به گزارش گروه بینالملل خبرگزاری تسنیم، نشریه آتلانتیک در گزارشی به قلم آلن ایر سخنگوی پیشین وزارت خارجه ایالات متحده نوشت که ایران سلاح آخرالزمانی خود را کشف کرده و آن تسلط بر تنگه هرمز است؛ زیرا یک بازدارنده استراتژیک به حساب میآید.
آتلانتیک در این گزارش نوشت: دونالد ترامپ رئیسجمهور آمریکا گفته بود که به جنگ رفته تا از دستیابی ایران به بمب هستهای جلوگیری کند، اما جنگی که او آغاز کرد، به ایران این امکان را داد که متوجه شود که در حقیقت سلاح آخرالزمانی خود را از پیش در اختیار داشته است؛ سلاحی که قادر است معادل اقتصادی "تخریب متقابل اطمینانبخش" ایجاد کند.
در این گزارش آمده است: تنگه هرمز همواره یک نقطه آسیبپذیر بوده است؛ ایالات متحده از همیشه میدانسته که ایران ممکن است در صورت حمله، تلاش کند آن را ببندد، اما نه واشنگتن و نه تهران هیچکدام تصور نمیکردند که ایران به این راحتی بتواند تنگه را ببندد و باز کردن آن برای آمریکا به چه میزان دشوار خواهد بود.
آتلانتیک با بیان اینکه سوختهای فسیلی برای تمدن صنعتی مدرن همانند هوای تازه برای ریهها هستند، نوشت: حدود 80 درصد از اقتصاد جهانی به نفت، زغالسنگ و گاز طبیعی وابسته است. بخش زیادی از این منابع از کشورهای حاشیه خلیج فارس تأمین میشود: عربستان سعودی، عراق، ایران، امارات متحده عربی، کویت، قطر، عمان و بحرین. حدود 25 درصد از تجارت جهانی نفت خام و 20 درصد از تجارت جهانی گاز طبیعی مایع از تنگه هرمز عبور میکند.
در این گزارش با بیان اینکه ایران در ابتدای عملیات نظامی آمریکا تنگه هرمز را بست و انجام این کار چندان سخت نبود، نوشت: حتی بدون توان دریایی زیادی، ایران میتوانست با تهدید کشتیهای عبوری با مینها، موشکها و پهپادهای ارزانقیمت شاهد 136، شرایط امنیتی به وجود آورد که باعث میشد بازارهای بیمه دریایی جهانی به دلیل طبیعت ریسکپذیر خود، از پوشش دادن کشتیها خودداری کنند یا نرخهای غیرقابل قبولی را ارائه دهند.
این نشریه تاکید کرد: بنابراین، معلوم شد که بستن تنگه هرمز آسان است، اما بازگشایی آن و باز نگه داشتن آن، سخت است؛ حتی اگر ایالات متحده زمان و منابع لازم را برای این کار اختصاص دهد، احتمالاً این تلاش منجر به تلفات جانی فراوان خواهد شد، تلفات بیشتری که ترامپ احتمالاً تمایلی به آن ندارد. ایران ممکن است نه تنها علیه نیروهای آمریکایی، بلکه علیه زیرساختهای انرژی حیاتی در کشورهای حاشیه خلیج فارس نیز انتقام بگیرد.
این گزارش ادامه میدهد: واقعیت تلخ این است که بازگرداندن ترافیک دریایی به سطح پیش از جنگ (حدود 130 کشتی در روز) و حفظ آن، برای اقتصاد جهانی حیاتی است و این کار قطعاً بدون همکاری ایران امکانپذیر نخواهد بود. تحریمهای ایالات متحده علیه بنادر ایران ممکن است به ایران آسیب اقتصادی وارد کند، اما این واقعیت را تغییر نخواهد داد.
آتلانتیک در بخش دیگری از گزارش خود مدعی است: با اینکه بستن تنگه به ضرر ایران هم خواهد بود، اما ایران ریسک میکند که بتواند بیشتر از ترامپ در این درد کوتاهمدت دوام بیاورد؛ به ویژه در سال انتخابات. علاوه بر کنترل کردن تنگه، ایران در تلاش است تا از آن درآمدزایی کند و بودجهای برای بازسازی پس از جنگ به دست آورد. ایران اعلام کرده که برای همه کشتیهای دوست در حال عبور از تنگه هرمز عوارضی تعیین کرده است که باید به صورت رمزارز یا یوان چین پرداخت شود.
این نشریه در آخر تصریح کرد: در نهایت، حتی اگر تنگه هرمز بازگشایی شود، ممکن است ماهها طول بکشد تا آسیبهای اقتصادی کاهش یابد و جریان کشتیها از سر گرفته شود. صندوق بینالمللی پول در 14 آوریل هشدار داد که دامنه شوک اقتصادی ناشی از بسته شدن تنگه، شامل تورم و کاهش رشد، "بستگی به مدت و مقیاس جنگ دارد و اینکه چهقدر سریع تولید و ارسال انرژی پس از پایان درگیریها به حالت عادی بازگردد."
انتهای پیام/