به گزارش خبرگزاری تسنیم از مشهد، چهارشنبه که میرسد، حال دل خیلیها عوض میشود؛ انگار در میان شلوغی روزها، فرصتی دوباره برای نفس کشیدن و به یاد آوردن آرامشی که از جنس زیارت است، پیدا میشود. چهارشنبه دلها بیشتر از همیشه هوای مشهد میکنند؛ هوای صحنهای روشن، پنجره فولاد، صدای نقارهها، عطر گلاب و گنبد طلایی امام رضا(ع).
چهارشنبه که میشود، دلت پر میکشد به سوی گنبد طلایی بارگاه رضوی؛ همچون کبوترانی که بیقرار، به دور حرم میچرخند و میچرخند. سرت را که بالا میگیری، نگاهت به آسمانی میافتد که نشانهای از خالق بینهایت را در خود دارد و بیاختیار شکر میکنی؛ شکر میکنی که در این دنیا، پناهی به نام امام مهربانیها داری؛ امامی که برای هدایت، آرامش، ایمان و امید دلهای خسته، چراغی روشن در مسیر زندگی است.
چهارشنبهها دلت جور دیگری برای آقای مهربانیها میتپد. شاید از صبح، دلت هوای سلام دادن داشته باشد؛ سلامی از راه دور، از میان خانهای ساده و دلی پر از دلتنگی. شاید در میان کارهای روزمره، یکباره چشمانت را ببندی و خودت را در صحن امام رضا(ع) ببینی؛ جایی که هیچ فاصلهای نمیتواند دل زائر را از امامش جدا کند.
در چهارشنبههای امامرضایی، هرکس با حاجتی به سمت حرم دل میسپارد؛ یکی برای شفای بیماری، دیگری برای گشایش گرههای زندگی، یکی برای آرام شدن دل مادرش و دیگری برای پیدا کردن راهی روشن در روزهای سخت. بعضیها هم چیزی نمیخواهند؛ فقط میآیند تا چند دقیقه کنار پنجره فولاد بایستند، دست روی سینه بگذارند و با تمام وجود بگویند: «السلام علیک یا علی بن موسیالرضا(ع)».
مشهد فقط یک شهر نیست؛ برای بسیاری از مردم، خاطرهای زنده از آرامش است. شهری که در آن، دلهای بیقرار مجال آرام گرفتن پیدا میکنند و اشکهای پنهان، بیآنکه خجالت بکشند، راه خود را پیدا میکنند. گاهی آدم به حرم میرود تا چیزی به دست بیاورد، اما در نهایت با قلبی سبکتر، امیدی تازه و لبخندی آرام بازمیگردد.
قشنگی دنیا وقتی است که همه حال خوبت، همه آرامشت و همه دلتنگیهایت، آخرش برسد به حرم امام رضا(ع). آنجا که حتی سکوت هم معنا دارد؛ آنجا که نور گنبد، تنها آسمان مشهد را روشن نمیکند، بلکه در دل آدم هم چراغی روشن میشود. آنجا که یک نگاه به گنبد کافی است تا بفهمی هنوز میشود امیدوار بود، هنوز میشود از نو شروع کرد و هنوز مهربانی، پناه امن دلهای خسته است.
برای کبوترها هیچجا گنبد نمیشود؛ برای ایرانیها هیچجا مشهد نمیشود. کبوترها راه گنبد را بهتر از هرکسی میدانند و دلهای عاشق هم، مسیر حرم را حتی از دور پیدا میکنند. چه در صحنهای حرم باشی و چه در گوشهای دور از مشهد، کافی است دلت را روانه کنی و با صداقت سلام بدهی؛ امام رضا(ع) فاصلهها را نمیبیند، دلها را میبیند.
چهارشنبههای امامرضایی، یادآور این حقیقت زیباست که در میان تمام خستگیها و نگرانیهای زندگی، هنوز جایی برای پناه بردن وجود دارد. هنوز میشود دست به دعا برداشت و از امامی گفت که نامش با مهربانی گره خورده است. هنوز میشود دل را به پنجرههای طلایی سپرد و از آقا خواست که دستمان را در مسیر زندگی رها نکند.
حالا اگر حال دلت خوب نیست، اگر دلت گرفته، اگر چیزی در سینهات سنگینی میکند یا اگر فقط دلت یک آرامش عمیق میخواهد، راهی حرم شو؛ حتی اگر قدمهایت توان رفتن ندارد، دلت را روانه کن با سلامی از ته قلب السلام علیک یا علی بن موسیالرضا المرتضی آلامام التقی النقی....
چهارشنبهات امامرضایی، دلت آرام، دعایت مستجاب و نگاهت همیشه روشن به گنبد طلایی آقا باد.
گزارش از زهرا بهمنی زاده
انتهای پیام/282