به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری تسنیم، پس از حمله «سُسپاشی» به رضا پهلوی در برلین(!)، مشخص شد کشورهای میزبان وی، حداقل استانداردهای حفاظتی را برای او تأمین نمیکنند و او را یک فعال سیاسی عادی میبینند، نه یک شخصیت با اولویت امنیتی ویژه.
این مسئله رسانههایی مانند جروزالمپست رژیم صهیونیستی را هم به واکنش واداشت و این وضعیت را به نقد کشیدند که چرا کشورهای اروپایی اقدام مؤثری برای افزایش امنیت او انجام نمیدهند اما حالا جریان سلطنتطلب، بهجای فشار حقوقی یا دیپلماتیک بر کشورهای مقصد یا بنیادهای دعوتکننده از وی، درخواست کمک مالی مردمی برای تأمین حفاظت را دارند.
این مسئله جدا از مضحک بودن، سؤالهای جدی حتی از سمت حامیان وی ایجاد کرده است و میپرسند؛ چرا رضا پهلوی بهجای پشتیبانی مالی از خانوادههای کشتهشدگان دیماه که با فراخوان او به خیابان آمدند، درخواست پول برای حفاظت از جان خود را دارد؟ یا صندوقی که وی قرار بود برای حمایت از اعتصابها در ایران تشکیل دهد کجاست تا از محل همان صندوق حفاظت خود را تأمین کند؟
بهفرض، اگر هم کسانی تمایل به کمک داشته باشند، هیچ سازوکار شفافی برای نظارت بر هزینهها وجود ندارد؛ چه تضمینی است که این پول صرف حفاظت شود، نه هزینههای جاری دفتر یا زندگی شخصی؟ هرچند تجربه نشان داده است چنین کمپینهایی اغلب بدون پاسخگویی مالی میمانند.
این پیام اخیر، نشان میدهد او علاوه بر جنگطلبی و درخواست بمباران ایران، در زندگی شخصی هم بهدنبال فشار آوردن به مردمی است که بر اثر تحریمها زندگی سختی دارند و با وعدههای مبهم، الگویی تکراری از خالی کردن جیب مردم به نام مبارزه را دنبال میکند.
این حرکت یادآور محمدرضا پهلوی است که هنگام فرار از ایران، بخش قابلتوجهی از اموال و جواهرات سلطنتی را با خود برد و مردم ایران هیچ سهمی از آن ثروت ندیدند، اکنون نیز پسرش، در تداوم الگوی سلطنتطلبانهٔ «اول من، بعد مردم» بهجای تکیه بر منابع موجود در خارج و یا ثروت خود، از مردم طلبکار تأمین حفاظت است.
انتهای پیام/+