خبرگزاری تسنیم، سعید شیری: نهضت عاشورا را نمیتوان صرفاً یک قیام سیاسی یا یک حماسه نظامی دانست؛ عاشورا مدرسهای برای ساختن انسان و جامعه است. بسیاری از حرکتهای تاریخی با یک قهرمان شناخته میشوند، اما کربلا با یک «کاروان» معنا پیدا میکند؛ کاروانی که از آغاز تا پایان، جلوهای از همراهی، مسئولیتپذیری و حرکت در مسیر ولایت را به نمایش میگذارد. از همین رو، هر چه بیشتر در ابعاد این نهضت تأمل کنیم، نقش «حرکت جمعی» و «معیت با امام» را روشنتر مییابیم.
اهل بیت را کشتی نجاتِ امت خواندهاند، اما کشتیِ نجاتِ امام حسین فراگیرتر است؛ نه از آن رو که با دیگران تفاوت دارد، بلکه از آن رو که الگویی کاروانی و پویا برای حرکت ارائه میدهد. این کشتی، تکنشین نیست؛ کاروانی است که هر کدام از آنها چراغِ راهی برای سالکان هستند و حرکتِ دستهجمعیِ آن، نشان میدهد که نجات، در تنهایی نیست، در همدلی و همراهیِ در معیت امام عالم معنا مییابد.
در این کاروان، هر شخصیت نقشی الهامبخش دارد؛ از حضرت زینب سلاماللهعلیها که الگوی جهاد تبیین و استقامت است، تا حضرت عباس علیهالسلام که مظهر وفاداری و ولایتمداری است، و از علیاکبر علیهالسلام تا قاسم بن الحسن علیهالسلام که نمونه جوان مؤمن و فداکارند. حتی کودکان و بانوان حاضر در کربلا نیز بخشی از این منظومه تربیتیاند و نشان میدهند که راه حق، راهی مخصوص گروهی خاص نیست، بلکه همه اقشار جامعه در آن سهم و مسئولیت دارند.
یکی از مهمترین پیامهای این الگوی کاروانی آن است که جامعه مؤمنان برای رسیدن به مقصد الهی نیازمند پیوند، همافزایی و حرکت هماهنگ حول محور امام است. در فرهنگ عاشورا، نجات صرفاً یک امر فردی نیست؛ انسان در کنار دیگر مؤمنان و در چارچوب یک جبهه حق معنا پیدا میکند. همانگونه که یاران سیدالشهدا علیهالسلام در شب عاشورا و روز نبرد، هویت خود را در همراهی با امام تعریف کردند، امروز نیز حرکت تمدنی اسلام بدون شکلگیری چنین روحیهای امکانپذیر نیست.
از این منظر، امام حسین علیهالسلام تنها الگوی مقاومت در برابر ظلم نیست، بلکه الگوی «حرکت کاروانی» برای همه عصرهاست؛ حرکتی که در آن هر فرد جایگاه خود را مییابد و در کنار دیگران به سوی مقصد الهی گام برمیدارد. کربلا به ما میآموزد که مسیر نجات از فردگرایی و پراکندگی نمیگذرد؛ بلکه از همدلی، مسئولیت مشترک و همراهی با تنها حجت خدا عبور میکند و همین راز ماندگاری و جهانیشدن پیام عاشوراست.
عاشورا به ما میآموزد که حتی بزرگترین رسالتها نیز با حضور مجموعهای از انسانهای مؤمن، آگاه و فداکار به ثمر میرسد؛ انسانهایی که با وجود تفاوت در سن، جنسیت، جایگاه اجتماعی و تواناییها، همگی در یک مقصد و یک امام مشترک به وحدت میرسند.
انتهای پیام/