به گزارش خبرگزاری تسنیم از مشهد،شهر مشهدالرضا این روزها فقط یک شهر نیست؛ یک دل بزرگ سوگوار است که در آخرین روزهای ماه صفر، زیر بار اندوهِ شهادت امام رضا علیهالسلام، آهسته و سنگین میتپد. از همان لحظهای که چشم به خیابانهای منتهی به حرم میافتد، سیاهیِ پرچمها و کتیبهها، حال و هوای شهر را دگرگون میکند؛ گویی مشهد، یکپارچه در عزای ولینعمت خویش نشسته است.
در صحن و سرای حرم، صدای مداحی با گریههای آرام و بیقرارِ زائران درهم میآمیزد. هر گوشهای، روایتی از دلدادگی است؛ زائری که از راهی دور رسیده، مادری که کودکش را در آغوش دارد، پیرمردی که عصا به دست، آرامآرام خودش را به ضریح میرساند، و جوانی که با چشمهای اشکبار، زیر لب سلام میدهد و بغضش را پنهان نمیکند. اینجا، دنیای عاشقاست؛ جایی که هر کس امام رضا علیهالسلام را دوست داشته باشد، چه در نزدیکی حرم باشد و چه هزاران کیلومتر دورتر، دلش در همین آستانه جا مانده است.
شهر در مسیر اشک و ارادت
دستههای عزاداری، پس از طی مسافتهای طولانی از شهرها و روستاهای مختلف، یکییکی به حرم میرسند؛ خسته، غبارآلود، اما سرشار از عشق. برخی با پای برهنه آمدهاند، برخی پرچم عزای مشکی در دست دارند و برخی با نوای «یا رضا» خونخواهی امام و رهبر شهیدان را فریاد میزنند. این دستهها، خیابانهای منتهی به حرم را به صحنهای از ماتم و غم تبدیل کردهاند؛ چهره شهر، در سیاهی پرچمها و اشک زائران، رنگ دیگری گرفته است.
در این روزها، حتی دیوارها هم انگار ساکتترند، حتی باد هم آهستهتر میوزد. همهچیز در خدمت یک معناست: عزای غریب خراسان. مردمی که از راه رسیدهاند، نه فقط برای زیارت، که برای گریه آمدهاند؛ برای اینکه در واپسین روزهای صفر، دلشان را به پنجره فولاد، به گنبد طلا، به صحنهای نورانی و به مهربانیِ صاحب این خانه گره بزنند.
کاملترین میزبانی در موکب ها
در کنار این حال و هوای جانسوز، جلوهای دیگر از عشق هم دیده میشود: خدمت. ماه صفر رو به پایان است و مشهد، میزبان دلدادگانی است که در واپسین روزهای این ماه، پای در رکاب عشق نهادهاند. در همین روزها، موکبهایی برپا شدهاند تا با خدماتی چون اسکان، پذیرایی، درمان، خیاطی، تعمیر کوله، تعمیر ویلچر، پیرایش و فعالیتهای فرهنگی، رفاه حال زائران امام مهربانیها را فراهم کنند.
موکب ها در این میان، جلوهای از میزبانی کامل و عاشقانه است؛ جایی که خادمان، با لبخند و اخلاص، نه فقط چای و غذا، که آرامش و دلگرمی به زائران هدیه میکنند. خیلیها پس از کیلومترها پیادهروی، با پاهای تاولزده و تنهای خسته به اینجا میرسند؛ و درست همانجا، دست مهربان خادمان با یک استکان چای داغ، خستگی راه را از چهرهشان میزداید.
چایخانه حرم برای بسیاری از زائران فقط یک محل پذیرایی نیست؛ پارهای از زیارت است. آنجا که عطر چای متبرک با نوای دلنشین مداحی درهم میآمیزد، خدمت عاشقانه خادمان معنای تازهای پیدا میکند. بعضی زائران فقط برای چند لحظه مینشینند، نفسی تازه میکنند، اشکشان را پاک میکنند و دوباره راهیِ صحن و ضریح میشوند؛ اما همان چند لحظه، برایشان به اندازه یک دنیا آرامش دارد.
از رواق کودک تا تعمیر کفش؛ خدمت در همه ساحتها
خدمات افتخاری فرهنگی و اجتماعی به زائران امام رضا علیهالسلام در دهه آخر ماه صفر، رنگی جامع و مردمی به خود گرفته است. از رواق کودک، بازی و اجرای نمایش گرفته تا خیاطخانه و تعمیر کیف و کفش، تعمیر ویلچر، پیرایش، خدمات درمانی و دیگر نیازهای زائران، همه چیز با این هدف فراهم شده که هیچ زائری، در مسیر عشق، بیپناه نماند.
این خدمات، فقط کارهای اجرایی نیستند؛ نشانهای هستند از اینکه حرم امام رضا علیهالسلام فقط محل زیارت نیست، بلکه خانهای است که در آن، کوچک و بزرگ، خسته و توانمند، پیاده و سواره، همه مورد توجهاند. کودکان در رواق کودک، با بازی و نمایش، سهم خود را از این زیارت میگیرند؛ سالمندان در آرامش مینشینند؛ و زائرانی که کفش یا کولهشان در راه آسیب دیده، دوباره آماده ادامه مسیر میشوند.
همین جزئیات است که به زیارت، جان میدهد. اینکه زائر احساس کند دیده میشود، که خادمان حرم، خستگی او را میفهمند، که اینجا کسی تنها نیست. همهچیز در خدمت این پیام است: در خانه امام رضا علیهالسلام، محبت فقط در کلمات نیست؛ در عمل جریان دارد.
اشک، سلام، و امید
روز شهادت امام رضا علیهالسلام، روزی است که مشهد به صحنهای از سوگ جمعی تبدیل میشود؛ اما در دل همین سوگ، امیدی روشن میدرخشد. زائران با چهرههای ماتمزده و دلهای غمگین آمدهاند، اما از این حرم، تنها با اندوه برنمیگردند؛ بلکه با آرامشی عمیق، با امیدی تازه و با دلی سبکتر راهی میشوند.
گزارش از زهرا بهمنی زاده
انتهای پیام/282