به گزارش گروه بینالملل خبرگزاری تسنیم، تحلیلگران و نهادهای بهداشتی آمریکا درباره پیامدهای تشدید کمبود پزشک در این کشور هشدار میدهند.
تحلیلگران، آن را تهدیدی برای زیرساختهای نظام سلامت و آمادگی در برابر بحرانهای بهداشتی میدانند.
براساس گزارش انجمن دانشکدههای پزشکی آمریکا، این کشور در سالهای آینده با کمبود دهها هزار پزشک در بخشهای مراقبتهای اولیه و تخصصی مواجه خواهد شد.
براین اساس، آمریکا طی دهه آینده با کمبود حدود 187 هزار پزشک روبرو خواهد بود. حدود نیمی از این کمبود در بخش مراقبتهای اولیه خواهد بود، بخشی که مراقبتهای ضروری برای نجات جان انسانها در آن انجام میشود.
فرسودگی شغلی، افزایش جمعیت سالمند و محدودیت ظرفیت آموزش تخصصی از عوامل اصلی این بحران عنوان شدهاند.
کارشناسان هشدار میدهند تداوم این وضعیت میتواند توان نظام درمانی آمریکا برای مقابله با همهگیریها و بحرانهای بهداشتی را کاهش داده و تابآوری جامعه و آمادگی نیروهای امدادی را تحت تأثیر قرار دهد.
این در حالی است که در کشوری که مدعی ابتکارات و نوآوریهای پزشکی است، بروز این بحران باعث میشود گرفتن نوبت ویزیت از یک پزشک برای یک چکاپ روتین و ساده، مانند پیروزی در یک بخت آزمایی باشد.
در حال حاضر آمریکا سیاست جذب پزشک و استعدادهای پزشکی از کشورهای دیگرها را دنبال میکند. سیستم بهداشتی آمریکا برای دههها به دانشکدههای پزشکی خارجی به عنوان یک زنجیره تامین برون مرزی نگاه میکنند، به طوری که پزشکان را از کشورهای در حال توسعه جذب کردهاند تا بحران کمبود پزشک در کلینیکهای شهری و حومه کانزاس را برطرف کنند. اما این یک سیاست عاقلانه نیست.
رفتار با کشورهای "جنوب جهانی" به مثابه یک مزرعه تأمین نیرو برای بیمارستانهای آمریکا، از نظر اخلاقی ورشکسته و از نظر راهبردی، کوته فکرانه است. دانشکدههای پزشکی خارجی اغلب با استانداردهای بالینی بسیار متفاوت، سطوح بودجه پایینتر و نظارتهای اعتبارسنجیِ سوالبرانگیز در مقایسه با مراکز آموزشی دقیق ایالات متحده فعالیت میکنند.
تلاش برای پر کردن این شکافهای ساختاری از طریق تأییدیههای اداری بیقید و شرط، کنترل کیفیت در کل نظام سلامت را به خطر میاندازد.
این تنگنا نگرانکننده و همچنین کاملا مصنوعی است، چرا که توسط یک تصمیم سیاستگذاری فدرال در سال 1997 ایجاد شد که بودجه «مدیکر» (بیمه سلامت دولتی) برای آموزش پزشکی تکمیلی را مسدود کرد.
قانون بودجه متوازن سال 1997، سقف تعداد دورههای دستیاری (رزیدنتی) که دولت فدرال یارانه آن را پرداخت میکرد، محدود کرد و همزمان با رشد و پیر شدن جمعیت آمریکا، مسیر تربیت پزشک را در همان وضعیت نگه داشت.
هر ساله هزاران فارغالتحصیل دانشگاهیِ درخشان و بسیار توانمند آمریکایی برای ورود به دانشکدههای پزشکی درخواست میدهند، اما دست رد به سینه آنها زده میشود. آنها نمرات لازم را دارند، انگیزه و جاه طلبی کافی دارند، اما به سدی برخورد میکنند که حاصل ترفندهای حسابداری فدرال در 25 سال پیش است. ایالات متحده نظامی ایجاد کرده که نخبگان خود را پس میزند و سپس وقتی با کمبود نیرو مواجه میشود، تظاهر به تعجب میکند.
حل این مشکل مستلزم آن است که تربیت پزشک را دقیقا یک مسئله مرگ و زندگی بدانیم. ما به ریزتراشهها، فولاد و مهندسی هوافضا به عنوان زیرساختهای حیاتی داخلی نگاه میکنیم که برونسپاری آنها بدون ریسک بزرگ برای امنیت ملی ممکن نیست. بدن انسان، زیرساخت حیاتیِ نهایی است و کشوری که نتواند جمعیت خود را درمان کند، ذاتا آسیبپذیر است.
هنگامی که یک سویه بیولوژیکی جهش مییابد یا یک بحران سیستمی رخ میدهد، زنجیرههای تأمین خارجی فورا فرو میپاشند. کشوری که برای مراقبتهای بهداشتیِ اولیه داخلی خود به استعدادهای خارجی وابسته است، در واقع یک هدف ساختاری بزرگ بر پشت خود حمل میکند.
گشودن این گره مستلزم لغو فوری سقف ظرفیت دستیاری (رزیدنتی) مدیکر مصوب سال 1997 و گسترش دانشکدههای پزشکیِ تحت حمایت دولتهای ایالتی است. این امر به معنای ارائه پوشش کامل و مستقیم شهریه برای دانشجویان داخلی است که متعهد شوند به مدت یک دهه در شهرستانهای محروم آمریکا به ارائه خدمات مراقبتهای اولیه بپردازند. ایالات متحده هر ساله میلیاردها دلار را بدون کوچکترین تردیدی صرف پیمانکاران دفاعی برای تجهیزات نظامی میکند؛ در حالی که تأمین مالی 20 هزار دوره جدید دستیاری پزشکی، تنها بخش کوچکی از هزینه یک برنامه تولید بمبافکن رادارگریز است.
رهبران منتخب باید با همان فوریت و اهمیتی که برنامهریزان تاریخی برای پروژه منهتن یا برنامه آپولو قائل بودند، به تربیت پزشکان تحصیلکرده در داخل آمریکا نگاه کنند. آن بسیجهای عظیم اواسط قرن بیستم به این دلیل موفق شدند که سیاستگذاران تشخیص داده بودند بقای کشور به آموزش استعدادهای داخلی و ایجاد ظرفیت ملی بستگی دارد.
در پایان باید گفت ابرقدرتی که توانایی شکافتن اتم و فرستادن انسان به ماه را دارد، نباید در برابر وظیفه ساده تربیت پزشک به اندازه کافی برای مراقبت از شهروندان خودش شکست بخورد. انتخاب روشن است: آمریکا یا باید همین حالا اقدام کند، یا شاهد تبدیل یک کمبود قابلپیشگیری به یک وضعیت اضطراری تمامعیار در نظام سلامت باشد که میلیونها نفر را در زمان نیاز مبرم به مراقبت، در صف انتظار باقی میگذارد.
انتهای پیام/