خبرگزاری تسنیم ـ عباس نورزائی، فعال سیاسی و اجتماعی | جنگ، ذاتاً با دشواری همراه است. هیچ جنگی را نمیتوان یافت که بدون کمبود، گرانی، اختلال در زنجیره تامین، رکود برخی فعالیتهای اقتصادی، توقف یا کندی پروژههای عمرانی و بروز مسائل اجتماعی سپری شده باشد. اینها بخشی از واقعیتهای تلخ هر درگیری نظامی است، نه پدیدهای استثنایی. اما میان شناخت واقعیتهای جنگ و تبدیل آنها به ابزار تضعیف روحیه جامعه، تفاوتی اساسی وجود دارد.
قرآن کریم از کسانی یاد میکند که با بزرگنمایی خطرها و القای ترس، میکوشیدند اراده مؤمنان را سست کنند؛ «إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ». هدف چنین القائاتی، صرفاً اطلاعرسانی نبود، بلکه شکستن روحیه مقاومت بود. در مقابل، قرآن جامعه مؤمنان را به صبر، بصیرت و استقامت فرا میخواند.
در شرایطی که کشوری در موضع دفاع قرار دارد، مطالبهگری، نقد و بیان مشکلات جای خود را دارد، اما اگر روایت غالب جامعه به گونهای شکل گیرد که هر روز تنها از کمبودها، گرانیها، مشکلات معیشتی و سختیها سخن گفته شود، بدون آنکه ضرورت مقاومت و ماهیت طبیعی این پیامدها نیز تبیین شود، نتیجه آن میتواند تضعیف روحیه عمومی و کاهش تابآوری اجتماعی باشد.
ملتهایی که از سرزمین و امنیت خود دفاع کردهاند، همواره هزینه پرداختهاند. تحمل این هزینهها، بخشی از بهای دفاع است. پیروزی در جنگ، تنها در میدان نبرد رقم نمیخورد؛ پشتوانه آن، پایداری جامعه، حفظ امید، انسجام ملی و جلوگیری از غلبه یأس بر افکار عمومی است.
ازاینرو، مسئولیت رسانهها و فعالان اجتماعی، صرفاً بازتاب مشکلات نیست؛ بلکه قرار دادن آنها در چارچوبی واقعبینانه و منصفانه است؛ چارچوبی که هم مردم را از واقعیتها آگاه کند و هم اجازه ندهد دشواریهای طبیعی جنگ، به ابزاری برای فرسایش روحیه ملی و تضعیف مدافعان کشور تبدیل شود.
انتهای پیام/