بهگزارش خبرگزاری تسنیم؛ بر اساس مطالعه جدید «اساندپی گلوبال انرژی» با عنوان «مسیرهای چندبعدی انرژی جهانی»، رشد تقاضای انرژی در بازارهای نوظهور و اقتصادهای در حال توسعه، دستیابی به اهداف اقلیمی بلندپروازانهتر را دشوار خواهد کرد.
این مطالعه نشان میدهد تقاضای انرژی در بازارهای نوظهور و اقتصادهای در حال توسعه ممکن است تا سال 2060 بیش از 60 درصد افزایش یابد و معادل یک «چین» دیگر، حدود 155 اگزاجول، به تقاضای اولیه انرژی جهان اضافه کند.
در مقابل، انتظار میرود تقاضای انرژی در اقتصادهای پیشرفته و چین در بلندمدت تقریباً ثابت بماند؛ موضوعی که با گسترش برقیسازی و بهبود بهرهوری انرژی و در نتیجه کند شدن رشد مصرف نهایی انرژی در این مناطق همراه خواهد بود.
بر اساس این گزارش، اقتصادهای پیشرفته عمدتاً بر تحول سیستمهای انرژی موجود تمرکز خواهند کرد، در حالی که بازارهای نوظهور و اقتصادهای در حال توسعه برای پاسخگویی به تقاضای فزاینده، ناچار به گسترش چشمگیر سیستمهای انرژی خود خواهند بود.
در چنین شرایطی، بخش قابل توجهی از ظرفیتهای جدید کمکربن، نه جایگزین منابع سوخت فسیلی موجود، بلکه در کنار آنها به کار گرفته خواهد شد.
دنیل یرگین، نایبرئیس «اساندپی گلوبال»، با اشاره به تأثیر توسعه اقتصادی، صنعتیسازی، شهرنشینی و افزایش درآمد بر رشد تقاضای انرژی، تأکید کرد که بازارهای نوظهور و اقتصادهای در حال توسعه بزرگترین منبع رشد بلندمدت تقاضای انرژی خواهند بود.
اهداف اقلیمی پاریس دورتر میشوند
مطالعه «مسیرهای چندبعدی انرژی جهانی» نشان میدهد بلندپروازانهترین اهداف اقلیمی، از جمله محدود کردن افزایش دمای جهانی به 1.5 درجه سانتیگراد، تحت هیچیک از مسیرهای محتمل این مطالعه قابل دستیابی نیستند و تحقق انتشار خالص صفر جهانی پیش از پایان قرن نیز بعید خواهد بود.
بر اساس این گزارش، برخی اقتصادهای پیشرفته ممکن است تا سال 2060 به خنثیسازی کربن دست یابند یا به آن نزدیک شوند، اما بیشتر کشورهای در حال توسعه تا اواخر قرن به این هدف دست نخواهند یافت.
با این حال، محدود کردن افزایش دمای جهانی به 2 درجه سانتیگراد تا پایان قرن همچنان امکانپذیر است، اما تنها در تهاجمیترین مسیر کربنزدایی مورد بررسی این مطالعه.
در این مسیر، ظرفیت نصبشده انرژی خورشیدی و بادی در جهان تا سال 2060 هشت برابر و در کشورهای در حال توسعه 18 برابر افزایش خواهد یافت و این منابع 73 درصد برق جهان را تأمین خواهند کرد.
همچنین ظرفیت باتریهای شبکه در این دوره 25 برابر افزایش مییابد و با فرض اقدامات متناسب برای کاهش انتشار گازهای غیرانرژی، مجموع انتشار گازهای گلخانهای تا سال 2060 حدود 65 درصد کاهش خواهد یافت.
در مقابل، مسیر «واقعیتهای کنونی» که از نظر این مطالعه با فضای سیاستگذاری فعلی محتملتر است، کاهش 17 درصدی انتشار گازهای گلخانهای تا سال 2060 و افزایش گرمایش جهانی تا 2.8 درجه سانتیگراد در پایان قرن را نشان میدهد.
مسیر سوم، موسوم به «اولویتهای واگرا»، شرایطی را ترسیم میکند که در آن اقتصادهای پیشرفته کاهش انتشار گازهای گلخانهای را در اولویت قرار میدهند، در حالی که کشورهای نوظهور و در حال توسعه بر رشد تولید ناخالص داخلی، مقرونبهصرفه بودن انرژی، امنیت و رقابت اقتصادی تمرکز میکنند. در این مسیر، گرمایش جهانی تا پایان قرن حدود 2.5 درجه سانتیگراد خواهد بود.
