به گزارش خبرگزاری تسنیم ، سفر ما به عتبات، از همان لحظهای که از مرز مهران وارد خاک عراق شدیم، رنگ و بوی دیگری گرفت. ما چند نفر بودیم که با شوق زیارت قدم در این مسیر گذاشته بودیم. هنوز خستگی راه بر تنمان بود که برادر عزیزم علی العبودی (ابوحیدر) با رویی گشاده و قلبی سرشار از محبت به استقبالمان آمد. از همان لحظه احساس کردیم نه به کشوری غریب، بلکه به خانه یکی از نزدیکانمان وارد شدهایم.
ابوحیدر ما را به منزلش در نجف اشرف برد. او و خانواده بزرگوارش با تمام وجود برای آسایش و راحتی ما زحمت کشیدند. از پذیرایی گرم و سفرهای که با عشق برایمان گسترده بودند تا رسیدگی به کوچکترین نیازهایمان، همه چیز نشان از کرامت، اخلاص و مهماننوازی اصیل مردم عراق داشت.
محبت این خانواده را هرگز نمیتوان با کلمات توصیف کرد.پس از استراحت، ابوحیدر ما را به زیارت حرم مطهر مولای متقیان، حضرت امیرالمؤمنین علی علیهالسلام برد. اولین سلام به مولا، در کنار برادری که خود عاشق و خادم اهلبیت بود، حال و هوایی داشت که تا همیشه در خاطرم خواهد ماند.
آن شب را در منزل این خانواده مهربان سپری کردیم؛ شبی که بیش از هر چیز، طعم برادری، محبت و اخلاص را چشیدیم.صبح روز بعد، خودش ما را تا کربلای معلی همراهی کرد و پس از آنکه از اسکان و آرامشمان مطمئن شد، به نجف بازگشت. اما محبتش به همینجا ختم نشد.
روز بعد دوباره از نجف به کربلا آمد، ما را همراهی کرد و دوباره به نجف بازگرداند تا هیچ دغدغهای جز زیارت نداشته باشیم.سرانجام روز بازگشت فرا رسید؛ اما حتی در آخرین لحظات سفر نیز تنهایمان نگذاشت. ابوحیدر شخصاً ما را تا فرودگاه نجف همراهی و بدرقه کرد.
لحظه خداحافظی، لحظهای دشوار بود؛ زیرا در این چند روز، او دیگر تنها یک میزبان نبود، بلکه برادری شده بود که محبت و بزرگواریاش برای همیشه در قلبمان ماندگار شد.این سفر، تنها سفری برای زیارت نبود؛ سفری بود برای دیدن جلوههای واقعی اخوت، کرامت و عشق به اهلبیت علیهمالسلام. از صمیم قلب، از برادر عزیزم علی العبودی (ابوحیدر) و خانواده شریف و بزرگوارش که با تمام وجود میزبان ما بودند، سپاسگزارم. امیدوارم خداوند متعال به برکت امیرالمؤمنین علیهالسلام و سیدالشهدا علیهالسلام، به آنان سلامتی، عزت، رزق فراوان و توفیق خدمت بیشتر به زائران اهلبیت عنایت فرماید.
یادداشت از محمد کاظم لهراسبی نیچکوهی فعال رسانه
انتهای پیام/