به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم، در روزهای اخیر، جروم پاول و همکارانش در واشنگتن بالاخره دستها را بالا بردند. افزایش 0.25 درصدی نرخ بهره و رسیدن آن به مرز 4 درصد، آنهم بعد از سه سال دستبهعصا راه رفتن، فقط یک تصمیم ساده مالی نیست؛ این یعنی ترکشهای درگیری در خاورمیانه و تقابل با ایران صاف به قلب اقتصاد آمریکا خورده است.
فدرال رزرو تا همین چند وقت پیش اصرار داشت که اوضاع تحت کنترل است و تورم بهزودی فروکش میکند، اما واقعیت میدانی کار خودش را کرد و آنها را مجبور ساخت تن به تصمیمی بدهند که اصلاً دلشان نمیخواست.
ماجرا از جایی شروع شد که خلیجفارس و تنگه هرمز عملاً به منطقه پرخطر تبدیل شدند. وقتی هزینه اجاره یک نفتکش در روز از یک میلیون دلار رد میشود و شرکتهای بیمه حاضر نیستند ریسک این مسیر را بپذیرند، معلوم است که قیمت سوخت در دنیا سر به فلک میکشد.
نفت و فرآوردههای انرژی که گران شود، همهچیز از هزینه حمل یک کانتینر در اقیانوس گرفته تا قیمت کالاهای روزمره در بازارهای آسیا و فروشگاههای آمریکا بالا میرود. در واقع جرقه گرانی در خلیجفارس زده شد و دودش مستقیم به چشم مصرفکننده غربی رفت.
حالا دردسر بزرگ پاول این است که با گران کردن پول و بالا بردن نرخ بهره، فقط میشود جلوی خرید و تقاضای مردم را گرفت، نه اینکه جلوی موشک، ناامنی و بسته شدن شریانهای نفتی را بست.
ابزار فدرال رزرو برای مهار جنگ ساخته نشده و این یعنی واشنگتن در یک بنبست کامل گیر افتاده است. از یک طرف اگر بهره را بالا نبرد، تورم نفتی اقتصاد را میبلعد؛ از طرف دیگر با بدهی وحشتناک دولت آمریکا و کسری بودجه 2 تریلیون دلاری، بالا بردن نرخ بهره هزینه وامهای دولت را بهشدت بالا میبرد و اقتصاد را وارد یک رکود سنگین میکند.
نتیجه این وضعیت فقط به آمریکا ختم نمیشود؛ کل اقتصاد دنیا حالا زیر سایه این بحران لرزان است. از بازارهای سهام گرفته تا خریداران سردرگم طلا و صنایعی که نگران کمبود سوخت هستند، همگی فهمیدهاند که بازی عوض شده است.
تصمیم تازه واشنگتن برای افزایش نرخ بهره، بیش از هر چیز یک اعتراف آشکار بود, اینکه شوکهای اقتصادی ناشی از جنگ ایران، حتی قویترین اتاقهای فکر مالی غرب را هم فلج کرده و آنها چارهای جز عقبنشینی و دستپاچگی ندارند.
انتهای پیام/