به گزارش خبرگزاری تسنیم از اهواز، در پایان مراسم اربعین که مواکب جمع میشوند، شاید مهمترین سؤالی که باید از خودمان بپرسیم این است که آیا باید فرهنگ مواکب هم جمع بشود؟
هر سال با بازگشت زائرین، پرونده اربعین هم در ذهنها بسته میشود، اما فرهنگ خدمت در این مراسم باشکوه فقط چند هفته در تقویم نباید باشد، اگر قرار باشد همه آنچه در مراسم اربعین ساخته میشود، با پایان پیادهروی به پایان برسد، یعنی بخش مهمی از ظرفیت این حرکت بزرگ را نادیده گرفتهایم.
مراسم اربعین فقط یک راهپیمایی میلیونی نیست؛ یک فرهنگی است که انسان را به خدمت، ایثار، همدلی و مسئولیتپذیری دعوت میکند. تفاوت مراسم اربعین با بسیاری از اجتماعات بزرگ دنیا هم دقیقاً همین است. اینجا محور، خدمت است. رقابتی هم اگر وجود دارد برای خدمت به زائرین است. کسی دنبال دیده شدن نیست. همه هرچه دارند برای آسایش زائرین به کار میگیرند.
در آفتاب سوزان کنار جادهای، پیرمردی میایستد تا آبی به زائری برساند، پزشکی که بدون دریافت دستمزدی، بیماری را درمان میکند، جوانانی که با افتخار کفش زائرین را جفت میکنند، مادرانی که ساعتها در گرما آشپزی میکنند تا زائری گرسنه نماند؛ این مصداقها شاید هر سال تکرار شوند، اما پیامی که در دل این موضوع نهفته است،تکراری نمیشود. آنها میتوانند بدون هیچ چشمداشت و انتظاری، برای زائران زندگی کنند و به آنها بیمنت محبت بکنند.
این روحیه میتواند در سایر روزهای سال هم جاری بشود. فرهنگ زیبای اربعین با پایان یافتن مراسم اربعین نباید تمام شود. چون که بزرگترین سرمایه اربعین، انسانهایی هستند که یاد گرفتهاند از خودشان عبور کنند و شبکهای بزرگ از اعتماد و مشارکت مردمی شکل بدهند. این شبکه عظیم میتواند در سایر روزهای سال هم به شکلهای مختلف فعال بماند.
شاید امروز بیش از هر زمان دیگری به چنین مشارکتی نیاز داشته باشیم. در زمانی که جامعه با مشکلات اقتصادی و اجتماعی متعددی روبهروست، هیچ سرمایهای ارزشمندتر از اعتماد، همدلی و مشارکت مردمی نیست. همان سرمایهای که هر سال در مراسم اربعین به زیباترین شکل ممکن شاهد آن هستیم.
البته ناگفته پیداست که خدمت به زائران حضرت اباعبدالله الحسین(ع) همچنان رسالت اصلی مواکب است و باید با همان شکوه ادامه پیدا کند اما این روحیه میتواند محدود به جغرافیا و یک زمان خاص نباشد. مواکب پیش از آنکه صرفا یک چادر باشند، یک سبک زندگی میتوانند باشند. سبکی که انسان را از بیتفاوتی نسبت به رنج دیگران باز میدارد. اگر این سبک زندگی و این نگاه را در محلهها، مدارس، دانشگاهها، بیمارستانها و روستاها و ... جاری بکنیم، بسیاری از مشکلات پیش از آنکه به بحران تبدیل شوند، با مشارکت مردم حل خواهند شد.
برای استمرار این فرهنگ اربعین باید برنامهریزی کرد که علاوه بر حفظ رسالت اصلی مواکب، روح خدمت در آنها بعد از پایان یافتن مراسم اربعین هم همچنان حفظ بشود و خدمترسانی به مردم در شکل و قالبهای مختلف ادامه یابد و محدود به تقویم نباشد.
در واقع با جمع شدن مواکب، خدمت جمع نشود.
اگر چنین فرهنگی در جامعه جا بیفتد، مراسم اربعین دیگر فقط یک رویداد چندهفتهای نخواهد بود و به یک سبک تبدیل میشود. در همچین فرهنگی، خدمت جای بیتفاوتی، و همدلی جای فردگرایی را میگیرد و مسئولیتپذیری، به عادت جامعه تبدیل میشود.
در پایان؛ شاید مهمترین پیام اربعین این باشد که راه امام حسین (ع) با پایان پیادهروی تمام نمیشود، بلکه از همانجا میتواند آغاز شود.
یادداشت از: حسن نجداوی پور
انتهای پیام/