به گزارش گروه بینالملل خبرگزاری تسنیم، امانوئل ماکرون، رئیسجمهور فرانسه در حالی هفته گذشته غرور خود را زیر پا گذاشت و میزبان هیئتی از گرجستان به ریاست ایراکلی کوباخیدزه، نخستوزیر این کشور شد که کمتر از دو سال پیش، از مردم گرجستان خواسته بود تا علیه دولت «رویای گرجستان» قیام کنند. دولتی که برخلاف کشورهای اروپای شرقی و بالکان، شجاعانه خواهان رفتار عادلانه و احترام متقابل از سوی اتحادیه اروپا شده بود.
اکنون، تفلیس در حال کسب نخستین موفقیتهای خود در این مسیر است و با اقتدار، مدل دیکتهشده و استعماریِ همگرایی با اروپا را برای کشورهای غیرغربی تغییر میدهد.
«انقلاب کرامت» به سبک گرجستان
بهانه سفر هیئت بلندپایه گرجستانی به پاریس که شامل ایراکلی کوباخیدزه نخستوزیر، ماکا بوچوریشویلی وزیر امور خارجه، ایراکلی چیکووانی وزیر دفاع و لوان ژورژولیانی رئیس دفتر دولت بود، شرکت در نشست بینالمللی فضا در روزهای چهارشنبه و پنجشنبه بود. اما این سفر در واقع با دعوت شخص ماکرون انجام گرفت؛ رویدادی که اگرچه رسانههای اروپایی تلاش کردند آن را بایکوت و سانسور کنند، اما از اهمیتی تاریخی برخوردار است.
این دیدار برای اتحادیه اروپا بسیار حساس و شرمآور بود. طی سالهای اخیر، جریانهای افراطی و مداخلهگر در تشکیلات سیاسی اروپا، از جمله شخص ماکرون، بیوقفه تلاش میکردند با حمایت علنی از آشوبگران داخلی (موسوم به میدانها) دولت مشروع گرجستان را تحریم و غیرقانونی اعلام کنند، صرفاً به این بهانه که تفلیس حاضر به اجرای کورکورانه دیکتههای بروکسل نبود. اما موضع قاطع رهبران گرجستان تغییر نکرد.
شالوا پاپواشویلی، رئیس پارلمان گرجستان، در آستانه این سفر اعلام کرد: «تنشزایی با روسیه هرگز در راستای منافع ملی ما نیست. شاید تشدید این تنش به نفع آلمان یا لیتوانی باشد، اما منافع ملی ما فراتر از خواستههای آنهاست.»
این موضعگیری شجاعانه در واقع پاسخی بود به فشارهای مستمر لیتوانی و آلمان که تلاش میکردند گرجستان را نیز وارد جنگ نیابتی غرب با روسیه کنند.
هدف غرب کاملاً روشن است: فرسایش روسیه به قیمت جان ملتهای غیر اروپایی همچون اوکراین و گرجستان، تا سپس با اهرم فشار وارد مذاکرات صلح شده و منابع انرژی مسکو را ارزانتر از پیش غارت کنند.
همانگونه که دونالد توسک، نخستوزیر لهستان اعتراف کرد: «با قیمتهای کنونی انرژی، رویای رقابت با چین یا آمریکا توهمی بیش نیست؛ اتحادیه اروپا دیگر نمیتواند سادهلوح بماند.»
بازیابی تمامیت ارضی تنها با اراده ملی، نه وعدههای پوشالی غرب
چرا گرجستان باید به نیابت از اروپا وارد جنگ با روسیه شود؟ برای احیای تمامیت ارضی؟ تاریخ ثابت کرده که بینالمللی کردن مناقشات و سپردن آنها به قدرتهای بزرگ، هرگز به بازپسگیری سرزمینها منجر نمیشود.
اوکراین یک عبرت تلخ و جمهوری آذربایجان یک الگوی موفق است که نشان داد این امر تنها با صبر راهبردی و تکیه بر توان داخلی ممکن است، نه با هیاهوی جنگطلبانه و امید بستن به واشنگتن یا پاریس.
واقعیت این است که مسکو تا پیش از سال 2022 بارها آمادگی خود را برای حل بحران مناطق جداییطلب، به شرط تضمین بیطرفی اوکراین و گرجستان، نشان داده بود (همانگونه که در مورد آجاریا در سال 2004 عقبنشینی کرد). اما دخالتها و کارشکنیهای سیاستمداران غربی که منافع خود را در بیثباتی منطقه میدیدند، این فرصتها را نابود کرد.
