به گزارش خبرگزاری تسنیم، اینتر امشب احتمالاٌ قهرمان خواهد شد، اما این حداقل کار است. چگونه باید عملکرد کریستین کیوو سرمربی این تیم را ارزیابی کرد؟ ناکامی در لیگ قهرمانان اروپا برای مدت طولانی در یادها خواهد ماند و فصل آینده قابل چشمپوشی نخواهد بود.
قهرمانی اینتر در سری A اجتنابناپذیر است و حتی میتواند همین امشب رسمی شود. اگر نراتزوری، پارما را در خانه شکست بدهد (که بسیار محتمل است)، دیگر نیازی به نگاه کردن به نتایج رقیبان نخواهد بود؛ قهرمانی از آن آنهاست.
با این حال، اینکه تیم تحت هدایت کریستین کیوو دقیقاً چه زمانی عنوان قهرمانی را به دست خواهد آورد؛ همین امشب یا کمی دیرتر، تنها یک جزئیات است. نکته اصلی این است که اینتر قطعاً سری A را فتح خواهد کرد. آنها همچنین میتوانند جام حذفی ایتالیا را هم به دست آورند. پس از بازگشتی حماسی مقابل کومو در نیمهنهایی (اینتر تا دقیقه 69 با نتیجه 2 بر صفر عقب بود اما در وقت قانونی 3 بر 2 پیروز شد)، تیم کیوو در فینال به مصاف لاتزیو خواهد رفت. در این دیدار هر اتفاقی ممکن است، اما روی کاغذ، اینتر بیتردید مدعی اصلی است.
نراتزوری در مسیر کسب یک دوگانه داخلی قرار دارد، اما هنوز ارزیابی قطعی از فصل این تیم آسان نیست. از یک سو، قهرمانی در سری A و احتمالاً جام حذفی تحت هدایت مربی که پیش از این فصل فقط 13 بازی در رده بزرگسالان مربیگری کرده بود، بسیار چشمگیر است؛ به ویژه با توجه به اینکه این انتصاب تا حدی شتابزده انجام شد.
در پایان فصل گذشته، اینتر با هدایت سیمونه اینزاگی برای سهگانه تلاش میکرد: سری A، کوپا ایتالیا و لیگ قهرمانان، اما در نهایت هیچ جامی کسب نکرد. در فینال لیگ قهرمانان، آنها متحمل شکست سنگین 5 بر صفر مقابل پاریسنژرمن شدند. اینزاگی گفته بود اگر لیگ قهرمانان را ببرد، در اینتر میماند. با این حال، او برای تجربهای جدید راهی عربستان شد و اینتر مجبور بود به سرعت جایگزینی برایش پیدا کند.
کیوو تنها گزینه نبود؛ سسک فابرگاس و روبرتو دزربی نیز مطرح شده بودند، اما در نهایت کیوو انتخاب شد. او مدتها در ساختار اینتر با تیمهای پایه کار کرده بود و در پارما نیز عملکرد درخشانی داشت؛ بهطوریکه در فوریه 2025 تیم را تحویل گرفت، به سرعت یک سیستم بازیسازی ایجاد کرد و آن را از سقوط نجات داد.
کیوو ساختار ایجاد شده توسط اینزاگی را تخریب نکرد. بحث تحمیل فشار اضافی و چنین عباراتی بیاساس است؛ واقعیت این است که کیوو تیمی آماده و جاافتاده را تحویل گرفت و تلاش کرد آن را مدرنتر کند. اینتر بار دیگر مسیر تداوم را دنبال کرده است: اینزاگی تیم منسجم آنتونیو کونته را تحویل گرفت و بهترش کرد و اکنون کیوو تیم منسجم اینزاگی را تحویل گرفته و آن را مطابق فلسفه خود تطبیق داده است. اینتر این فصل نسبت به گذشته کمتر عمودی عمل میکند؛ توپ بیشتر به عرض برده میشود و تیم با صبر بیشتری حمله میکند. این روش همیشه جواب نمیدهد، اما کیوو روی شکلدهی آن اصرار دارد؛ این سبک اوست.
نکته مهم دیگر این است که کیوو روند نوسازی ترکیب تیم را آغاز کرده است. البته گذر زمان خود عاملی تعیینکننده بوده است. بازیکنان کلیدی اینتر جوانتر نمیشوند و برخی از آنها به سالهای پایانی دوران فوتبال خود نزدیک شدهاند، اما در حالی که اینزاگی همچنان میتوانست کاملاً روی آنها حساب کند، کیوو دیگر چنین امکانی ندارد.
وظایف هنریک مخیتاریان در نیمفصل اول به پتار سوچیچ سپرده شد. سپس، زمانی که این هافبک کروات دچار افت شد (حدود فصل 26–2025)، پیوتر زیلینسکی این نقش را برعهده گرفت. او آنقدر خوب عملکرد داشت که اینزاگی در مصاحبه خود گفت: «من او را آوردم؛ او را برای اینتر میخواستم.» همچنین در دوران اینزاگی، زیلینسکی عملاً یک بازیکن ذخیره بود، اما زیر نظر کیوو به یک مهره اصلی و بسیار مهم تبدیل شده و کاملاً کنار نیکولو بارلا و هاکان چالهاناوغلو در مرکز زمین قرار میگیرد.
