به گزارش خبرگزاری تسنیم از سنندج، شب که روی شهر میافتاد، سنندج تازه بیدار میشد. ساعت از غروب گذشته بود، اما میدان آزادی هنوز زنده بود، پر از صدای مردم، پرچمهایی که در باد تکان میخوردند و چهرههایی که آمده بودند بگویند کردستان، همچنان پای انقلاب و امنیت ایستاده است.
هشتادوسه شب متوالی، میدان آزادی فقط یک میدان شهری نبود؛ به صحنهای از حضور، همبستگی و نمایش اراده مردمی تبدیل شد که سالهاست هزینه امنیت این سرزمین را پرداختهاند. مردمی که تاریخ کردستان را نه در کتابها، بلکه در کوچههای پرالتهاب سالهای انقلاب، جنگ و مقابله با ناامنی زندگی کردهاند.
وقتی وارد میدان میشوی، اولین چیزی که جلب توجه میکند، ترکیب متفاوت جمعیت است؛ پیرمردی که عصا به دست آمده، مادری که کودک خود را روی دوش گرفته، جوانانی که پرچم در دست دارند و رزمندگانی که هنوز صدای سالهای دفاع مقدس در حرفهایشان زنده است.
جمعه شب، پیرمردی کنار میدان آرام ایستاده بود و فقط جمعیت را نگاه میکرد. خودش را «کاک ابراهیم» معرفی کرد؛ از پیشمرگان مسلمان کرد در سالهای اول انقلاب.
میگوید: ما این میدانها را قبلاً هم دیدهایم. آن روزها ضدانقلاب میخواست مردم را از انقلاب جدا کند، اما مردم کردستان ایستادند. امروز هم اگر لازم باشد، دوباره میایستند.
کمی آن طرفتر چند جوان پرچم ایران را میان جمعیت میگردانند. یکی از آنها میگوید: بعضیها کردستان را فقط با خبرهای تلخ معرفی میکنند، اما واقعیت این مردم چیز دیگری است. این حضورها یعنی مردم هنوز برای کشورشان اهمیت قائلاند.
در شبهای حضور مردمی میدان آزادی، فقط شعار و تجمع دیده نمیشد؛ نوعی حس تعلق جمعی جریان داشت. مغازهداران اطراف که کرکره را پایین نکشیده بودند، خانوادههایی که شبانه به میدان میآمدند و جوانانی که تا نیمهشب کنار مردم میماندند. حضور مستمر نماینده ولیفقیه در استان کردستان به شرکتکنندگان انگیزه داد.

مشاهدات میدانی نشان میداد بسیاری از مردم، حضور در این اجتماعات را صرفاً یک برنامه مناسبتی نمیدانستند؛ بلکه آن را ادامه همان روحیهای میدانستند که سالها قبل در دفاع مقدس و روزهای ناامنی کردستان شکل گرفته بود.

یکی از زنان پیشکسوت حاضر در میدان میگفت: ما جنگ را دیدهایم. صدای تیر و ناامنی را شنیدهایم. برای همین قدر امنیت را میدانیم. شاید نسل جدید آن روزها را ندیده باشد، اما ما یادمان نمیرود مردم این شهر چطور ایستادند.

کردستان بهویژه سنندج، در نخستین سالهای پس از انقلاب یکی از حساسترین مناطق کشور بود. گروهکهای مسلح تلاش میکردند شهرها را ناامن کنند و میان مردم و انقلاب فاصله بیندازند، اما برخلاف روایتهایی که سالها ساخته شد، بخش بزرگی از مردم کردستان در کنار انقلاب ایستادند.
تشکیل پیشمرگان مسلمان کرد، حضور گسترده مردم در دفاع از شهرها و همراهی نیروهای بومی با رزمندگان، بخشی از همان تاریخی است که امروز در این اجتماعات دوباره یادآوری میشود.

در دوران دفاع مقدس نیز کردستان فقط درگیر جنگ مرزی نبود؛ همزمان با دفاع در برابر ارتش بعث، با ناامنی داخلی نیز مواجه بود. بسیاری از جوانان این استان، هم در جبهههای جنوب جنگیدند و هم در کوهستانهای غرب، برای امنیت مردم جان دادند.
حالا سالها بعد میدان آزادی سنندج برای 83 شب متوالی، بار دیگر به نماد حضور مردمی تبدیل شده است؛ حضوری که برای بسیاری از نسل قدیم، یادآور شبهای مقاومت و ایستادگی است.

در میان جمعیت، جوانی که خود را دانشجو معرفی میکند، میگوید: شاید خیلیها فکر کنند این فقط یک تجمع است، اما برای مردم کردستان، حضور در میدان یعنی اعلام اینکه این شهر هنوز زنده است و مردمش نسبت به سرنوشت کشور بیتفاوت نیستند.
نکته مهم این اجتماعات، حضور نسلهای مختلف کنار هم بود؛ نسلی که انقلاب و جنگ را دیده، در کنار نسلی که فقط روایت آن روزها را شنیده است. همین پیوند نسلی، شاید مهمترین پیام این شبها بود.

اما واقعیت این است که مردم کردستان، در کنار همه این وفاداریها و حضورها، مطالبات جدی هم دارند؛ از ایجاد کارخانجات، اشتغال و توسعه گرفته تا رفع کمبرخورداریها و توجه واقعی به استان. مردمی که سالها برای امنیت کشور هزینه دادهاند، انتظار دارند سهمشان از توسعه و رفاه نیز دیده شود.
این اجتماعات زمانی ماندگار خواهند شد که فقط به حضور خیابانی محدود نمانند و نتیجه آن، تقویت همبستگی اجتماعی، شنیده شدن صدای مردم و توجه جدیتر به مشکلات استان باشد.
هشتادوسه شب حضور در میدان آزادی سنندج، فقط یک عدد نیست؛ روایتی است از مردمی که در بزنگاههای تاریخی، بارها نشان دادهاند کردستان، نه حاشیه ایران، بلکه یکی از ستونهای اصلی امنیت، وحدت و ایستادگی این سرزمین است.
روایت تسنیم از میدان آزادی سنندج؛ جایی که صدای وحدت موج میزند+تصاویر
انتهای پیام/481/