به گزارش گروه بینالملل خبرگزاری تسنیم، دیوید فروم، تحلیلگر نشریه آتلانتیک در یادداشتی با عنوان «چرا ترامپ به ایران باخت» نوشته رئیسجمهور آمریکا جنگ با ایران را به مسیری رساند که اکنون بهگفته او با «شکستی سیاسی و راهبردی» برای واشنگتن همراه شده است. برخی محورهای این تحلیل به این شرح است:
1. ابهام در هدف جنگ
به نوشته آتلانتیک، ترامپ بارها گفته هدفش جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هستهای است، در حالی که همزمان مدعی بود این هدف را پیشتر محقق کرده است. نویسنده میپرسد اگر واقعاً برنامه هستهای ایران مهار شده بود، چرا جنگ جدید آغاز شد؟ و اگر نشده بود، چرا بهجای یک حمله محدود، وارد یک جنگ گستردهتر شد؟
2. بیتوجهی به تجربه دیگران
این تحلیل میگوید رؤسای جمهور پیشین آمریکا، از جیمی کارتر تا جو بایدن، همگی گزینه حمله گسترده به ایران را بررسی کرده اما بهدلیل خطرات آن، بهویژه مسئله تنگه هرمز، از آن صرفنظر کرده بودند. اما ترامپ تصور میکرد مشکلی که برای دیگران حلنشدنی بوده، برای او بهراحتی قابل مدیریت است.
5. بیبرنامگی در جنگ
آتلانتیک معتقد است ترامپ بدون داشتن نقشه خروج یا راهبرد روشن وارد جنگ شد. او نهادهای تصمیمساز مانند شورای امنیت ملی را تضعیف کرده، افراد کمتجربه را در مناصب حساس گمارده و بهجای تصمیمگیری مبتنی بر فرآیند، بر غرایز شخصی تکیه کرده است.
6. شرطبندی ایران روی بیصبری ترامپ
با وجود خسارات سنگینی که ایران متحمل شد، رهبران این کشور به این نتیجه رسیدند که اگر مقاومت کنند، ترامپ بهدلیل فشار افکار عمومی و کاهش محبوبیت، ناچار به عقبنشینی خواهد شد. نویسنده میگوید این محاسبه ایران درست از آب درآمد.
7. عقبنشینی مقابل ایران
ترامپ که ابتدا از «تسلیم بیقیدوشرط» ایران سخن میگفت، اکنون در حال مذاکره برای خروج از جنگی است که در آن مجبور شده بخش زیادی از مطالبات تهران را بپذیرد؛ از جمله پذیرش موقعیت قدرتمندتر ایران در کنترل مسیرهای انرژی خلیج فارس.
8. ناتوانی در رهبری جنگ
به باور نویسنده، ترامپ توانایی ایجاد اجماع ملی برای جنگ را ندارد. او نه با کنگره همراهی کرد، نه برای مردم آمریکا توضیح داد چرا باید هزینه این جنگ را بپردازند، و نه توانست حمایت فراتر از پایگاه سیاسی خود به دست آورد؛ در حالی که مدیریت جنگ نیازمند رهبری فراگیر است.
9. جمعبندی
تحلیل آتلانتیک نتیجه میگیرد که ترامپ بعد از باخت مقابل ایران تلاش خواهد کرد این شکست را بهعنوان یک «پیروزی بزرگ» معرفی کند، اما بعید است افکار عمومی آمریکا و جهان این روایت را بپذیرند.
انتهای پیام/