به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری تسنیم، پیروزی حزب راست افراطی آلترناتیو برای آلمان (AfD) در انتخابات ایالت زاکسن-آنهالت، برای ترکیه نیز از اهمیت بالایی برخوردار است. چرا که میلیونها ترک ساکن آلمان هستند و از این گذشته، این کشور ثروتمند اروپایی، از مهمترین شرکای اقتصادی آنکارا است.
روزنامه آیدنلک چاپ آنکارا، این تحول سیاسی آلمان را مهم ارزیابی کرده و به مقامات ترکیه توصیه کرده که احتمال فاصله گرفتن آلمان از اوکراین و چراغ سبز راست افراطی این کشور برای ارتقای روابط با روسیه را به درستی ارزیابی کنند.
این روزنامه همچنین به سخنان فریدریش مرتس صدراعظم و رهبر حزب دموکرات مسیحی (CDU)، اشاره کرده که آشکارا گفته در شوک عمیقی فرو رفته است.
انتخابات مزبور، توجه بسیاری از تحلیلگران ترکیه را به سوی خود جلب کرده و مراد یتکین از تحلیلگران مشهور ترکیه درباره آن میگوید: «همزمانی رویدادها، اهمیت خاصی دارد. درست در شرایطی که استیو ویتکاف فرستاده ویژه دونالد ترامپ، پس از یک مذاکره طولانی دست خالی مسکو را ترک کرد و نتیجه را نومیدانه به اطلاع زلنسکی رساند، حزب راست افراطی آلترناتیو برای آلمان (AfD) در یک انتخابات ایالتی حیاتی پیروز شد. جالب است که آلیس وایدل رهبر حزب آلترناتیوها که با نزدیک به 44 درصد آرا به عنوان حزب پیشرو در انتخابات ایالت زاکسن-آنهالت ظاهر شد، در اولین اظهارات خود گفت که هدفش حفظ روابط خوب با همسایهای به نام روسیه و متحدی به نام آمریکا است. برلین بار دیگر بین واشنگتن و مسکو گیر افتاده است».
یتکین در ادامه به این اشاره کرده که «در سوم نوامبر، انتخابات میاندورهای مهمی در انتظار ترامپ است و ایرانیان شطرنج باز، این را فهمیدند و آمریکا را در تنگه هرمز حبس کردهاند. از آن سو، نتانیاهو نیز برای پیروزی در انتخابات، به دنبال درگیرکردن ترکیه است. در این شرایط، تحول سیاسی جدید آلمان، به شدت به نفع روسیه است».
ترکیه و راست افراطی آلمان
برآمدن راست افراطی و پیروزی شگرف AfD در آلمان برای ترکیه و دولت اردوغان صرفاً یک تحول انتخاباتی در کشوری خارجی نیست و میتواند نشانه تغییر تدریجی یکی از مهمترین محیطهای خارجی برای ترکیه باشد.
واقعیت این است که آلمان برای آنکارا فقط یک قدرت اروپایی نیست و در عین حال، بزرگترین شریک اقتصادی ترکیه در اروپا، یکی از بازیگران اصلی اتحادیه اروپا و محل زندگی جامعهای میلیونی از ترکها و مسلمانان است.
پیروزی AfD با حدود 44 درصد آرا در زاکسن-آنهالت، به همین دلیل، میتواند از چند جهت برای اردوغان اهمیت داشته باشد.
نخست آنکه رشد یک جریان ضد مهاجرت و دارای مواضع سختگیرانهتر نسبت به اسلام و مهاجران، مستقیماً نگرانیهای جامعه ترکتبار آلمان را افزایش میدهد و میتواند مسئله هویت، ادغام و وفاداری سیاسی ترکهای آلمان را بار دیگر به موضوعی حساس در روابط برلین و آنکارا تبدیل کند.
نکته دوم این است که حزب عدالت و توسعه و دولت اردوغان، باز هم باید تمرکز تبلیغاتی خود را روی موضوع مهاجرت ستیزی و اسلام هراسی در آلمان ببرند و چنین اقدامی بر روابط دوجانبه تاثیر منفی خواهد گذاشت.
نکته سوم این است که فضای سیاسی آلمان در حال پوست اندازی است و یک آلمان ضعیف، بیثبات و گرفتار بحران سیاسی، شریک خوبی برای ترکیه نیست. زیرا اقتصاد ترکیه به پیوندهای تجاری، صنعتی و سرمایهگذاری با آلمان وابستگی قابل توجهی دارد و تحلیلگران اقتصادی نیز رشد راست افراطی را خطری بلندمدت برای اصلاحات و ثبات اقتصادی آلمان میدانند.
همچنین باید به این موضوع اشاره کرد که این تحول جدید برای ترکیه، از منظر ژئوپلیتیکی پیچیده است. چرا که دولت اردوغان، در این مدت تلاش کرده تا حمایت سیاسی و دفاعی از اوکراین را برای نزدیک شدن به کشورهای اتحادیه اروپا به یک شتاب دهنده و کاتالیزور مهم تبدیل کند.
اما در صورت به قدرت رسیدن یک جریان سیاسی راست در برلین که خواهان توسعه روابط با روسیه است، تیم اردوغان نیز در شرایطی قرار خواهد گرفت که احتمالاً ناچار شود درباره اوکراین، تجدیدنظر کند.
درست در شرایطی که ترکیه امیدوار است تا بر اساس تغییر موازنه در روابط آمریکا – ناتو – اتحادیه اروپا، در معماری امنیتی نوین و نظم دفاعی اروپا، جایی برای خودش دست و پا کند، تحول گفتمانی در فضای سیاسی آلمان و برآمدنِ جریانی که خواهان توسعه روابط با روسیه باشد، کل صحنه را تغییر میدهد.
در چنین شرایطی، فرانسه و ترکیه به عنوان دو عضو مهم ناتو، با دردسر بزرگی روبرو خواهند شد. چرا که هر دو کشور، بیشترین اشتیاق را برای معماری امنیتی نوین اروپا نشان داده و بدون تردید، هدف و انگیزه اصلی از این معماری و نظم جدید، مقابله با تهدیدات احتمالی روسیه بود. ولی در صورتی که آلمان به عنوان یک قدرت دفاعی مهم آلمان در این چارچوب نگنجد، نقشه ترکیه و فرانسه نیز عملاً نقش برآب خواهد شد.
اگر چه جریان راست افراطی آلترناتیوها، هنوز در شرایطی قرار نگرفته که کل ساختار قدرت آلمان را در اختیار بگیرد، ولی در صورتی که چنین سناریویی محقق شود، آنکارا باید خود را برای مواجهه با یک اروپای جدید و آلمان جدید آماده کند که در آن، فضای عمومی ملی گرایانهتر، مهاجرستیزتر و تندتر خواهد بود.
آنکارا در سالهای آینده احتمالاً نه با اروپایی که میخواهد ترکیه را به ارزشهای لیبرال نزدیک کند، بلکه با اروپایی روبهرو خواهد شد که خود بیش از گذشته درگیر بحران هویت، مهاجرت، امنیت، ملیگرایی و رقابت میان راست و چپهای پوپولیست است و این تغییر میتواند هم فرصتهای تاکتیکی تازهای برای اردوغان ایجاد کند و هم مخاطرات استراتژیک جدیدی پیش روی ترکیه قرار دهد.
انتهای پیام/