به گزارش خبرگزاری تسنیم از مشهد،ای حک شده بر حافظهٔ عرش، جاری در جویبارِ زندهدلان، سبز در خاطرهٔ دشتِ آزادگان، ساری در روح محسنین، رُحَما در قلبِ مظلومین و اشداءِ بر ظالمان…
کجایی که نمیبینمت؟ کجایی که ندارمت؟ کجایی که ندیدنت پیوسته بسط میشود و روحِ از فراق تو آب رفتهٔ مرا، قبض میکند؟ در کدام آسمانی؟ در دل کدام مرد آزاده میتپی؟ در سلاح کدام رزمندهای؟ در صفحهٔ کدام کتابی؟ در اشکِ کدام چشمی؟ در آهِ کدام دلِ به تنگ آمدهای؟ در دل کدام امت میجوشی؟ کجایی که ندارمت؟
در کجایِ «مِنَ المومنینَ رِجالَ صدقوا» نهفتهای که هرچه میخوانمش نمیبینمت؟ کجایی عزیزم؟ کجایی که، دویست روزه شده است رفتنِ تو، دویست روزه شده است مُردنِ من، دویست روزه شده است عروج تو و دویست روزه شده است سقوط من.
تو همنوای صبا بر طاق ابواب جنتی و من همنشین باد، میپیچم در خیابان و در آغوش پرچمها گریه میکنم تا یادم نرود که چرا نیستی و دیگر خبری از تو ندارم.
دلم برای ریش ریشِ آستین قبایت، برای رنگپریدگی عبایت، برای عصایی که گهگاهی در دست میگرفتی، برای کاغذ تا خورده میان دست راست و جانبازت، برای نقشِ نگین انگشترهایت، برای رد عینک روی صورتت، برای خش تهنشین شده در صدایت، برای قهوقاه خندهات، برای بغض صدایت، برای تحکم کلامت، برای لطافت نگاهت، برای سکوتت، برای از در حسینیه وارد شدنت، برای والسلامعلیکم گفتن و خداحافظی کردنت، برای صدر اخبار بودنت، برای دیدنت در قاب تلویزیون، برای عکسهای جدیدت در ضریح امامرضا«ع»، برای دست کشیدنت به تربت بعد از نماز، تنگ شده دلم، برای… برای…
چقدر سخت است نوشتنِ «دلم برایت تنگ شده» که کم است دلتنگی برای مرگی که هر روز تجربه میکنم.
من برای تکتک جزئیاتی که دیگر از تو نمیبینم، هرروز و هر لحظه مرگ را به تن میکشم بیآنکه بخواهم به حیات برسم!
چه کنم با این دویست روزی که برای از تو گفتن کم است و برای تو را ندیدن زیاد… چرا برنمیگردی؟
یادداشت از جواد نقندری فعال فرهنگی و سیاسی
انتهای پیام/282