیت کند و دوباره به فعالیتهای روزمره خود برگردد.
سخنگوی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان خاطرنشان کرد: اگر اضطراب کودک پس از چند هفته ادامه پیدا کرد، شدت زیادی داشت، مانع رفتن او به مهدکودک یا مدرسه شد یا با حملات شدید گریه، شکایتهای جسمی مکرر مانند دلدرد و سردرد، اختلال خواب یا نگرانیهای افراطی همراه بود، مشورت با پزشک برای ارزیابی وضعیت کودک توصیه میشود.
انتهای پیام/170