به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، همزمان با آغاز سال تحصیلی جدید و غیبت 296 دانشآموز شهید دو جنگ تحمیلی اخیر، به ویژه دانشآموزان شهید میناب، جمعی از شاعران و نویسندگان یاد آنها را گرامی داشتند.
اکرم رحمانی، نویسنده، در یادداشتی در اینباره نوشت:
شش ماه بود که هر روز، کمدش را مرتب میکرد. صبحها زود بیدار میشد و با دقت کتابهای کار علوم، ریاضی و فارسی را میچید. چندتا دفتر و سه چهار تا مداد سیاه و قرمز؛ هر کدام را با وسواس در جای خودش میگذاشت.
مهرماه نزدیک بود و او کمی حساستر شده بود. اسباببازیها را در طبقهی بالاتر میگذاشت تا دست کسی به آنها نرسد.
عاشق ماشین نیسان آبی کوچولویش بود؛ همان ماشین سادهای که هر روز جایش را در کمد عوض میکرد. توپ فوتبال را هم گذاشته بود بالای کمد، درست کنار ماشین آبی، تا هر وقت نگاهش کند ببیند که منتظر بازی است. لباسها را برمیداشت، باز میکرد و دوباره و دوباره تا میکرد؛ مرتب و مرتبتر، تا وقتی که هیچ خط اضافهای در لباسها نباشد.
کارش همین شده بود. در واقع تمام دلخوشیاش، همین چند تکه اسباببازی و سه چهار تا کتاب و دفتر بود. همینها بود که او را به زندگی وصل میکرد.
نهم اسفند، روزی بود که همه چیز تغییر کرد. وقتی پسرش برای آخرین بار صورتش را برگرداند و دستش را تکان داد، مادر با تمام وجودش برایش بوسهای فرستاد. به او قول داد که ناهار، غذای مورد علاقهاش را بپزد و منتظرش باشد. قول داد که وقتی بیاید، با هم مشق هایش را بنویسند تا با بچه ها فوتبال بازی کند اما این، آخرین بوسه بود.
مهرماه نزدیک است. صدای آهنگ باز آمد بوی ماه مدرسه... کمد هنوز همانجا است؛ با کتابهای علوم و ریاضی و فارسی که به درس آخر نرسیدند.
نیسان آبی و توپ فوتبال دست نخورده در طبقهی بالاتر هستند، لباسها تا شده اند و در کمد ماندهاند. فقط حالا کسی نیست که مدادهای سیاه و قرمز را مرتب بچیند یا برای ناهار، غذای مورد علاقهاش را بخواهد. کمد خیلی مرتب است، اما خانه خیلی خالی.
***
جمعی از شاعران کشور نیز در سرودههای خود یاد کودکان شهید را گرامی داشتند:
صبا فیروزی
با حملۀ دشمن به شهر
گل ها همه پرپر شدند
حتی کلاس و مدرسه
در شعله خاکستر شدند
امروز با آموزگار
درس جدیدی داشتیم
همراه هم با همدلی
در مدرسه گل کاشتیم
یک گل به جای فاطمه
یک گل به یاد نازنین
صدها گل سرخ و سفید
بشکفت در روی زمین
من مطمئنم در بهشت
در یک کلاس دیگراند
پیش خدا در آسمان
در یک جهان بهتراند
***
مجتبی شکریان
سلام عشق و امید من، فداشم قد و بالاتو
سلام به صورت ماهت، می بوسم روی زیباتو
میام هر روز کنار تو، روی سنگ مزار تو
میزارم صورتم رو حس کنم یک لحظه گرماتو
تو رفتی اومدم پیشت، دعا کردم که سال نو
کنار همدیگه باشیم، حالا یا من بیام یا تو
تو اون روزی که با لبخند رفتی مدرسه مادر!
نمی شد باورم اصلا نبینم صبح فرداتو
دلم تنگه برات مادر، چقد سخته ازت دورم
چقد سخته نمی بینم من از نزدیک چشماتو
کتاب و دفترت دارن، به دنبال تو میگردن
پاشو عشقم بیا خونه، بیا بنویس مشقاتو
پاشو با هم بریم خونه، پاشو اینجا هواش سرده
باید پیش خودم باشی، خودم انداختم جاتو
بخواب پیش خودم آروم، بیا نزدیکه مادر شو
میخوام که بشنوم بازم، صدای اون نفس هاتو
عروسکهای گریونت، بدون تو نمیخوابن
میخوان رو پات بخوابن بشنون آهنگ لالاتو
تو رفتی خونمون پُر شد، همه دور و برم هستن
همه دوستات و می بینم، همه هستند اِلا تو
کنار سفره میشینم، غذاتو میکشم اما
همه هستیم بابا و برادرهات، اما تو!!!
تا از خواب پا میشم هر روز، می گیرم شونه توو دستم
میگم شاید که برگشتی، ببندم باز موهاتو
به امیدی که برگردی، بازم با هم بریم بیرون
مرتب میکنم هر شب، برا رفتن لباساتو
میدونی از چی می سوزم، می دونی از چی دلگیرم؟
نبودم تا ببندم دونه دونه روی زخماتو
رمق توو دست و پاهام نیس، دلم خیلی برات تنگه
یه شب خوابم بیا تا من، ببوسم دست و پاهاتو
چشام میگرده دنبالت، شاید پیدات کنم اما
فقط تو خونه میبینم تموم قاب عکساتو
تو نیستی خونه تاریکه، تو نیستی دست من سرده
می شد ای کاش توو دستم، بگیرم باز دستاتو
صبوری میکنم حتماً، خدا تقدیرش این بوده
ولی اصلا نمی تونم ببینم اشک باباتو
بدون تو عزیز من! به این دنیا دلم خوش نیس
دلم خوش بود در دنیا، فقط با تو، فقط با تو
گل من بودی و پرپر، به سمت آسمون رفتی
از اون بالا دعا کن مادرِ افتاده از پاتو
پیرَن مشکیتو آوردم، مزارت رو بپوشونم
مُحرم یاد من باش، وقتی اونجا دیدی مولاتو
پیام شاعران، نویسندگان و هنرمندان با موضوع یادآوری جنایت آمریکا و رژیم صهیونیستی در میناب و لامرد، در حالی است که برخی از نهادهای فعال در حوزه کودک و نوجوان مانند انجمن نویسندگان کودک و نوجوان پس از گذشت 200 روز از شهادت این کودکان همچنان سکوت کرده و واکنشی نشان نداده است.
انتهای پیام/