برقرسانی کامل با موانع عملی روبهروست
«اساندپی گلوبال انرژی» تأکید میکند که اگرچه برقرسانی مبتنی بر انرژیهای تجدیدپذیر نقشی کلیدی در کاهش انتشار گازهای گلخانهای خواهد داشت، محدودیتهای عملی برای گسترش، کربنزدایی و حفظ قابلیت اطمینان شبکههای برق با سرعت مورد نیاز وجود دارد.
این مطالعه برآورد میکند که با افزایش سهم متغیر انرژی خورشیدی و بادی، هزینههای ادغام این منابع نیز افزایش مییابد و برای تولید، ذخیرهسازی، انتقال و توزیع برق تا سال 2060 حدود 50 تریلیون دلار سرمایهگذاری جهانی مورد نیاز خواهد بود.
تقاضای برق نیز تا سال 2060 دو برابر شده و به بیش از 60 هزار تراوات ساعت خواهد رسید، اما محدودیتهای برقرسانی کامل در بخشهایی مانند صنایع سنگین و حملونقل هوایی و دریایی همچنان پابرجا خواهد بود.
بر اساس این مطالعه، حملونقل، بهویژه حملونقل متوسط و سنگین، چالشبرانگیزترین بخش برای برقرسانی خواهد بود و برق تا سال 2060 کمتر از 30 درصد انرژی مورد نیاز این بخش را در تمام مسیرها تأمین خواهد کرد.
سوختهای فسیلی همچنان باقی میمانند
این گزارش تأکید میکند که گذار انرژی به جای جایگزینی کامل منابع موجود، دورهای طولانی از همزیستی منابع مختلف انرژی را رقم خواهد زد و سوختهای فسیلی، با وجود کاهش سهمشان از تقاضای کلی، همچنان بهصورت ساختاری در سیستم انرژی باقی خواهند ماند.
در مسیر محدود کردن گرمایش به 2 درجه سانتیگراد، با وجود کاهش بیش از 40 درصدی تقاضای نفت و گاز تا سال 2060، بیش از 11 تریلیون دلار سرمایهگذاری در بخش بالادستی مورد نیاز خواهد بود.
در مسیر «واقعیتهای کنونی» نیز که در آن تقاضای نفت 7 درصد کاهش و تقاضای گاز 35 درصد افزایش مییابد، نزدیک به 14 تریلیون دلار سرمایهگذاری در بخش بالادستی طی همین دوره مورد نیاز خواهد بود.
مسیر انرژی کشورها یکسان نیست
این مطالعه میگوید منابع انرژی و مسیر انتشار گازهای گلخانهای هر کشور، به جای یک مسیر بهینه واحد، تحت تأثیر جغرافیا، زیرساختها و منابع موجود شکل خواهد گرفت.
بر این اساس، پیامدهای انتشار دیاکسیدکربن مرتبط با انرژی در سطح کشورها تا سال 2060 دامنه گستردهای خواهد داشت؛ از کاهش نزدیک به 100 درصدی تا افزایش بیش از 90 درصدی.
این تفاوتها بازتاب شرایط خاص نظامهای انرژی ملی است. امنیت انرژی و مقرونبهصرفه بودن ممکن است برای کشورهای واردکننده سوخت فسیلی به معنای برقرسانی سریعتر و توسعه انرژیهای تجدیدپذیر باشد، در حالی که برای کشورهای غنی از منابع، میتواند به افزایش تولید داخلی سوختهای فسیلی منجر شود.
از این رو، مطالعه «اساندپی گلوبال انرژی» بر ضرورت رویکردی پیچیدهتر و انعطافپذیرتر در طراحی مسیرهای کربنزدایی برای بخشهای صنعتی تأکید میکند؛ رویکردی که محل انتشار گازهای گلخانهای و محل نهایی مصرف انرژی را نیز در نظر بگیرد.
نیک لووز، معاون رئیس و مشاور «اساندپی گلوبال انرژی»، نیز گذار انرژی را فرایندی چندبعدی، منطقهای و چندسرعته توصیف کرده و بر ضرورت توجه به تفاوت اولویتهای اقتصادهای پیشرفته و در حال توسعه در حوزه انرژی و اقلیم تأکید کرده است.
انتهای پیام/