به گزارش خبرگزاری تسنیم از بیرجند، هفدهم مرداد روز ایستادن و دوباره نگاه کردن به جایگاهی است که خبرنگاران در جامعه دارند؛ کسانی که روزهایشان میان خبر، دغدغه مردم، پیگیری مطالبات و روایت واقعیت میگذرد اما خودشان کمتر مجال مییابند از رنجها و نیازهایشان سخن بگویند.
قصه پرغصه خبرنگاران و فعالان رسانهای بهویژه در استانهای محروم و مرزی مانند خراسان جنوبی سناریویی تکراری است که هرسال در چنین روزی بازخوانی میشود؛ مسئولان پشت تریبونها میروند از قداست قلم میگویند، نقش رسانه را بیبدیل توصیف میکنند، لوحهای تقدیری با کارت های هدیه توزیع و عکسهای یادگاری گرفته میشود اما فردا که از راه میرسد، دوباره همان آش است و همان کاسه؛ خبرنگار میماند و حجم انبوهی از دغدغههایی که انگار هیچکس ارادهای برای حل آنها ندارد.
اگر به آرشیو اخبار هفدهم مرداد در سالهای گذشته نگاهی بیندازیم، کلیدواژهها تقریباً یکسان است: «پیگیری مسکن خبرنگاران»، «حل مشکل بیمه فعالان رسانه»، «ساماندهی پایگاههای خبری» و «تعریف نظام صنفی مشخص» و... اما در عمل چه اتفاقی رخ داده است؟
هنوز هم بخش عمدهای از خبرنگاران محلی با حداقل دستمزد و حتی بسیار کمتر از آن به صورت حقالتحریری روزگار میگذرانند و هنوز هم حق بیمه بسیاری از این تلاشگران توسط مدیران مسئول پرداخت نمیشود و طرحهای مسکن ملی برای خبرنگاران نیز بیشتر به یک شوخی رسانهای شبیه است چرا که درآمد ناچیز یک خبرنگار محلی هرگز کفاف اقساط سنگین و آوردههای اولیه این طرحها را نمیدهد.
مشکلات خبرنگاران فقط به معیشت و بیمه ختم نمیشود بلکه امنیت شغلی و نبود حمایتهای حقوقی، شمشیری است که همواره بالای سر قلمهای مطالبهگر چرخ میخورد و در شرایطی که مسئولان ارشد همواره بر لزوم افشاگری فساد و نقد منصفانه تأکید دارند، کافی است خبرنگاری در یک رسانه محلی به حوزه عملکردی یک مدیر میانی یا دستگاه اجرایی ورود کند؛ بلافاصله سیل تماسها، تهدید به قطع آگهیهای دولتی و در نهایت شکایتهای قضایی به اتهام «نشر اکاذیب و تشویش اذهان عمومی» روانه میشود.
شاید امروز بیش از هر زمان دیگری لازم باشد به این نکته توجه شود که احترام به خبرنگار تنها با برگزاری مراسم و اهدای لوح و هدیه محقق نمیشود. احترام واقعی آن است که شرایط کار او را بهتر کنیم، امنیتش را جدی بگیریم و برای معیشت و آیندهاش راهی روشنتر بسازیم.
روز خبرنگار میتواند روز یادآوری این حقیقت باشد که اگر خبرنگار آرامش و کرامت داشته باشد، بهتر میتواند از آرامش و کرامت جامعه بنویسد، شاید وقت آن رسیده باشد که به جای تکرار جملههای زیبا به سراغ راهحلهای عملی برویم؛ راهحلهایی که شأن خبرنگار را از یک مناسبت سالانه فراتر ببرد و به بخشی از یک نگاه پایدار تبدیل کند.
جایگاه خبرنگار در تراز انقلاب اسلامی، جایگاه مجاهد تبیین است؛ کسی که در خط مقدم جنگ نرم و جهاد امیدآفرینی ایستاده است اما نمیتوان از سرباز خط مقدم انتظار جنگیدن داشت در حالی که او دغدغه نان شب، اجارهبهای مسکن و آینده فرزندانش را دارد.
مطالبه جامعه رسانهای از دولت و دستگاههای متولی، پایان دادن به این دور باطل «تبریکهای فرمایشی» و «وعدههای بیسرانجام» است و خبرنگاران نیازی به تجلیلهای یکروزه ندارند؛ آنها نیازمند قانونی جامع، صریح و الزامآور برای امنیت شغلی، معیشت پایدار و حمایت حقوقی در مسیر عدالتخواهی هستند؛ قلمهایی که امروز از دردهای مردم مینویسند، خود به مرز بیرمقی رسیدهاند و پیش از آنکه این قلمها به ناچار بر زمین گذاشته شوند، فکری به حال راویان مظلوم این دیار کنید.
باشد که همواره جوهر قلمهایمان در مسیر حقطلبی، عدالتخواهی و اعتلای نام بلند ایران اسلامی و دیار پرگهر خراسان جنوبی، روان و جوشان بماند.
منصور نایبی: فعال رسانه ای و خبرنگار