به گزارش خبرگزاری تسنیم از ساری، امروزه خیلی از ما، با وجود اینکه کنار خانواده، همکاران یا دوستانمان هستیم، احساس آرامش نمیکنیم. زود عصبانی میشویم، تحملمان کم شده است، گفتوگوهایمان به دلخوری و سوءتفاهم ختم میشود و فشارهای زندگی، توان روانیمان را تحلیل برده است. بسیاری از خانوادهها نمیدانند چطور با فرزندشان ارتباط مؤثر برقرار کنند، زوجها، راه درست حل اختلاف را بلد نیستند و خیلیها هم نمیدانند با اضطراب، غم یا استرسهای روزمره، چگونه کنار بیایند؟ نتیجه این میشود که کیفیت زندگی پایین میآید، روابط خانوادگی آسیب میبیند، انگیزه افراد در درس و کار کاهش پیدا میکند و گاهی همین مشکلات، زمینهساز آسیبهای اجتماعی میگردد.
در روانشناسی؛ تلاش میکنیم بفهمیم چرا انسانها در شرایط مختلف دچار مشکل میشوند و چطور میشود با آموزش، آگاهی و روابط سالم، از بسیاری از این مشکلات، پیشگیری کرد یا آنها روا کاهش داد.
در دانشگاه، ما با آموزش و پژوهش، راهکارهای علمی و مؤثر برای شناخت بهتر انسان و حل مسایل روانشناختی ارایه میکنیم. دانشجویان میآموزند چگونه به افراد، خانوادهها، مدارس و سازمانها کمک کنند تا خود را بهتر بشناسند، احساسات و روابطشان را به شکل سالمتری مدیریت کنند و پیش از آنکه مشکلات کوچک به بحران تبدیل شوند، برای حل آنها اقدام کنند.
روانشناسی به انسان فقط از زاویه مشکلات و اختلالها نگاه نمیکند؛ بلکه تلاش میکند توانمندیها و ظرفیتهایی را که به افراد کمک میکند زندگی سالمتر و روابط بهتری داشته باشند، شناسایی نموده و تقویت نماید.
روانشناسی میتواند با ارایه آموزشهای کاربردی، از بسیاری از آسیبهای اجتماعی پیشگیری کند. برای نمونه: آموزش مهارتهای برقراری روابط سالم و مسوولانه میان دختران و پسران، همراه با تقویت احترام متقابل، شناخت مرزهای فردی و مهارت «نه گفتن»؛
آموزش مهارتهای زندگی، مدیریت هیجان و حل مساله به نوجوانان و جوانان تا در شرایط فشار و هیجان، تصمیمهای آگاهانهتری بگیرند؛
اجرای برنامههای پیشگیری از مصرف مواد مخدر و روانگردان با تمرکز بر افزایش آگاهی، تقویت اعتمادبهنفس، تابآوری و آموزش مقاومت در برابر فشار همسالان؛
برگزاری دورههای آموزشی برای والدین تا بتوانند با فرزندان خود گفتوگویی صمیمی و مؤثر درباره چالشهای دوران نوجوانی و جوانی داشته باشند.
گسترش خدمات مشاوره در مدارس، دانشگاهها و محیطهای کار تا افراد، پیش از تبدیل شدن مشکلات به بحران، بتوانند از حمایت تخصصی بهرهمند شوند. بسیاری از آسیبهای اجتماعی، از جمله روابط ناسالم، خشونت، یا گرایش به مصرف مواد، با آموزش مهارتهای زندگی، تقویت گفتوگو در خانواده و دسترسی به خدمات مشاوره، قابل پیشگیری یا به میزان قابل توجهی، قابل کاهش هستند.
نتیجه این رویکرد، فقط کاهش مشکلات روانی نیست؛ بلکه بهبود کیفیت زندگی مردم است. وقتی افراد خودشان را بهتر بشناسند، ارتباط مؤثرتری با دیگران، برقرار کنند و مهارت حل مسایل زندگی را بیاموزند، خانوادهها آرامتر، محیطهای آموزشی و کاری کارآمدتر و جامعه همدلتر خواهد شد. چنین جامعهای ظرفیت بیشتری برای رشد و توسعه خواهد داشت.
رشد هر جامعه، از رشد انسانها آغاز میگردد؛ و این رشد، با شناخت، گفتوگو و همدلی امکانپذیر است. اگر یاد بگیریم خودمان و یکدیگر را بهتر درک کنیم، بسیاری از مشکلات، پیش از آنکه به بحران تبدیل بشوند، حل خواهند شد.
سیده معصومه سیّدی، عضو هیات علمی گروه روانشناسی دانشگاه علوم و فنون مازندران
انتهای پیام/