به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، بار دیگر سناریوی تکراری «توقف در دقیقه نود» در شبکه نمایش خانگی تکرار شد. سریال «کوری» به کارگردانی سجاد پهلوانزاده که قرار بود 29 خردادماه به عنوان یکی از آثار مورد انتظار برای مخاطبانِ سریالهای شبکه نمایش خانگی منتشر شود، در فاصله کمتر از یک ساعت مانده به زمان مقرر، از کنداکتور پخش حذف شد.
این رخداد را نمیتوان با بدعهدیهای معمول در تلویزیون مقایسه کرد؛ چرا که در رسانه ملی، مخاطب هزینهای مستقیم برای تماشا پرداخت نمیکند، اما در پلتفرمهای اشتراکی، کاربر با خریدِ اشتراکهای نقدی، عملاً سرمایهگذارِ این صنعت است. بنابراین، هرگونه خلفوعده در انتشار، نه یک اتفاق فنی ساده، که مصداق بارزِ تضییع حقوق مادی مخاطب (هدررفت هزینهی اشتراک) و تضییع حقوق معنوی او محسوب میشود.
آنچه در این میان بیش از همه مهندسی جلب توجه را به رخ میکشد، تناقض میان اعلام آمادگی پلتفرمها و بروز ناگهانی موانع پیشبینینشده است. اگرچه هر اثری موظف به رعایت چارچوبهای قانونی است، اما این پرسش جدی و بیپاسخ مطرح است که چرا این چالشها درست در «لحظه صفرِ پخش» به یک بحران بدل میشوند؟
تجربههای پیشین نشان میدهد که گاهی تولیدکنندگان با علم کردن حواشیِ نظارتی یا اختلافات داخلی، عامدانه فضایی از بلاتکلیفی و کنجکاوی کاذب ایجاد میکنند. در واقع، این تعویقها، به یک اهرمِ تبلیغاتیِ سیاه تبدیل شده تا عطشِ مخاطب برای تماشای سریالی که گویا قرار نیست پخش شود، به اوج برسد و خبرِ توقفِ آن، بیش از کیفیتِ خودِ اثر، دیده شود.
در دنیای پررقابت شبکه نمایش خانگی، این رویه بیش از آنکه نشاندهنده مشکلات فنی یا نظارتی باشد، یک بازیِ پشتپرده میانِ شرکایِ این صنعت بر سرِ مسائلِ مالی است. قربانیِ این منازعاتِ اقتصادی، مخاطبی است که در میانه یک بازیِ دو سر باخت، گروگان گرفته شده است.
در نهایت، در حالی که روابط عمومیها با عذرخواهیهای کلیشهای و وعدهی حل موانع در کوتاهترین زمان، به دنبال آرام کردنِ جو هستند، اعتمادِ عمومی به تقویمهای انتشار، لحظهبهلحظه در حال فروپاشی است. تا زمانی که شفافیت جایگزینِ این ترفندهای جذب مخاطب نشود، آسیبِ اصلی متوجه اعتبارِ کلیتِ شبکه نمایش خانگی خواهد بود؛ اعتباری که بازگرداندنِ آن، هزینهای بسیار سنگینتر از ساختِ یک سریال دارد.
انتهای پیام/