به گزارش خبرگزاری تسنیم از میناب، حسین افشین، معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانشبنیان رئیسجمهور، در آیین بازگشایی مدارس که در مدرسه شجره طیبه میناب برگزار شد، با اشاره به حادثه این مدرسه اظهار کرد: اگر امروز قرار بود در مدرسه شجره طیبه حضور و غیاب کنیم، نامهایی خوانده میشد که دیگر دانشآموزی پشت نیمکت برای پاسخ دادن به آنها حضور ندارد.
وی افزود: کلاس در برابر خواندن نام این دانشآموزان ساکت میماند؛ کودکانی که در نهم اسفند سال گذشته، هنگامی که در مدرسه حضور داشتند، در حمله به مدرسه شجره طیبه جان خود را از دست دادند.
معاون علمی رئیسجمهور با اشاره به قربانیان این حادثه گفت: کودکانی که هیچ نسبتی با جنگ نداشتند، معلمانی که سلاحشان کتاب و تخته بود و خانوادههایی که برای بردن فرزندانشان به مدرسه آمده بودند، قربانی این حادثه شدند.
افشین این حادثه را جنایتی علیه کودکان، آموزش و انسانیت دانست و گفت: آمریکا و رژیم صهیونیستی هیچ توجیهی برای هدف قرار دادن مدرسه و ریختن خون دانشآموزان، معلمان و غیرنظامیان ندارند.
وی با تأکید بر اینکه «مدرسه جنگ نیست و کودک هدف نظامی نیست»، تصریح کرد: هیچ ادعای امنیتی، سیاسی یا نظامی نمیتواند مرگ کودکی را که پشت نیمکت مدرسه نشسته است توجیه کند.
شجره طیبه؛ روایت آیندههایی که ناتمام ماندند
معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانشبنیان رئیسجمهور با بیان اینکه اعداد بهتنهایی عمق این حادثه را نشان نمیدهند، گفت: عددها میگویند چند نفر از میان ما رفتهاند، اما نمیگویند با هر کدام از آنها چه جهانی از بین رفته است.
افشین ادامه داد: هر نیمکت خالی به اندازه تمام آیندهای است که قرار بود دانشآموزی روی آن بنشیند؛ آیندهای که میتوانست با درس خواندن، انتخاب شغل، ساختن، تشکیل خانواده و تحقق آرزوهایش ادامه پیدا کند.
وی افزود: شاید یکی از این کودکان قرار بود پزشک، مهندس، معلم، معمار یا هنرمند شود و شاید دانشآموزی هنوز نمیدانست در آینده چه خواهد شد؛ اما همین ندانستن برای یک کودک زیباست، چون هنوز همه راههای دنیا پیش روی اوست.
معاون علمی رئیسجمهور «شجره طیبه» را سرزمین آیندههای ناتمام توصیف کرد و گفت: درد این حادثه، درد راههایی است که پیش از آنکه انتخاب شوند، ناتمام ماندند.
افشین با اشاره به تجربه خود از تدریس و از دست دادن برخی شاگردانش اظهار کرد: سالهای زیادی از زندگی من در دانشگاه و کلاس درس گذشته است و معلم نمیتواند شاگردش را فقط یک دانشآموز ببیند.
وی افزود: خودم داغ از دست دادن شاگرد را تجربه کردهام و بعد از آن فهمیدم صندلی خالی یک دانشجو فقط یک صندلی خالی نیست؛ انسان با دیدن آن از خود میپرسد اگر او امروز بود، کجا قرار داشت، چه میساخت، چه مسئلهای را حل میکرد و چه آیندهای برای خود رقم میزد.
معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانشبنیان رئیسجمهور گفت: یکی از دردناکترین شکلهای سوگ، سوگ اتفاقهایی است که هرگز اتفاق نخواهند افتاد؛ برای انسانی که از دست رفته گریه میکنیم، اما برای تمام زندگیای که میتوانست داشته باشد و نداشت نیز سوگواریم.
یاد شهدای شجره طیبه باید با ساختن آینده ادامه پیدا کند
افشین با اشاره به رنج خانوادههای شهدای این مدرسه گفت: ممکن است مادری هنوز کیف فرزندش را نگه داشته باشد، دفتری که آخرین صفحه آن نیمهکاره مانده باشد، مدادی که دیگر تراشیده نشده و لباسی که دیگر پوشیده نشده است.
وی با بیان اینکه یاد شهدای شجره طیبه نباید صرفاً به سوگواری محدود شود، تصریح کرد: اگر امروز تنها برای گریستن آمده باشیم، حق این کودکان را بهطور کامل ادا نکردهایم؛ آنها دانشآموز بودند و دانشآموز یعنی انسانی که رو به آینده دارد.
معاون علمی رئیسجمهور ادامه داد: حق نداریم آخرین تصویر بچههای شجره طیبه را همان تصویر روز حادثه قرار دهیم و داستان آنها را در همان صبح تمام کنیم. ادامه این داستان باید در زندگی دانشآموزانی نوشته شود که امروز دوباره به مدرسه آمدهاند؛ با درس خواندن، علم، ساختن و با ایران.
افشین با تأکید بر اینکه جنایت مدرسه شجره طیبه باید در حافظه تاریخی باقی بماند، گفت: مسئولیت این جنایت متوجه عاملان و طراحان آن است و آنان باید در برابر افکار عمومی و مراجع صالح پاسخگو باشند؛ این حادثه نباید فراموش یا عادی تلقی شود.
وی در پایان با اشاره به ظرفیتهای نسل جدید دانشآموزان اظهار کرد: امید من صرفاً امیدی برای یک سخنرانی نیست؛ حاصل سالهایی است که پای تخته ایستادهام، جوان ایرانی را دیدهام، ذهن، کنجکاوی و سرسختی او را تجربه کردهام.
معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانشبنیان رئیسجمهور افزود: بارها دیدهام وقتی همه میگویند «نمیشود»، جوان ایرانی میپرسد «چرا نمیشود» و گاهی همین سؤال، آغاز ممکن شدن چیزی است که دیگران آن را ناممکن میدانستند.
افشین با اشاره به دانشآموزان حاضر در آیین بازگشایی مدارس میناب گفت: امروز به بچههای این نسل نگاه میکنم و نمیدانم 20 سال دیگر چه کسانی در میان آنها خواهند بود؛ اما آنچه اهمیت دارد این است که آینده ایران باید با دانش، امید و ساختن همین نسل ادامه پیدا کند.
انتهای پیام/864