اینتر همچنین خط دفاعی خود را نوسازی کرده است. فرانچسکو آچربی با وجود تمام تواناییهایش اکنون 38 ساله است. او همچنان بازیکنی مهم و باکیفیت است، اما دیگر نمیتواند یک فصل کامل را هفته به هفته دوام بیاورد. کیوو، یان بیسک را در پست مدافع میانی امتحان کرد؛ جایی که آچربی معمولاً بازی میکرد. پیش از این، این مدافع آلمانی در نقش وینگبک راست در سیستم سه نفره به میدان میرفت اما کیوو او را به مرکز خط دفاع منتقل کرد. این ترکیب در کنار الساندرو باستونی و مانوئل آکانجی به خوبی جواب داده است.
با این حال، اینتر احتمالاً در تابستان امسال حداقل به دنبال یک مدافع میانی خواهد بود؛ شاید حتی دو نفر. تیم به مدافعانی جدید، جوانتر و باانرژیتر نیاز دارد. برای مثال، گزارشهایی درباره علاقه میلان به طارق محرموویچ از ساسولو منتشر شده است؛ بازیکنی که مورد توجه تمام باشگاههای بزرگ سری A قرار دارد.
علاوه بر این، عامل دیگری هم وجود دارد که میتواند انتقال احتمالی او را پیچیدهتر کند. ساسولو باید 50 درصد مبلغ انتقال را به یوونتوس، باشگاهی که محرموویچ از آن آمده است، پرداخت کند. بنابراین طبیعی است که ساسولو برای کسب سهم بیشتر بالاترین قیمت ممکن را طلب کند.
با این حال، برگردیم به کیوو. پایه اصلی پیشتازی اینتر در سری A، ثبات این تیم در مسابقات مقابل تیمهای رده پایین جدول بود؛ جایی که میلانیها تقریباً تمام امتیازهای ممکن را کسب کردند اما وضعیت در دیدار با رقبا و حریفان بزرگ چگونه بود؟ برابر تیمهایی از میان 4 تیم برتر فعلی (ناپولی، آثمیلان و یوونتوس)، اینتر تنها یک پیروزی به دست آورد.
بازی مقابل حریفان بزرگتر برای کیوو چالشبرانگیز بود؛ چه در مسابقات قهرمانی داخلی و چه در لیگ قهرمانان اروپا. اینتر در مرحله گروهی تیمهای آژاکس، اسلاویا پراگ، یونیون و کایرات را شکست داد اما سپس به ترتیب مقابل اتلتیکو مادرید، لیورپول و آرسنال شکست خورد. نوع باختها نیز متفاوت بود.
در نهایت، اینتر موفق نشد به جمع هشت تیم برتر لیگ قهرمانان اروپا راه یابد و مجبور شد یک دور پلیآف اضافی را پشتسر بگذارد و آنجا بود که ماجرای بودوگلیمت نروژ رقم خورد. آن تیم نروژی کاملاً شایسته، اینتر را از پیشرو برداشت. بودو گلیمت با وجود اختلاف عظیم در منابع و کیفیت بودو گلیمت در زمین نه تنها گلی دریافت نکرد، بلکه اینتر را به طور کامل شکست داد. میلانیها هم در بازی خارج از خانه و هم در جوزپه مهآتزا تحقیر شدند.
اسکودتو و شاید کوپا ایتالیا موفقیتهایی عالی هستند اما روزبه روز بیشتر مشخص میشود که فصل اینتر بدون موفقیت در لیگ قهرمانان کامل نیست و در لیگ قهرمانان، عملکردشان یک شکست تمامعیار بود: حذف زودهنگام آن هم مقابل ضعیفترین و فروتنترین تیم ممکن. بار دیگر باید تأکید کرد: بودو گلیمت تیمی زیبا، شایسته و تاریخی است؛ این حقیقتی انکارناپذیر است اما در کنار ستایش آن تیم، نباید از وزن شکست اینتر کاسته شود.
یک پرسش مهم دیگر هرچند که هنوز برای کیوو مطرح نشده، به محیط رقابتی اینتر در سری A این فصل مربوط میشود. لحظههایی بود که ناپولی و میلان در تعقیب اینتر بودند، اما در مجموع، اینتر رقابت جدی و نفسگیری را احساس نکرد.
اینتر شایسته تحسین است که توانست امتیازهای لازم را از بازیهای قابل پیشبینی کسب کند. این مهمترین ویژگی یک تیم قهرمان است. اگرچه در بازیهای بزرگ دچار مشکل شد، اما تیم کیوو در مقابل تیمهای ضعیفتر تقریباً هیچ امتیازی از دست نداد.
برای اینتر فعلی با قدرت و منابعی که در اختیار دارد، قهرمانی در سری A حداقل چیزی است که باید به آن توجه کرد. کوچک شمردن این پیروزی قطعاً منطقی نیست. اینتر و کیوو هم شایستگی تقدیر دارند، اما در عین حال، چیز بیشتری برای به دست آوردن در این فصل وجود نداشت. اینتر تا حد زیادی وظیفهاش را انجام داد. نکته این است که اگر قهرمان نمیشد، آنوقت پرسشهای بزرگی مطرح میشد. بنابراین، حالا که قهرمان شدهاند، باید گفت آفرین؛ نتیجه طبیعی همین است.
با این حال، درباره کیوو چه میتوان گفت؟ ارزیابی او رفته رفته روشنتر میشود. احتمالاً فصل آینده پاسخهای دقیقتری درباره تواناییهای او خواهیم گرفت. ای کاش رقابت قهرمانی سری A در این فصل پرفشارتر و نزدیکتر بود. افزون بر این، شکی نیست که در لیگ قهرمانان اروپا انتظارها از اینتر و کیوو بسیار بیشتر خواهد بود.
انتهای پیام/