به گزارش خبرگزاری تسنیم از شیراز، محمد عسلی، از پیشکسوتان عرصه رسانه استان فارس طی یادداشتی اختصاصی با عنوان «آزادی و آزادگی و نهضت امام حسین (ع)» که در اختیار خبرگزاری تسنیم قرار داده، نوشت:
یاد کرد از حماسه کربلا بی مناسبت هم مناسب است، زیرا هر آن چه اتفاق افتاده آثار آن چونان اشعهی خورشید هم نور دارد و هم گرما بخش است.
اگر مسلمانان در سراسر دنیا هیچ مطلبی برای آینده و حال جهان نداشته باشند، که بسیار دارند تنها کافی است مقولهی آزادی ملهم از نهضت حسینی را به نحو صحیح آن مرور کنند یعنی به محتوی بپردازند.
امام حسین (ع) نخست از تن رها شد و از همه تعلقات زمان خود که میتوانست بیش و پیش از بزرگان قریش بعد از امامت حضرت علی (ع) به آن برسد، دست شست، زیرا مکتب امام علی (ع) به گونهای ترسیم شده بود که فرزندانی پاکباخته و دل باخته به عدالت و آزادی از دل آن بیرون آمد.
شاید هیچ وقت چنین حماسهای تکرار نشود که انسان در برابر فشار و ظلمی قرار گیرد و تمامی راههای پرهیز از بندگی غیرخدا برایش بسته باشد، اما از چنان قدرتی برخوردار باشد که سرفرازانه به قدرت اسلحه، زر و زور بگوید نه! و نیز از چنان قدرتی برخوردار باشد که بتواند بر دل و جان 72 تن از یارانش به نحوی نفوذ معنوی داشته باشد که آنها مرگ را بر زندگی ننگین ترجیح دهند.
یک شب که خود شب قدر مانایی است سخنها آنچنان زلال بود که گویی دست همهی حسینیان به ستارهها میرسید. آن شب همه مختار بودند که بروند یا بمانند. عدهای رفتند و عدهای ماندند، اما آنان که ماندند حسینی شدند هر چند آنان که رفتند زینبی نشدند.
کربلا خود را آنچنان به نمایش گذاشت که با گذشت بیش از 1400 سال هنوز در باور بسیاری از آزادگان جهان چونان مشعلی فروزان، روشنی بخش راههای تاریک است؛ صراط مستقیم را مینمایاند و شهادت را بر تن دادن به ستم و زور اولی میداند.
اربعین بهانه است، زیرا آنچه از زمان و مکان به یادها میماند، نامها نیستند بلکه کردارها هستند. همانهایی که وسیله رهایی و آزادی و آزادگی میشوند.
امام حسین (ع) به تبعیت از جد گرامی اش حضرت پیامبر (ص) و به نیابت از پدرش امام علی (ع) و به رسم مادرش حضرت زهرا (س) آن کرد که باید و آن گفت که شاید و آن به جای گذاشت که ماند.
من کم بها چه دارم و چه میتوانم گفت وقتی معرف باید اجلی از معرف باشد. خداوند میباید از حماسه امام حسین (ع) و یارانش سخن بگوید که بی نام گفته است. در قرآن، که مجاهد فی سبیل الله کیست و مقرب به درگاه خدا چه کسی است آیا همه این صفات درامام حسین (ع) بیش از همه جمع نیست؟
اگر حماسه حسینی نبود و یا به فراموشی میرفت ما وارث این همه مجاهدت و ایثار و از خود گذشتگی برای آزادی و رهایی نبودیم. چه نهضتهایی که تحت تاثیر قیام امام حسین (ع) شکل گرفت و چه آثار و برکاتی که در زندگی مسلمانان پدید آمد!
برای همه ما این باور به ارث رسیده است که برای آزادی و آزادگی نخست باید از خود بگذریم یعنی "اول قدم عشق سرانداختن است، جان باختن است و با بلا ساختن است و بعد خود را از خودی خود بپرداختن است ". این نوع از آزادگی است که میتواند استقلال یک کشور و یک ملت را رقم بزند.
یزید نمونهای از پلیدی، زشتی، ستمکاری و نابخردی است و برعکس امام حسین (ع) نمونهای از پاکی، عدالت خواهی، خردمندی و جهادگری است. این آینه روبهرو حتی در تاریکی هم به ما مینمایاند که راه درست کدام است.
به قول زنده یاد سهراب سپهری: " و نترسیم از مرگ، مرگ پایان کبوتر نیست " و امام حسین و یارانش از مرگ نهراسیدند. آن هم مرگی که به شهادت در راه خدا انجامید. والسلام
انتهای پیام/424