به گزارش خبرگزاری تسنیم از کرمانشاه، 26 مردادماه، سالروز حماسه آزادسازی پاوه، یادآور روزهایی است که تنها 6 ماه از پیروزی انقلاب اسلامی گذشته بود و شهر پاوه در محاصره گروهکهای ضدانقلاب قرار داشت؛ روزهایی که گلوله از هر سو میبارید، بیمارستان سقوط کرده بود و آب شهر قطع شده بود، اما مردم و مدافعان پاوه حاضر نبودند شهرشان را تسلیم کنند.
پاوه در مرداد 1358 فقط یک شهر نبود؛ یک جبهه تمامعیار بود. ارتفاعات مشرف به شهر زیر آتش قرار داشت و صدای شلیک گلوله، جای آرامش را گرفته بود. در سوی دیگر، مردمی ایستاده بودند که میدانستند سقوط پاوه تنها به معنای از دست رفتن یک شهر نیست، بلکه میتواند آغازی برای گسترش ناامنی و تجزیهطلبی در بخشهایی از کشور باشد.
در آن روزها، گروهکهای مسلح ضدانقلاب با تمام توان به پاوه هجوم آورده بودند. بنا بر روایت شاهدان آن روزها، هزاران نیروی مسلح در محاصره شهر حضور داشتند و حلقه محاصره لحظهبهلحظه تنگتر میشد. بیمارستان سقوط کرده بود، آب شهر قطع شده بود و شرایط به گونهای پیش میرفت که بسیاری تصور میکردند مقاومت مدافعان در آستانه پایان قرار گرفته است.
اما پاوه تسلیم نشد.
در میان مدافعان، رزمندگانی حضور داشتند که با کمترین امکانات، در برابر موج سنگین حملات ایستاده بودند. زنان و مردان شهر نیز در کنار آنان ماندند و اجازه ندادند ترس و محاصره، اراده مردم را در هم بشکند.
روایت یکی از حاضران در حماسه پاوه از آن روزها، تصویری تلخ و در عین حال حماسی از مقاومت مردم ارائه میدهد؛ از خودروهایی که برای نجات مجروحان و انتقال مردم مورد استفاده قرار میگرفت تا صحنههایی که مردم شهر در اوج محاصره، با دست خالی در برابر مهاجمان ایستادند.
در این میان، حضور شهید مصطفی چمران در پاوه و همراهی او با مدافعان شهر، به یکی از ماندگارترین بخشهای این حماسه تبدیل شد. مدافعان، چمران را نماد پشتیبانی و امید میدانستند؛ فرماندهای که در روزهای سخت محاصره، در کنار مردم و رزمندگان پاوه ایستاد.
سرانجام در لحظهای که حلقه محاصره به سختترین نقطه خود رسیده بود و سقوط شهر دور از انتظار نبود، فرمان تاریخی امام خمینی(ره) ورق را برگرداند. فرمانده کل قوا دستور دادند محاصره پاوه شکسته شود و نیروهای نظامی با تمام تجهیزات برای نجات شهر وارد عمل شوند.
این فرمان، نقطه عطفی در حماسه پاوه بود؛ حماسهای که با مقاومت مردم و مدافعان آغاز شد و با ورود نیروهای مسلح، به شکستن حلقه محاصره و بازگشت امنیت به شهر انجامید.
اما آنچه از پاوه باقی ماند، تنها خاطره یک عملیات نظامی نیست. ارتفاعات پاوه امروز یادآور جوانانی است که جان خود را برای دفاع از مردم و تمامیت ایران اسلامی فدا کردند. یادمان شهدای پاوه بر فراز همین ارتفاعات، گویی هنوز روایت همان روزها را برای نسلهای بعد بازگو میکند؛ روایتی از مردانی که در برابر گلوله ایستادند تا پرچم ایران بر زمین نیفتد.
یکی از کهنهسربازان حماسه پاوه درباره این یادمان میگوید که برای بازماندگان آن روزها، حضور در ارتفاعات و نگاه کردن به یادمان شهدا تنها بازگشت به یک خاطره نیست؛ یادآوری روزهایی است که بسیاری از بهترین فرزندان این سرزمین برای دفاع از انقلاب و مردم جان خود را تقدیم کردند.
حماسه پاوه همچنین روایت وحدت است؛ روایتی که نشان میدهد در سختترین روزها، شیعه و سنی در کنار یکدیگر ایستادند و خونشان در یک سنگر برای دفاع از ایران و نظام جمهوری اسلامی بر زمین ریخته شد.
پاوه در مرداد 58، میدان آزمون مردمی بود که میان ترس و ایستادگی، ایستادن را انتخاب کردند. مردمی که در محاصره، بیمارستان از دست رفته و شهر بیآب، تسلیم نشدند و اجازه ندادند اختلاف و ناامنی، سرنوشت شهرشان را رقم بزند.
26 مرداد، سالروز آزادسازی پاوه، فقط یادآور یک پیروزی نظامی نیست؛ یادآور ایستادگی مردمی است که در یکی از حساسترین مقاطع تاریخ انقلاب اسلامی، کنار یکدیگر ماندند و ثابت کردند مرزهای جغرافیایی زمانی معنا پیدا میکنند که مردمی برای دفاع از آن ایستاده باشند.
پاوه هنوز ایستاده است؛ بر فراز همان ارتفاعات، در کنار یادمان شهدا و در خاطره مردمی که نگذاشتند پرچم ایران به زمین بیفتد.
انتهای پیام/