به گزارش خبرنگار اجتماعی خبرگزاری تسنیم، هروقت صحبت از تروما و آسیب به مصدومان میشود در کنار آن تصویر فداکاری کادر درمان هم در ذهن نقش میبندد، نیروهای اورژانسی که به سرعت مصدومان را به بیمارستان منتقل میکنند و کادر درمانی که ذات حرفه و تخصصشان، مجالی برای لحظهای درنگ باقی نمیگذارد و بی هیچ وقفهای به نجات جان بیماران میشتابند.
در میان روزهای پرالتهابی که در سال 1404 گذشت، نام بیمارستان شهدای هفتم تیر به عنوان یکی از قطبهای مهم تروما و سوانح به چشم میخورد، بیمارستانی بزرگ و در مساحتی 5 هزار کیلومتر مربعی در جنوب تهران، که دهههاست مرهم زخم بیمارانی بوده که به دلیل حوادث مختلف، دچار آسیب شدهاند.
کادر درمان بیمارستان شهدای هفتم تیر، مانند خیلی از بیمارستانهای دیگر کشور، از زمان آغاز جنگ 12 روزه در حالت آمادهباش مستمر به سر بردهاند، چه زمانی که آتش کینه و خشم دشمن صهیونی، شهروندان زیادی را به بیمارستانها کشاند و چه در زمستانی که آتش فتنه بر خیابانهای شهر باریدن گرفت و چه در اسفندماه که حملات وحشیانه آمریکا و اسرائیل جنایتکار علیه کشورمان، بیمارستانها را به پناهی برای کاهش آلام مجروحان جنگی تبدیل کرد.
کادر درمان در آمادهباش، از جنگ 12 روزه تا جنگ رمضان
دکتر سید عبدالهادی دانشی، رئیس بیمارستان شهدای هفتم تیر در گفتوگو با خبرنگار اجتماعی خبرگزاری تسنیم از تداوم خدمترسانی این بیمارستان در ایام پرالتهاب سال گذشته و امسال سخن گفت و اظهار کرد: ما از زمان جنگ 12 روزه در سال گذشته در آمادگی کامل به سر میبردیم زیرا پس از پایان جنگ برخی افراد که عملهای جراحی خود را به دلیل شرایط جنگی به تعویق انداخته بودند نیازمند خدمات درمانی شده بودند و تجمع بیماران افزایش یافت و ما خیلی گرفتار عملهای آنها شدیم.
وی افزود: پس از آن نیز به دنبال حوادث دیماه میزان خدمات درمانی در بیمارستان افزایش یافت و همچنان در حالت آمادهباش به سر میبردیم تا اینکه متاسفانه جنگ دیگری علیه کشورمان رخ داد.
قصه پرغصه مصدومانی که آسمان برایشان بسته بود
دانشی ادامه داد: در ایام معمول به دلیل برخورداری بیمارستان از پد بالگرد، بخشی از بیماران و مصدومان حوادثی که از شهرهای اطراف تهران و حتی قم به بیمارستان ما منتقل میشوند از طریق بالگرد اورژانس استان تهران به این بیمارستان اعزام میشوند اما متاسفانه این جنگ باعث شد که به دلیل لغو پروازها، این بیماران به صورت زمینی به بیمارستان منتقل شوند، البته به دلیل موقعیت جغرافیایی بیمارستان و قرار داشتن آن در نزدیکی اتوبانهای جنوب تهران، این چالش نیز تا حد زیادی از طریق اورژانس زمینی حل شد.
دانشی به آثار مستقیم و غیرمستقیم جنگ بر بیماران اشاره و تصریح کرد: وقتی که جنگ میشود، با یک سری آثار و اصابتهای مستقیم مواجه می شویم و برخی افراد نیز ضربات غیرمستقیم میخورند، یعنی علاوه بر خود انفجاراتی که صورت میگیرد و مستقیم باعث مجروحیت میشود، گاهی بعضیها به خاطر موج انفجار و بعضی از افراد هم به خاطر اینکه برای جابجایی عجله میکنند دچار مصدومیتهایی میشوند، برای مثال انفجارها باعث میشود افرادی که راکب موتورسیکلت هستند بر اثر موج انفجار یا عجله و تصادف دچار آسیب شوند یا موج انفجار برخی افراد را به سمت و سویی دیگر پرتاب کند که در این جنگ نیز شاهد موارد اینچنینی بودیم.
انجام 900 عمل جراحی برای مجروحان و بیماران در بحبوحه جنگ
رئیس بیمارستان شهدای هفتم تیر، به آمار قابل توجه جراحیهای انجام شده در این مرکز درمانی در اسفندماه نیز گریزی میزند، آمارهایی که گویای تبحر کادر درمان در رسیدگی به مجروحان، علیرغم شدت حملات صورت گرفته است: در بیمارستان شهدای هفتم تیر تعداد 900 عمل جراحی در طول اسفندماه داشتیم که بیشتر این اعمال جراحی، برای مجروحین جنگ انجام شده است.
