به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، درگذشت پلاس جانسون، نوازنده برجسته ساکسوفون جاز، بار دیگر نام یکی از ماندگارترین موسیقیهای تاریخ سینما و انیمیشن را بر سر زبانها انداخت؛ ملودی فراموشنشدنی «پلنگ صورتی» که پس از بیش از شش دهه، همچنان با چند نت کوتاه، میلیونها نفر را به دنیای خیال و نوستالژی میبرد.
پلاس جانسون، نوازنده آمریکایی ساکسوفون که اجرای او در تم مشهور «پلنگ صورتی» نقشی تعیینکننده در ماندگاری این اثر داشت، در 94 سالگی درگذشت. هرچند نام او برای بسیاری از مخاطبان ناآشناست، اما صدای سازش سالهاست در حافظه چند نسل از علاقهمندان سینما، موسیقی و انیمیشن زندگی میکند.
چند نت که یک شخصیت را جاودانه کرد
کمتر موسیقیای را میتوان یافت که تنها با چند ثانیه شنیدن، تصویری مشخص را در ذهن مخاطب زنده کند. تم «پلنگ صورتی» از همین دست آثار است؛ ملودیای که پیش از آنکه شخصیت کارتونی صورتیرنگ روی پرده ظاهر شود، با صدای اغواگر ساکسوفون، فضای رازآلود، بازیگوش و شوخطبعانه داستان را برای مخاطب ترسیم میکند.
بسیاری از کارشناسان موسیقی فیلم معتقدند اگر شخصیت «پلنگ صورتی» به یک اسطوره فرهنگی تبدیل شد، بخش مهمی از این موفقیت را مدیون موسیقیای است که هنری مانچینی خلق کرد و پلاس جانسون با نوازندگی خود به آن جان بخشید.
از یک تیتراژ تا تولد یک اسطوره
شخصیت «پلنگ صورتی» در ابتدا قرار نبود قهرمان یک مجموعه مستقل باشد. این شخصیت نخستینبار در تیتراژ فیلم The Pink Panther ساخته بلیک ادواردز در سال 1963 ظاهر شد؛ حضوری کوتاه که با استقبال غیرمنتظره مخاطبان روبهرو شد و سازندگان را به تولید مجموعهای مستقل از این شخصیت ترغیب کرد.
نخستین فیلم کوتاه این مجموعه، تنها یک سال بعد موفق به دریافت جایزه اسکار شد و راه را برای تولید دهها قسمت دیگر هموار کرد؛ مجموعهای که بعدها به یکی از محبوبترین آثار انیمیشن جهان تبدیل شد.
جادوی هنری مانچینی
اگرچه این روزها نام پلاس جانسون به واسطه درگذشتش دوباره مطرح شده، اما خالق اصلی این تم فراموشنشدنی، هنری مانچینی، آهنگساز برجسته آمریکایی بود؛ هنرمندی که چهار جایزه اسکار، دو جایزه گرمی و یک گلدن گلوب را در کارنامه داشت و موسیقی فیلمهایی چون صبحانه در تیفانی و روزهای شراب و رز را نیز ساخته بود.
مانچینی برای ساخت موسیقی «پلنگ صورتی» از زبان موسیقی جَز بهره گرفت و با طراحی ملودیهایی هماهنگ با حرکات شخصیت کارتونی، اثری خلق کرد که هنوز هم در دانشکدههای موسیقی بهعنوان نمونهای موفق از آهنگسازی برای تصویر تدریس میشود.
بنیاد فیلم آمریکا نیز این اثر را در فهرست برترین موسیقیهای متن تاریخ سینما قرار داده است؛ افتخاری که تنها نصیب معدودی از آثار موسیقایی شده است.
چرا هنوز «پلنگ صورتی» را دوست داریم؟
راز ماندگاری «پلنگ صورتی» فقط در طراحی شخصیت یا شوخیهای تصویری آن نیست؛ موسیقی این مجموعه، به تنهایی هویتی مستقل پیدا کرده است. کافی است نخستین نتهای آن نواخته شود؛ حتی اگر تصویر پلنگ صورتی روی صفحه نباشد، ذهن مخاطب بیاختیار به همان دنیای فانتزی، تعقیبوگریزهای بامزه و سکوتهای هوشمندانه سفر میکند.
برای بسیاری از ایرانیان، بهویژه متولدین دهههای 1350، 60 و 70، این ملودی بخشی از خاطرات کودکی است؛ نوایی که با روزهای بیدغدغه، تعطیلات، تلویزیون و ساعتهای خوش تماشای کارتون گره خورده است.
وداع با یک نوازنده؛ ماندگاری یک صدا
پلاس جانسون شاید برای عموم مردم چهرهای شناختهشده نبود، اما صدای ساکسوفون او سالها پیش از آنکه نامش بر زبانها بیفتد، در حافظه جهان ثبت شده بود. درگذشت او، تنها پایان زندگی یک نوازنده نیست بلکه یادآوری این حقیقت است که گاهی چند نت موسیقی میتوانند از دهها دیالوگ، صدها تصویر و حتی گذر زمان ماندگارتر باشند.
شاید به همین دلیل است که با خاموش شدن یکی از صداهای «پلنگ صورتی»، آن ملودی مشهور همچنان زنده میماند؛ همان چند نت جادویی که هنوز هم با شنیدنشان، لبخندی آرام بر لبها مینشیند و جهان، هرچند برای چند دقیقه، رنگ خیال به خود میگیرد.
انتهای پیام/