به گزارش خبرگزاری تسنیم از کردستان، در تاریخ پر فراز و نشیب این سرزمین، مردانی بودهاند که نامشان نه با هیاهو، بلکه با ایثار، صبوری و فداکاری در حافظه مردم ماندگار شده است؛ انسانهایی که در روزگار سختی و ناامنی، آرامش و امنیت دیگران را بر آسایش خود ترجیح دادند و بیآنکه چشمداشتی داشته باشند، پای عهد خود با مردم و انقلاب ایستادند.
شهدای جنگ رمضان کردستان، روایتگر نسلی از انسانهای مؤمن، شجاع و بیادعایی هستند که در یکی از حساسترین مقاطع تاریخ این دیار، در برابر دشمنان امنیت و آرامش مردم ایستادند. آنان در سکوت خبری و دور از نگاه دوربینها، حماسههایی آفریدند که هر برگ از زندگیشان میتواند چراغ راه نسلهای آینده باشد.
مریوان، سرزمین مردمانی نجیب و مقاوم، در سالهای دفاع و مقابله با ناامنی، فرزندان بسیاری را تقدیم امنیت این مرز و بوم کرد؛ جوانانی که دل در گرو خدمت داشتند و باور داشتند آرامش مردم، ارزشمندتر از جان خویش است.
در میان این نامهای پرافتخار، شهید دلیر قادری یکی از همان مردانی است که زندگیاش با مفهوم مسئولیت، شجاعت و فداکاری گره خورده است؛ شهیدی که در مسیر دفاع از ارزشها و پاسداری از امنیت مردم، از جان خود گذشت تا نامش در دفتر افتخارات این سرزمین ماندگار شود.
روایت زندگی شهدا تنها روایت یک لحظه شهادت نیست؛ بلکه قصه سالهایی است که آنان در کنار خانواده، میان مردم و در متن جامعه زیستند؛ قصه اخلاق، ایمان، محبت و انتخابی بزرگ که سرنوشت آنان را به مسیر جاودانگی رساند.
پشت هر نام شهید، خانوادهای ایستاده است که سالها با خاطرات عزیز از دسترفته خود زندگی کرده؛ خانوادههایی که دلتنگی را به صبر، نبودن را به افتخار و رنج را به روایت ماندگار تبدیل کردهاند.
در هفدهمین روایت از مجموعه «خونهای ماندگار» به سراغ خانواده شهید "دلیر قادری" در شهرستان مریوان رفتهایم؛ خانوادهای که سالهاست یاد و خاطره این شهید والامقام را زنده نگه داشته و با صبوری، از روزهای زندگی، مجاهدت و شهادت او سخن میگویند.
این روایت، تلاشی است برای شنیدن ناگفتههای یک خانواده شهید؛ برای نزدیک شدن به انسانی که شاید امروز تنها نامی در میان نامهای بلند تاریخ باشد، اما پشت این نام، زندگی، آرزوها، دلبستگیها و حماسهای بزرگ نهفته است.
در گفتوگو با خانواده شهید دلیر قادری، از کودکی و نوجوانی او، ویژگیهای اخلاقی، حضور در میدان خدمت و روزهای پرالتهاب آن دوران خواهیم شنید؛ روایتی صمیمی از مردی که امنیت امروز را با فداکاری خود معنا کرد.
«خونهای ماندگار» روایت کسانی است که رفتند تا بمانند؛ رفتند تا چراغ امنیت و امید برای آیندگان روشن بماند. این بار، قصه ماندگاری از مریوان روایت میشود؛ قصه شهیدی که نامش با دلهای مردم این دیار پیوند خورده است.
برخی انسانها برای ماندگار شدن، سالها فرصت میخواهند، اما گاهی یک زندگی سرشار از ایمان و خدمت، چنان اثری بر جای میگذارد که نام یک انسان را برای همیشه در یادها ثبت میکند. شهید دلیر قادری از همین انسانها بود؛ مردی که زندگیاش با احترام به خانواده، کمک به مردم و عشق به خدمت معنا پیدا کرد.
دلیر قادری فرزند عبدالله، متولد سال 1373 در شهرستان مریوان بود؛ جوانی از دیار مرزی مقاومت و ایستادگی که از دوران کودکی با ارزشهای اخلاقی و دینی رشد کرد و مسیر زندگیاش را بر پایه مسئولیتپذیری و خدمت بنا نهاد.
