به گزارش خبرگزاری تسنیم، پیروزی همیلتون در گرندپری بارسلونا سالها به عنوان نخستین پیروزی لوئیس از زمان پیوستن به فراری در یادها خواهد ماند. پیش از مسابقه، کمتر کسی به طور جدی باور داشت که همیلتون بتواند مرسدس را به چالش بکشد یا حتی از آن پیشی بگیرد اما لوئیس و تیمش موفق شدند. اسکودریا به شکلی زیبا و خلاقانه به پیروزی رسید و حتی اگر اندکی شانس نیز در این موفقیت دخیل بود، باز هم این دستاورد برای ایتالیاییها کاملاً شایسته به نظر میرسید. جای تعجب نیست که تمام پَدُک این راننده بریتانیایی را تحسین کردند.
این یک پیروزی تاریخی بود
میتوان درباره همیلتون نظرات متفاوتی داشت اما دشوار است که به دستاوردهای او احترام نگذاشت. در سه سال گذشته و در دوران خودروهای اثر زمینی، لوئیس عملکرد چندان درخشانی نداشت و انتقال پر سر و صدای او به فراری در سال 2025 نیز در ابتدا به یک فاجعه شباهت داشت. همه به این راننده بریتانیایی شک داشتند؛ احتمالاً حتی در مارانلو نیز چنین تردیدهایی وجود داشت اما با تغییر مقررات به نظر میرسید لوئیس جان تازهای گرفته است و با اعتمادبهنفسی بیشتر از لکلرک که سالها رهبر و امید اصلی اسکودریا محسوب میشد، رانندگی میکرد.
در بارسلونا، مرسدس مدعی اصلی پیروزی به شمار میرفت و عملکرد همیلتون در تعیین خط، زمانی که درست پیش از پایان Q3 دومین زمان سریع را ثبت کرد و بالاتر از آنتونلی قرار گرفت و کمتر از یکدهم ثانیه با راسل فاصله داشت، شگفتی بزرگی بود. به ویژه برای خود راسل که حتی پیش از پایان دور همیلتون، شروع به جشن گرفتن پول پوزیشن کرده بود. در آن لحظه، لوئیس از همتیمی پیشین خود جلوتر بود اما در پیچ آخر کمی از سرعتش کاست و در نهایت حدود یکدهم ثانیه عقب افتاد. پول پوزیشن کاملاً در دسترس بود.
با این حال، مرسدس همچنان پیش از شروع مسابقه مدعی اصلی محسوب میشد. هنگامی که راسل در استارت مسابقه پیش افتاد، فراری برای پیروزی به چیزی خلاقانه نیاز داشت و استراتژی سه توقف آنها پاسخی به این چالش بود. همیلتون سریع بود، با اعتمادبهنفس در ترافیک حرکت میکرد و پیش از آخرین توقف خود بیش از 20 ثانیه از رقبا فاصله گرفته بود. سپس شانس نیز به کمک راننده بریتانیایی آمد؛ کنار رفتن فرناندو آلونسو باعث فعال شدن خودروی ایمنی مجازی (VSC) شد، اسکودریا یک پیتاستاپ «رایگان» انجام داد و دیگر کسی برای متوقف کردن همیلتون باقی نماند.
این پیروزی پاسخی درخشان از سوی همیلتون به منتقدانش بود. او به وضوح نشان داد که همچنان در فرم مناسبی قرار دارد، آماده است خارج از چارچوب فکر کند و برای پیروزی بجنگد، نه اینکه صرفاً از پتانسیل خودرو بهره ببرد. لوئیس ثابت کرد که هنوز در سطح بالایی قرار دارد و برای بازنشستگی از فرمول یک بسیار زود است. این صدوششمین پیروزی او در گرندپری و نخستین پیروزیاش با فراری بود.
آیا فراری بدون کمک VSC هم میتوانست پیروز شود؟
کنار رفتن فرناندو آلونسو و ورود VSC بدون تردید به لوئیس کمک کرد اما پرسش اصلی این است که آیا همیلتون در صورت انجام سومین پیتاستاپ خود تحت شرایط پرچم سبز نیز میتوانست از مرسدس پیشی بگیرد یا خیر. در زمان توقف استون مارتین، حدود 20 ثانیه میان همیلتون و راسل و آنتونلی فاصله وجود داشت. مرسدس لاستیکهای تازهتری در اختیار داشت و میتوانست بخشی از این فاصله را جبران کند اما لوئیس پس از استفاده از لاستیکهای نرم، حدود 15 ثانیه دیگر نیز به برتری خود افزود.