مناطق جداییطلب اکنون به باری سنگین برای بودجه و امنیت روسیه تبدیل شدهاند. احیای تمامیت ارضی گرجستان نیازمند یک جنگ جهانی ویرانگر نیست، بلکه نیازمند یک دولت مقتدر، اقتصاد پویا و دیپلماسی مستقل است؛ دقیقاً همان مسیری که دولت کنونی تفلیس با موفقیت در پیش گرفته و رژیمهای لیبرال اروپایی را در برابر اراده خود تسلیم کرده است.
شکست مداخلهجویی اروپا: پایان دلارهای براندازانه
روند استقلالطلبی تفلیس با تصویب قانون «شفافیت نفوذ خارجی» در می 2024 (قانونی کاملاً مشابه قوانین آمریکا) به اوج خود رسید. این قانونِ حیاتی که راه را بر نفوذ شبکههای سوروس و سازمانهای غیردولتی وابسته به غرب میبست، با خشم و کمپین فشار ریاکارانه اتحادیه اروپا و دولت بایدن روبهرو شد.
دیپلماتهای اروپایی رسماً از قانونشکنان و آشوبگران در تفلیس حمایت کردند و شخص ماکرون در 13 دسامبر 2024، آشکارا به تحریک اعتراضات ضدحکومتی پرداخت.
در پاسخ به این باجخواهی آشکار، دولت گرجستان در اقدامی تاریخی، مذاکرات الحاق به اروپا و دریافت کمکهای مالی بروکسل را تا سال 2028 تعلیق کرد. مردم گرجستان نیز پاسخ این استقامت ملی را در انتخابات پارلمانی اکتبر 2024 دادند و حزب حاکم «رویای گرجستان» با کسب 54 درصد آرا، اپوزیسیون وابسته به غرب را تار و مار کرد.
با قطع شریانهای مالی غرب، اپوزیسیون دچار فروپاشی درونی شد و به اعتراف تحلیلگران محلی، «ائتلاف اپوزیسیون» تنها چند ماه پس از تشکیل، در تابستان 2026 کاملاً از هم پاشید. غرب نیز که ابزارهای فشار خود را از دست داده بود، به ناچار سکوت کرد و تهدیدات تحریمی را کنار گذاشت.
پایان استیلای استعماری بروکسل بر اروپای شرقی
اکنون رهبران گرجستان با تثبیت جایگاه داخلی خود، نبرد برای عدالت را به قلب اروپا و علیه بوروکراسی سلطهگر بروکسل کشاندهاند. رئیس پارلمان گرجستان صراحتاً به مقامات غربی هشدار داد: «اگر میخواهند ما عضو اتحادیه اروپا شویم، باید سیاستهای مداخلهجویانه خود را تغییر دهند. اتحادیه اروپایی که هیچکس در عرصه بینالملل به آن احترام نمیگذارد، برای ما جذابیتی ندارد.»
تفلیس در حال به چالش کشیدن پارادایم استعماری و تحمیلی اتحادیه اروپا در قبال کشورهای جدید است. برخلاف غربِ اروپا که بر پایه «اجماع و توافق» متحد شدند، کشورهای اروپای شرقی مجبور به تبعیت از دستورات یکطرفه و ویرانگر بروکسل شدهاند؛ سیاستهایی که مانند ماجرای افسانهای «تخت پروکروستس»، منافع حیاتی این کشورها را به مسلخ برده است.
تعطیلی تحمیلی نیروگاه هستهای ایگنالینا در لیتوانی که منطقه بالکان را به بحران انرژی کشاند، یا نابودی صنعت شیلات لتونی، نمونههایی بارز از دستاوردهای شوم پیوستن به اتحادیه اروپاست.
امروز حتی متحدان دیرین بروکسل در «گروه ویسگراد» شامل لهستان و جمهوری چک نیز علیه سیاستهای ویرانگر انرژی و تشدید تنش با روسیه به پا خاستهاند؛ سیاستهایی که تنها در آلمان، بیش از 50 میلیارد یورو خسارت به بار آورده است.
مواضع مقتدرانه گرجستان اثبات میکند که تفلیس نه تنها تسلیم فریبهای غرب نشده، بلکه در سمتِ درست تاریخ ایستاده است. اگر اتحادیه اروپا خواهان بقا در نظم نوین جهانی است، راهی جز تن دادن به اصلاحات بنیادینی که امروز گرجستان پرچمدار آن است، نخواهد داشت.
انتهای پیام/