بیشتر درمانها برای مجروحان جراحیهای ارتوپدی بود
وی درباره نوع اعمال جراحی انجام شده برای مجروحان جنگی نیز افزود: بیشتر جراحیها برای مجروحان، جراحیهای ارتوپدی بود اما به دلیل جراحت مجروحان از ناحیه ارگانهای مختلف، عملهای مغز و شکم و قفسه سینه نیز داشتیم.
مجروحیت کودکان در جنگ از ناحیه سر، سینه و شکم
آنچه این روایت را کمی دردناکتر میکند، مجروحیت کودکان بیپناه در پی حملات دشمنان است، دکتر دانشی با اشاره به یک حمله وحشیانه به یکی از مناطق نزدیک بیمارستان نیز گفت: زمانی که به یک ساختمان چندطبقه مسکونی در شهرری حمله شد، تعداد زیادی، حدود 35 نفر، مجروح برای ما آوردند، از این تعداد دو نفر به دلیل حال وخیم به آیسییو منتقل شدند و مابقی مجروحین به صورت سرپایی یا بستری در بخش درمان و سپس ترخیص شدند، خاطرم هست که همان شب، ذهن ما در کنار رسیدگی به مجروحان موجود، درگیر تعدادی از افرادی بود که امدادگران میگفتند هنوز زیر آوار ماندهاند، در میان مجروحانی که در این مدت جنگ داشتیم، تعدادی نیز متاسفانه کودک بودند که عمدتا از ناحیه سر، سینه و شکم دچار مجروحیت و آسیبهایی شده بودند.
خدمات درمانی دیگر متوقف نشد
خدمات بیمارستان شهدای هفتم تیر در این ایام اما تنها محدود به مجروحین جنگی نبود، رئیس این بیمارستان درباره سایر خدمات درمانی ارائه شده در شرایط بمباران پایتخت و در بحبوحه جنگ نیز بیان کرد: بیماران دیگری هم بودند که اینجا میآمدند و بابت مشکلات مختلف مداوا میشدند. مثلاً مریضی که تومور مغزی داشت و حالش بد شده بود، یا خونریزی مغزی پیدا کرده بود که نیاز به عمل پیدا کرده بود، یا بیمارانی داشتیم که به خاطر دیسک کمر یا تومور نخاع یا مشکلات شدید کیسه صفرا دچار مشکلاتی شده بودند که ما مجبور بودیم عملشان کنیم. باتوجه به این خدمات، روزانه نزدیک به 30 عمل جراحی در این مرکز انجام میشد.
حضور شبانهروزی 150 متخصص در بیمارستان شهدای هفتم تیر
دستیابی به این آمار بزرگ، یعنی انجام روزانه 30 عمل جراحی تنها در یک مرکز درمانی در جنوب تهران، میسر نبود مگر به کمک حضور شبانهروزی و ایثارگرانه کادر درمان، دانشی به حضور مستمر کادر درمان بیمارستان در این مرکز درمانی نیز اشاره کرد و افزود: در حال حاضر 150 نفر متخصص و فوق تخصص در مرکز آموزشی، پژوهشی و درمانی شهدای هفتم تیر داریم که همه اساتید، پرستاران و کادر درمان در ایام جنگ، به طور مستمر حضور داشتند. خیلی از کارکنان بودند که چندین شبانهروز در بیمارستان میماندند و به خانه نمیرفتند. من نیز برخی شبها و روزها در بیمارستان میماندم و وقتی از بخشها بازدید میکردم میدیدم که کارکنان بیمارستان چطور با فداکاری پای درمان مجروحان و سایر بیماران ایستاده بودند و این حضور به هر دو طرف دلگرمی میداد. حتی در ایام عید نوروز نیز هیچکس به تعطیلات رفتن را بر حضور در جنگ ارجحیت نداد.
وقتی تهدید به حمله به زیرساختها شد...
دانشی، درباره روزهای سخت مدیریت بحران هنگام تهدید به زدن زیرساختها نیز میگوید، روزهایی که برق و آب و انرژی، برای بیماران حیاتی بود و باید برای آن چارهای اندیشیده میشد: ما از همان زمان جنگ 12 روزه، ذخایر سوخت و انرژی بیمارستان را جهت تامین برق افزایش دادیم و موتورهای دیزل را برای تامین انرژی در نظر گرفته بودیم. همچنین به خاطر اینکه در طول جنگ ممکن بود بعضی از پرسنل و نیروها، خانوادههایشان را به خارج از تهران و جاهای امنتر بفرستند، تمهیداتی برای زندگی پرسنل در بیمارستان در نظر گرفتیم. با هماهنگی بیمارستانهای نزدیک و شهرداری، جاهایی را در نظر گرفته بودیم که هر کس از اساتید، پزشکان، پرستاران با خانوادهاش بخواهد، بتواند آنجا مستقر شده و به راحتی به بیمارستان دسترسی داشته باشد و در داخل خود بیمارستان هم کلاسهای درس را تبدیل کردیم به جاهایی که محل سکونت باشد و امکانات خوبی داشته باشد تا با کمترین معضل از این بحران نیز عبور کنیم.
انتهای پیام/