به گزارش خبرگزاری تسنیم از بهارستان، طی یک هفته اخیر، شهرستانهای غرب استان تهران روزهای ملتهب و طاقتفرسایی را پشت سر گذاشته است. خبرنگار خبرگزاری تسنیم میزبان پیامهای گلایهآمیز از سوی شهروندان شهرستانهای رباطکریم، بهارستان و شهریار بوده است، پیامهایی که ترجیعبند تمامی آنها یک درد مشترک در قطعیهای مکرر و طولانیمدت آب و برق و در کمال ناباوری، سکوت و بیتفاوتی محض متولیان امر است.
بر اساس برنامهریزیهای اعلام شده مدیریت بحران انرژی، قرار بر این بود که خاموشیهای برنامهریزیشده حداکثر دو ساعت به طول بینجامد. با این حال، گزارشهای میدانی و مستندات مردمی حاکی از آن است که در برخی محلههای شهرستان بهارستان، این زمان به 4 الی 5 ساعت در روز نیز رسیده است، خلف وعدهای آشکار که شیرازه زندگی روزمره مردم را از هم گسسته است.
شدت این نابسامانی تا جایی پیش رفته است که امروز، صدای ائمه جمعه منطقه از جمله امام جمعه بهارستان نیز در خطبهها بلند شد. این هشدار صریح از تریبونهای رسمی، نشاندهنده عمق فاجعه و سرریز شدن کاسه صبر مردمی است که انتظار حداقل تدبیر را از مدیران اجرایی استان دارند.
اما بحران در غرب استان تهران تنها به تاریکی ختم نمیشود. در بسیاری از نقاط، سناریوی تلختری در حال وقوع است، مردم یا همزمان با قطعی برق، از نعمت آب شرب نیز محروم میشوند و یا در چرخهای فرسایشی، با وصل شدن یکی، دیگری قطع میشود. وابستگی پمپاژ آب به نیروی برق، این دوگانگی عذابآور را به یک بحران ترکیبی تبدیل کرده است.
در مناطقی نظیر شهرهای شهریار، صالحیه و محله حصارک در نسیمشهر، مختصات بحران آب به مراتب وخیمتر و جدیتر گزارش شده است. بنا بر روایتهای تلخ مردمی، برخی خانوادهها ساعتهای طولانی و پیاپی بدون قطرهای آب روزگار میگذرانند، وضعیتی اسفبار که کار را به تأمین آب شرب از طریق تانکرهای سیار در برخی محلهها کشانده است؛ تصویری که در شأن پایتخت و شهرستانهای حاشیهای آن نیست.
از سوی دیگر، نوسانهای مکرر و بدون برنامه شبکه توزیع برق، خسارات مالی قابل توجهی به لوازم خانگی و برقی شهروندان وارد کرده است. در شرایطی که تهیه مجدد وسایل ضروری منزل با قیمتهای نجومی فعلی برای بسیاری از خانوادهها غیرممکن است، این خسارات پنهان، به دغدغه و نگرانی تازهای بر دوش سرپرستان خانوار تبدیل شده است.
با این وجود، آنچه مردم شریف غرب استان تهران را بیش از خود خاموشیها و بیآبیها آزردهخاطر و عصبانی کرده، پدیده «بیپاسخ ماندن» است. پیگیریهای مستمر نشان میدهد که تلفنهای اتفاقات و حوادث ادارات آب و برق در این شهرستانها یا به طور مداوم اشغال است، یا اپراتورها پاسخ روشنی به مشترکین نمیدهند و در نهایت، شهروندان مستأصل میان شمارهها و داخلیهای مختلف سرگردان میشوند.
در علم مدیریت بحران، نخستین اصل برای آرامسازی افکار عمومی، شفافیت و پاسخگویی است. وقتی هیچ توضیح قانعکنندهای از سوی فرمانداریها، ادارات متبوع و مدیران استانی ارائه نمیشود، پرواضح و طبیعی است که بذر نارضایتی کاشته شده و هر روز بر ابعاد آن افزوده شود. سکوت، بدترین استراتژی در مواجهه با افکار عمومی تشنه و در تاریکی مانده است.
از منظر تحلیل اجتماعی، این نهایت بیانصافی و کجسلیقگی است که به مردمی که در خط مقدم فشارهای اقتصادی، تورم لجامگسیخته و التهابات و دشواریهای سیاسی و منطقهای ایستادهاند، با سوءمدیریت در بدیهیترین نیازهایشان پاسخ داده شود. تحمیل بحران برق و آب به سبد مشکلات روزمره این مردم، نادیده گرفتن نجابت و تابآوری آنهاست.
برخورداری از آب شرب سالم و برق پایدار، نه یک خواسته لوکس و زیادهخواهانه، بلکه از بدیهیترین و اولیهترین حقوق شهروندی است. ساختار حاکمیتی و دستگاههای اجرایی موظف و مکلف هستند در قبال این حقوق اولیه، بدون هیچگونه فرافکنی، پاسخگوی مردم باشند و برای رفع فوری آن چارهاندیشی کنند.
انتهای پیام/