به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، انتظار تنها به معنای انتظار ظهور منجی نیست، بلکه گونهای دیگر از انتظار که نقش تربیتسازی در زندگی منتظران میگذارد، نیز وجود داد و آن انتظار ملاقات و دیدار با منجی و امام عصر(عج) است؛ به گونهای که هر طالب دیداری افزون بر انتظار ظهور منجی و بسط عدالت در گستره خاکی، هر روز، هفته، ماه یا سال میتواند برای نیل به دیدار حجت خداوند لحظه شماری کند و خود به چنین دیداری نایل آید.
برای چنین انتظاری نیز میتوان آثار مختلفی برشمرد که در اینجا بخاطر رعایت اختصار به یک اثر اکتفا میکنیم و آن عبارت است از: «تلاش منتظر برای تقویت هم سنخی روحی و معنوی با امام عصر(عج)».
دیدار پیشوایان معصوم در روزگار حیاتشان و پیش از امام عصر(عج) بدون هیچ مؤونهای انجام میگرفت و مشروط به شرائط خاص یا بازگو کننده مرتبهای از ایمان یا یقین اشخاص نبود؛ چنانکه کافران، مشرکان و منافقان به دیدار معصومان میآمدند، البته برای انسانهای صالح، تحقق یا استمرار این دیدار فیضی عظیم بود که از خداوند به خاطر آن سپاسگزار بودند.
اما در برابر، خداوند درباره امام عصر(عج) با شروع دوران غیبت چنین مقدر کرد که تنها انسانهای بس شایسته و پیراستهدامن سعادت دیدار با حجت خداوند را دارند و بر این اساس تحقق چنین دیداری مشروط به شرائطی دانسته شده که تجّسد و تبلور آموزههای دینی در اندیشه و منش شخص و پیراسته دامنی از گناهان، از مهمترین آنهاست. پیداست که افتخار چنین دیداری قابل قیاس با هیچ دیداری نبوده و تحقق آن خود گواهی بر بلندای شخصیت علمی و معنوی شخص دیدارکننده با حجت خداوند است.
تاریخ دوازده سده دوران غیبت نشان از آن دارد که بسیاری از عاشقان و علاقمندان امام عصر(عج) تنها با شوق دیدار آن حضرت روزگار گذرانده و تنها با این امید قلبهایشان در قفسه سینهشان در تکاپو بوده است.
در روزگار ما نیز کم نیستند این دست از مشتاقان که بر انجام وظایف خاص منتظران در دوران غیبت التزام ویژه داشته و به عنوان مثال زیارت مستمر و منظم اماکن مقدس منسوب به امام عصر(عج) همچون مسجد جمکران را در دستور کار زندگی خویش قرار دادهاند. آنان به درستی دریافتهاند که تحقق ملاقات با آن خورشید غائب، بسان مُهری است که صلاح و شایستگی معنوی شخص را تایید میکند و میتواند تضمینکننده سعادت اخروی وی باشد.
از آنجا که شرط اصلی چنین دیداری تحقق نزاهت و پیراسته دامنی شخص است، او بهطور طبیعی تلاش خواهد کرد که خود را تا حد امکان با امام معصوم از جهات دینباوری، اخلاق و معنویّت هم سنخ سازد؛ زیرا امام معصوم بسان فرشته، فرشته خو است و فرشتگان تنها با آنان که فرشته خو هستند همنشینی دارند. بدین جهت در روایت مشهوری چنین آمده است: «انا معاشر الملائکه لا ندخل بیتاً فیه کلب».
برخی از اهل معنا معتقدند که این روایت افزون بر معنای ظاهری؛ یعنی کراهت نگهداری سگ در خانه، دارای معنای باطنی دقیقی است و آن اینکه فرشتگان با دلهایی که لبریز از پلیدی و پلشتی است، همنشینی نداشته و از آنان فاصله میگیرند. امام عصر(عج) که خود معلم فرشتگان به حساب میآید، تابع همین قانون است. بدین جهت در دعاها و مناجات با آن امام بر لزوم مراقبتهای دینی، معنوی و اخلاقی منتظران تاکید شده است؛ چنانکه بخش پایانی دعای ندبه چنین آمده است: «اللهم... و اعنا علی تادیة حقوقه الیه و الاجتهاد فی طاعته واجتناب معصیته و امنن علینا برضاه».
یادداشت از: آیتالله علی نصیری، رئیس مؤسسه معارف وحی و خرد
انتهای پیام/