وی از همان سالهای نخست زندگی، به خوشاخلاقی و رفتار نیکو شناخته میشد. خانوادهاش از پسری سخن میگویند که احترام به پدر و مادر، محبت به اطرافیان و رعایت حرمت دیگران، از ویژگیهای جدانشدنی شخصیتاش بود.
شهید قادری اگر چه در ابتدا مسیر زندگی متفاوتی را پیشرو داشت، اما با انتخابی آگاهانه وارد مسیر خدمت در نظام شد. او پس از تحصیلات دانشگاهی و با وجود امکان معافیت از خدمت سربازی، به اختیار خود راه پاسداری را انتخاب کرد.
پدر شهید در گفتوگو با خبرنگار تسنیم میگوید که دلیر قادری با وجود شرایط خانوادگی و حتی سابقه ایثارگری خانواده، خودش خواست تا در مسیر خدمت به مردم و کشور قرار گیرد؛ انتخابی که نشان از باور عمیق او به مسئولیت اجتماعی داشت.
شهید قادری حدود شش سال در مجموعه سپاه خدمت کرد؛ سالهایی که برای او تنها گذر زمان نبود، بلکه فرصتی برای انجام وظیفه، دفاع از مردم و عمل به باورهایش بود.
او در زندگی شخصی نیز انسانی خانوادهدوست بود. چهار سال زندگی مشترک با همسرش، سرشار از محبت، همراهی و احترام بود و همسرش او را مردی مهربان، فداکار و دلسوز معرفی میکند.
یکی از ویژگیهای برجسته شهید دلیر قادری، روحیه کمک به دیگران بود. هرگاه خانواده، دوستان، همکاران یا آشنایان مشکلی داشتند، تلاش میکرد تا جایی که میتواند در کنار آنان باشد و گرهی از کارشان باز کند.
وی برای مردم فقط یک نیروی نظامی نبود؛ انسانی بود که با رفتار و اخلاق خود اعتماد و محبت اطرافیان را به دست آورده بود. خوشبرخوردی، مهربانی و مردمداری از ویژگیهایی بود که همه کسانی که او را میشناختند بر آن تأکید دارند.
شهید قادری از همان سالهای جوانی، علاقهای عمیق به شهادت داشت. به گفته همسرش، بارها از علاقه خود به شهادت در راه اسلام سخن گفته بود و آرزو داشت در مسیر دفاع از باورهایش به این مقام برسد.
او معتقد بود خدمت به مردم و دفاع از امنیت جامعه، وظیفهای الهی است. همین باور باعث شد در روزهایی که کشور نیازمند حضور نیروهای مدافع بود، بدون تردید در محل خدمت حاضر شود.
آخرین روز زندگی شهید دلیر قادری، روزی بود که مانند همیشه با مسئولیتپذیری از خانه خارج شد؛ اما این بار مسیر بازگشت برای او به خانه نبود، بلکه به سوی آسمان ختم شد.
شهید دلیر قادری در روز 11 اسفندماه 1404 در میدان سپاه مریوان به شهادت رسید؛ شهادتی که پس از سالها خدمت، او را به آرزوی قلبیاش رساند.
روایت پدر شهید؛ «از روزی که خدا این پسر را به من داد، با افتخار زندگی کردم»
عبدالله قادری، پدر شهید دلیر قادری، از فرزندش با افتخار یاد میکند؛ پسری که به گفته او، از کودکی با ایمان و اخلاق نیک شناخته میشد.
وی درباره شخصیت فرزندش میگوید: از لحاظ اخلاق، دلیر واقعاً انسان خوبی بود. من از او راضی بودم و چیزی بیشتر از این نمیخواستم. خداوند این پسر را به من داده بود و از همان روزی که به دنیا آمد، با افتخار زندگی کردم.
پدر شهید ادامه میدهد: دلیر در سال 1373 در شهر مریوان به دنیا آمد. از کودکی به ایمان، خوشاخلاقی و احترام به خانواده شناخته میشد. یکی از برجستهترین ویژگیهایش احترام به پدر و مادر بود.
عبدالله قادری درباره انتخاب مسیر خدمت توسط فرزندش میگوید: بعد از تحصیلات دانشگاهی، با وجود اینکه امکان معافیت داشت، خودش انتخاب کرد وارد نظام شود. من هم در دوران جنگ ایثارگر بودم و او با علاقه مسیر خدمت را انتخاب کرد.
وی درباره آخرین دیدار با فرزندش روایت میکند: روز شهادتش، ساعت حدود 10 صبح از خانه رفت. پایین خانه بودم که گفت میخواهم بروم سر خدمت. سوار ماشین شد و رفت. نمیدانستم این آخرین دیدار ماست.
