خبرگزاری تسنیم: تنها چند روز به تولد 24 سالگیاش مانده بود، دختری که شعر زندگیاش بود و صعود به دماوند یکی از شیرینترین خاطراتش. اما هیچکدام از این دو به اندازه عکسش صدا نکرد، عکسی که از بامداد 23 خرداد 1404 از او منتشر شد. با موهای پریشان خونین، روی تشکی صورتی. از همینجا شد دختر صورتی ستارخان.
پرنیا عباسی یکی از هزار و 64 نفری است که در پی تجاوز رژیم صهیونیستی به خاک ایران در جریان جنگ تحمیلی 12 روزه به شهادت رسید. دختر دهه هشتادی که اسرائیل لبخندش را محو و آرزوهایش را ربود.
پرنیا تنها شاعر نبود، او با شعر زندگی میکرد. عاشق شعرهای نادر نادرپور بود و سعی میکرد به اتفاقات زندگیاش آنطور نگاه کند که بتواند آن را بنویسد و از حسی که داشته در شعرهایش بگوید.
احتمالاً اولین مخاطبان شعرش، مادرش بود. آنطور که خودش گفته بود، هر وقت چیزی مینوشت به مادر و دوستانش نشان میداد و روی چهرهشان زوم میکرد تا از حالات صورتشان بفهمد که درباره شعر جدیدش چه فکر میکنند.
خانواده چهار نفره عباسی پس از سالها پسانداز و تلاش پدر و مادر، توانسته بودند واحدی در ستارخان بخرند. خانهای که فضای کافی برای همه اعضا داشته باشد. مدتی از آمدن به خانه جدید نگذشته بود که با حمله رژیم صهیونیستی به مجتمع ارکیده در ستارخان به شهادت رسیدند. پیکر پرنیا و پرهام، برادر دانشآموزش پرنیا، زودتر از پدر و مادر پیدا شد. خانوادهای که فرزندانش با حقوق معلمی پدر و کارمندی مادر تحصیل کردند و بزرگ شدند، حالا در کنار یکدیگر آرمیدهاند.
آخرین تصویر پرنیا، شد حرف مشترک بسیاری از ایرانیان و نمادی از انسانکشی اسرائیل. بسیاری در آن جمعه تلخ، عکس موهای خونین او را استوری کرده و از داغ فرزندان ایران نوشته بودند.
انتشار خبر شهادت پرنیا به همراه خانوادهاش، در حالی که هیچکدام منصب نظامی یا سیاسی نداشتند، بازتاب بسیاری در رسانههای داخلی و خارجی داشت. واشنگتن پست در گزارشی او را عاشق گلهای آفتابگردان توصیف کرد، دختری که با اطرافیانش به مهربانی رفتار میکرد. نویسنده در این گزارش تاکید کرده است که خانواده عباسی در پی حمله رژیم صهیونیستی به یک مجتمع مسکونی به شهادت رسیده؛ در حالی که ارتش رژیم صهیونیستی میگوید مراقب جان غیر نظامیان است.
بعد از ارتش رژیم، نوبت طرفداران پهلوی بود که خون پاک پرنیا را از صفحه تاریخ جنگ پاک کنند. برخی با حمله به گزارش رسانهها، نوشتند: اسرائیل با غیر نظامیها کاری ندارد!
پرنیا یکی از هزاران غیر نظامی است که اسراییل در حدود سه سال گذشته در جهان به شهادت رسانده و از پاسخ دادن به این جنایات، شانه خالی کرده است. تعدادی از سرودههای این شاعر شهید را میتوانید در ادامه بخوانید:
ستاره خاموش
برای تو
و خودم
ستارههای اشکم را
در آسمانت فوت میکنی
در دنیای تو
رهایی نور
در دنیای من
بازی سایهها
در جایی
من و تو تمام میشویم
زیباترین شعر جهان
لال میشود
در جایی
تو شروع میشوی
نجوای زندگی را
فریاد میکنی
در هزار جا
من به پایان میرسم
میسوزم
میشوم ستارهای خاموش
که در آسمانت دود میشود
***
گرهی از درد
با گرهی از درد
پشت استخوان چپ شانهام
زندگی میکنم
وقتی
چشمانت را بر من میبندی و
بلندیهای شکست را
از چشمانم بالا میروی
سرم سرخ میشود از موهای سپیدت
با گرهی کور از درد
پشت استخوان چپ شانهام
نفس میکشم
و گرههای سپید دردت
در گلویم میشکند
تو آرام میگیری
و شانه من
هر روز کمی بیشتر
به سمت رفتن
متمایل میشود
انتهای پیام/