به گزارش خبرگزاری تسنیم از سقز، در دل کوهستانها و دشتهای کردستان، کبک نه فقط یک پرنده، بلکه بخشی از هویت طبیعی و تعادل زیستبوم منطقه است؛ موجودی که صدایش با طبیعت گره خورده و حضورش نشانه سلامت محیط زیست به شمار میرود. اما در سوی دیگر این تصویر، واقعیتی تلخ جریان دارد: طبیعتی که به جای احترام، به اسارت گرفته میشود.
کشف 15 قطعه کبک زنده و 15 قفس چوبی از یک منزل مسکونی در سقز، صرفاً یک پرونده قضایی یا یک تخلف زیستمحیطی نیست؛ این رخداد، نشانهای از یک مسئله عمیقتر فرهنگی و رفتاری است که در آن، حیاتوحش از جایگاه «زیست طبیعی» به «دارایی قابل نگهداری» تقلیل پیدا میکند.
بر اساس اعلام رئیس اداره حفاظت محیط زیست سقز، این پرندگان در شرایط کاملاً نامناسب، بدون تهویه و در فضاهای غیراستاندارد نگهداری میشدند؛ وضعیتی که به گفته کارشناسان، مصداق آشکار آزار حیوانات و تهدید مستقیم سلامت گونههای حیاتوحش است.
اما پرسش اصلی فراتر از قانون و گزارشهای اداری است؛ «چطور دلشان میآید؟» این پرسش احساسی، در واقع یک هشدار اخلاقی است. چگونه میتوان پرندهای را که باید در زیستگاه طبیعی خود آزادانه پرواز کند، در قفسی کوچک و بسته محبوس کرد و آن را به عنوان یک دارایی در خانه نگه داشت؟
در چنین رفتارهایی، معمولاً دو لایه قابل تفکیک است؛ لایه نخست، تخلف قانونی در حوزه شکار و نگهداری غیرمجاز حیاتوحش است. اما لایه مهمتر، نهادینه شدن نوعی نگاه نادرست به طبیعت است؛ نگاهی که در آن، مرز میان «زیست» و «تصرف» از بین میرود.
کبکها در اکوسیستم منطقه، نقش مهمی در چرخه طبیعی دارند و کاهش جمعیت آنها میتواند به برهم خوردن تعادل زیستی منجر شود. با این حال، در نگاه برخی افراد، این گونههای زنده صرفاً به اشیای تزئینی یا ابزار سرگرمی تبدیل میشوند؛ تغییری خطرناک در نوع مواجهه انسان با محیط زیست.
نکته نگرانکنندهتر، تکرار چنین رفتارهایی در نقاط مختلف است؛ موضوعی که نشان میدهد صرف برخورد قضایی، بدون اصلاح فرهنگی و آموزش عمومی، نمیتواند بازدارندگی کامل ایجاد کند. در واقع، مسئله تنها یک متخلف نیست، بلکه نوعی ضعف در فرهنگ حفاظت از طبیعت است.
در این میان، نقش آموزش، آگاهیبخشی و تقویت حساسیت عمومی نسبت به حقوق حیاتوحش بیش از پیش اهمیت پیدا میکند؛ چرا که تا زمانی که پرنده زنده در قفس، «تفریح» تلقی شود، فاصله انسان با مفهوم واقعی حفاظت از محیط زیست همچنان باقی خواهد ماند.
ماجرای کبکهای سقز، در نهایت تنها یک گزارش خبری نیست؛ یادآوری تلخی است از اینکه طبیعت، اگرچه خاموش است، اما بیدفاع نیست. و هر قفسی که بسته میشود، پرسشی باز میگذارد: ما دقیقاً با زمین و زیستمندانش چه کردهایم؟
انتهای پیام/