پدر شهید درباره لحظه شنیدن خبر شهادت میگوید: حدود ساعت 2 و ربع بعد از ظهر بود که صدای انفجار آمد. مادرش صدا زد و گفت صدای انفجار آمد. با همسرش و خواهر کوچکش راه افتادیم. اول گفتند زخمی شده، رفتیم بیمارستان، اما خبری نبود.
وی ادامه میدهد: تا بعد از افطار هیچ خبری نداشتیم. به ما نمیگفتند شهید شده است. بعد از 24 روز، با آزمایشهای شناسایی مشخص شد که دلیر و چند شهید دیگر به شهادت رسیدهاند و پیکرشان از تهران به مریوان منتقل شد.
پدر شهید با اشاره به خواسته خود از مسئولان و مردم میگوید: انتظار داریم راه شهدا ادامه پیدا کند و خون شهیدان پایمال نشود. شهدا برای اسلام و امنیت مردم جان دادند و باید حرمت خانوادههای آنان حفظ شود.
روایت همسر شهید؛ «میگفت برای خدمت به مردم و میهن باید بروم»
اوین مرادی، همسر شهید دلیر قادری نیز در گفتوگو با خبرنگار تسنیم از چهار سال زندگی مشترک با مردی سخن میگوید که به گفته او، معنای واقعی انسانیت را در رفتار خود نشان داده بود.
وی درباره آخرین دیدار با همسرش میگوید: آخرین دیدارمان صبح همان روزی بود که شهید شد. آن روز به خاطر شرایط جنگی و اتفاقاتی که افتاده بود، گفتم امروز نرو، خیلی استرس دارم و دلم شور میزند.
همسر شهید ادامه میدهد: اما دلیر گفت که من برای همین وارد نظام شدم که به مردم و میهنام خدمت کنم. الان که کشور به من نیاز دارد، باید بروم. حتی گفت باید زودتر از روزهای قبل سر کار حاضر شوم.
وی درباره ویژگیهای اخلاقی همسرش میگوید: دلیر خیلی خانوادهدوست بود. اگر کسی از دوستان، آشنایان یا خانواده مشکلی داشت، تمام تلاشش را میکرد تا کمک کند. خیلی خوشاخلاق، مهربان و خوشبرخورد بود.
همسر شهید ادامه میدهد: در خانواده ما بعد از چهار سال، یکی از بهترین دامادها بود. واقعاً انسان بود؛ نه فقط در حرف، بلکه در رفتار.
وی درباره لحظه اطلاع از شهادت همسرش روایت میکند: همان لحظه که صدای انفجار آمد، همراه پدر و مادرش راه افتادیم. کسی به ما خبر نداده بود، اما دلمان خبر داده بود. وقتی نزدیک میدان سپاه رسیدیم، دیدیم آنجا منفجر شده است.
مرادی ادامه میدهد: چند ساعت در بیمارستان منتظر بودیم. بعد گفتند دلیر شهید شده است و پیکری برای تحویل وجود ندارد. 24 روز صبر کردیم تا از طریق آزمایش شناسایی، پیکرش مشخص شد.
همسر شهید درباره آرزوی شهادت دلیر میگوید: او همیشه دوست داشت شهید شود. حتی میگفت ای کاش در زمان پیامبر(ص) بودم و در راه اسلام جهاد میکردم و به شهادت میرسیدم.
وی در پایان از مردم و مسئولان میخواهد: تنها انتظار ما این است که حرمت خانوادههای شهدا حفظ شود. ما همسر، فرزند و پدر و مادر یک شهید هستیم که عزیزمان را در راه اسلام و کشور تقدیم کردهایم.
بر اساس این گزارش؛ شهید دلیر قادری، پس از سالها خدمت و تلاش، به آرزویی رسید که سالها در دل داشت. او رفت، اما منش و رفتار او باقی ماند؛ الگویی از انسانی که خانواده را دوست داشت، مردم را خدمت کرد و شهادت را پایان راه ندانست، بلکه آغاز ماندگاری دانست.
نام شهید دلیر قادری در میان شهدای مریوان، روایتگر مردی خواهد بود که با انتخاب آگاهانه مسیر خدمت را پیمود و با خون خود بر عهدی که با خدا بسته بود، وفادار ماند.
در ادامه تصاویر اختصاصی از شهید قادری را ببینید:
انتهای پیام/