سبقت گرفتن در بارسلونا چندان دشوار نیست. با اندکی برتری سرعت که همیلتون احتمالاً با لاستیکهای نرم جدید در اختیار داشت، فرصتهای متعددی برای حمله در بخش نخست پیست وجود داشت. از نظر تئوری، او در دورهای پایانی آزادی عمل کافی برای حمله به مرسدس را داشت. با این حال، در عمل هرگز نخواهیم دانست چه اتفاقی رخ میداد. احتمال تأخیر در پیتاستاپ و همچنین میزان مقاومت مرسدس دوم نیز موضوعاتی هستند که نمیتوان نادیده گرفت؛ به ویژه با توجه به اینکه لوئیس پس از توقف سوم در جایگاه سوم قرار میگرفت.
سرعت همیلتون در استینت پایانی چشمگیر بود. البته بخشی از این برتری را میتوان با تازهتر بودن لاستیکهای او نسبت به مرسدس توضیح داد. علاوه بر این، راسل به وضوح تحت فشار بود، با تمام توان حمله نمیکرد و عملاً آنتونلی را پشتسر خود نگه داشته بود. اگر کیمی در موقعیت جلوتر قرار میگرفت، تضمینی وجود نداشت که همیلتون همچنان چنین برتری قاطعی داشته باشد.
با در نظر گرفتن تمام این عوامل، اغراق نیست اگر بگوییم فراری از نظر سرعت خالص در بارسلونا همسطح مرسدس بود. با این حال، هنوز مشخص نیست که این برتری ناشی از مدیریت هوشمندانه لاستیکها در شرایط گرم بوده یا اینکه خود خودرو واقعاً سرعت بیشتری داشته است.
اینکه اسکودریا در مسابقات آینده نیز چنین عملکردی داشته باشد، احتمالاً حتی برای خود فراری هم روشن نیست. پیست اسپیلبرگ، میزبان دور بعدی مسابقات، چالشهای متفاوتی نسبت به بارسلونا دارد و نتایج آنجا شاید معیار دقیقی برای ارزیابی قدرت واقعی تیمها نباشد. با این وجود، اگر همیلتون و لکلرک بتوانند در آنجا نیز فراری را در جمع مدعیان نگه دارند، فصل برای مارانلو هنوز از دست نرفته است. در مقابل، تیم توتو ولف با روزهای آرامی روبرو نخواهد بود.
راسل پیروز شد اما در واقع شکست خورد
«هیچ کاری نکرد، اما 18 امتیاز گرفت.» اگر بخواهیم عملکرد راسل در این مسابقه را با یک میم معروف توصیف کنیم، شاید بهترین جمله همین باشد.
جورج در تعیین خط بسیار قدرتمند ظاهر شد و بلافاصله صحبتها درباره بازگشت او به اوج آغاز شد. با این حال، روز یکشنبه عملکردی نسبتاً کمفروغ داشت. به نظر نمیرسید راسل واقعاً برای رقابت با همیلتون تلاش کند. او در نهایت برتری خود را نسبت به آنتونلی در استینت پایانی از دست داد و حتی اجازه داد همتیمیاش از او سبقت بگیرد؛ آن هم در نبردی حیاتی برای قهرمانی.
اگر خودروی کیمی به خط پایان میرسید، فاصله راسل در جدول قهرمانی به 68 امتیاز میرسید. در آن صورت، جورج از نظر امتیازی به لکلرک نزدیکتر میشد تا به همیلتون. البته نباید آنتونلی را نیز فراموش کرد اما سرنوشت در بارسلونا به سود راننده بریتانیایی رقم خورد. همانطور که او در مونترال به دلیل نقص فنی امتیازات زیادی را از دست داده بود، این بار شانس به کمکش آمد. اگر این اتفاق رخ نمیداد، وضعیت او در جدول قهرمانی حتی ناامیدکنندهتر به نظر میرسید.
با این حال، راسل در این آخر هفته نتوانست به هدف اصلی خود برسد. پس از مسابقات دشوار میامی، کانادا و موناکو، او نیاز داشت اعتمادبهنفسش را بازیابد. به نظر میرسید تعیین خط بارسلونا این اعتمادبهنفس را به او بازگردانده است اما مسابقه نشان داد که آنتونلی همچنان در مدیریت لاستیکها عملکرد بهتری دارد و حتی پس از یک تعیین خط ضعیف نیز میتواند خود را بازیابی کند.
راسل 18 امتیاز کسب کرد اما بار دیگر در برابر همتیمی خود شکست خورد.
میتوان با آنتونلی همدردی کرد. درست در لحظهای که او برای سومین بار در چهار مسابقه اخیر برابر صدها میلیون بیننده از راسل پیشی گرفته بود، خودرویش از کار افتاد اما از یک سو، نباید فراموش کرد که راسل نیز در مونترال قربانی مشکلات فنی شده بود و از این لحاظ دو راننده اکنون برابر هستند. از سوی دیگر، راننده ایتالیایی احتمالاً از این ضربه عبور خواهد کرد؛ اختلاف 41 امتیازی او، صرفنظر از نتیجه گرندپری بعدی همچنان برای حفظ صدر جدول کافی است.
مهمتر از همه اینکه کیمی بار دیگر از همتیمی خود سریعتر بود. بعید به نظر میرسد این نتیجه تأثیر منفی جدی بر اعتمادبهنفس او بگذارد.
امید مکلارن بیشتر از ردبول است
فراری و مرسدس بار دیگر در بارسلونا در لیگ مخصوص به خود رقابت میکردند. نه مکلارن و نه ردبول نتوانستند رهبران مسابقه را به چالش بکشند.
وضعیت ردبول حتی نگرانکنندهتر بود. مکس فرستاپن پنجمین زمان سریع را در تعیین خط ثبت کرد و در مسابقه نیز پس از مشکل آنتونلی به مقام چهارم رسید؛ آن هم با 17 ثانیه اختلاف نسبت به نوریس. با وجود تمام تلاشهای انجام شده در میلتون کینز، RB22 همچنان تنها چهارمین خودروی سریع میدان است و حتی توانایی رقابت برای سکو را ندارد.
مکلارن شرایط بهتری داشت. لاندو نوریس تنها چهار ثانیه پس از جورج راسل از خط پایان عبور کرد. با این حال، راسل در این مسابقه عملکردی کمتر از حد انتظار داشت و اگر آنتونلی در پشت او قرار نمیگرفت، احتمالاً فاصله مکلارن بیشتر میشد. اسکار پیاستری نیز در بارسلونا نمایش ضعیفی ارائه داد و پنجم شد؛ 35 ثانیه عقبتر از همتیمی خود.
با وجود این، از نظر سرعت خالص، مکلارن همچنان نسبت به ردبول برتری دارد.
آلپاین جایگاه خود را در جمع پنج تیم برتر تثبیت کرد
آلپاین، با وجود اینکه رانندگانش حتی نتوانستند در تعیین خط به جمع 10 نفر برتر راه پیدا کنند، بهترین عملکرد را در میان تیمهای خارج از چهار تیم برتر داشت. این تیم تا حد زیادی مدیون فرناندو آلونسو است. کنار رفتن او باعث شد پیر گسلی در زمان VSC توقفی ارزان انجام دهد و جایگاه خود را حفظ کند؛ جایگاهی که در نهایت به رتبه هفتم ختم شد.
حتی با وجود پنالتی کولاپینتو که لاوسون و لیندبلاد را یک پله بالاتر برد، آلپاین همچنان یک امتیاز بیشتر از ریسینگ بولز دارد. تیم مستقر در انستون اکنون در نبرد بر سر جایگاه پنجم جدول سازندگان، با 16 امتیاز اختلاف از تیم فائنزا پیش افتاده است.
در مقایسه با سال گذشته، زمانی که انستون در قعر جدول قرار داشت، این پیشرفت کاملاً محسوس است. اما پرسش اصلی همچنان باقی است: آیا آلپاین میتواند جایگاه خود را در جمع پنج تیم برتر حفظ کند، یا این تیم کوچک و اقماری در نهایت از غول فرانسوی پیشی خواهد گرفت؟
انتهای پیام/