به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم,در پی اعلام آتشبس و توقف تهاجمات نظامی علیه کشور، اکنون ایران با کارخانههای آسیبدیده و سفرههای کوچکشده کارگرانی روبروست که در میانه نبرد، بیشترین فشار اقتصادی و معیشتی را متحمل شدند؛ مسیری که عبور از آن تنها با تکیه بر «اقتصاد مقاومتی» و حمایت واقعی از نیروی کار ممکن است.
با فروکش کردن شعلههای جنگ و برقراری آتشبس در نیمه فروردین 1405، ابعاد خسارات وارده به زیرساختهای صنعتی کشور بیش از پیش نمایان شده است. در طول هفتههای گذشته، حملات هوایی و تنشهای نظامی نه تنها باعث توقف فعالیت بسیاری از واحدهای تولیدی در مناطق حساس شد، بلکه زنجیره تأمین کالاهای اساسی را نیز با اختلالی جدی مواجه کرد. در این میان، جامعه کارگری کشور به عنوان پیشقراولان جبهه اقتصادی، سنگینترین آسیبها را تجربه کردند.
تولید در شوک؛ کارگران در تنگنا
گزارشهای میدانی نشان میدهد که بسیاری از کارخانهها به دلیل آسیبهای فیزیکی یا قطع مسیرهای صادراتی و وارداتی، با حداقل ظرفیت فعالیت میکنند. این وضعیت منجر به تعویق در پرداخت حقوق و مزایای پایان سال و فروردینماه شده است. شوک ناشی از حذف ارز ترجیحی 28500تومانی که با دوران جنگ همزمان شد، قیمت اقلامی چون گوشت، روغن و برنج را به ارقامی بیسابقه رسانده و قدرت خرید کارگران را به حداقل ممکن تقلیل داده است.
نقش اقتصاد مقاومتی در دوران پساآتشبس
اکنون که اسلحهها زمین گذاشته شده، «اقتصاد مقاومتی» باید از قالب تئوری خارج و در قلب کارخانهها عملیاتی شود. کارشناسان معتقدند در این برهه، بازسازی صنایع آسیبدیده از جنگ باید با اولویت «رونق تولید داخلی» دنبال شود. احیای چرخهای صنعت، نه تنها پاسخی به تحریمها و فشارهای خارجی است، بلکه تنها راه بازگرداندن ثبات به بازار متلاطم کالاهای اساسی محسوب میشود. کارگری که در زمان جنگ زیر بمباران، چراغ کارخانه را روشن نگه داشت، اکنون در زمان صلح نباید درگیر نان شب باشد.
مطالبات معیشتی؛ پیششرط رونق تولید
نمایندگان تشکلهای کارگری تأکید دارند که رونق تولید در سال 1405بدون «امنیت معیشتی» غیرممکن است. آنها خواستار آن هستند که دولت با توجه به وضعیت «اقتصاد پساجنگ»، بستههای حمایتی ویژهای را فراتر از یارانه معمولی و کالابرگهای فعلی (که بر اساس زمانبندی کد ملی در حال واریز است) برای جامعه کارگری در نظر بگیرد.
شکاف عمیق میان تورم پساجنگ و دستمزدهای فعلی، زنگ خطری برای پایداری تولید است. اصلاح فوری پایه حقوق سال جدید و تزریق سرمایه در گردش به واحدهای تولیدی آسیبدیده، ضروریترین اقداماتی است که باید در دستور کار شورای عالی کار و دولت قرار گیرد تا «آتشبس نظامی» به «آرامش اقتصادی» در سفرههای مردم تبدیل شود.
به گزارش تسنیم, ایران پساجنگ در فروردین 1405، بیش از هر زمان دیگری به بازوان توانمند کارگرانش تکیه دارد. اگرچه دود جنگ از آسمان شهرها رخت بربسته، اما غبار گرانی و رکود همچنان بر فضای صنعت نباید سایه افکند. تحقق شعار رونق تولید و اقتصاد مقاومتی در این مقطع حساس، در گرو آن است که «سربازان خط مقدم تولید» احساس کنند که پس از تحمل سختیهای دوران نبرد، معیشت و کرامت آنها اولویت نخست مسئولان در دوران بازسازی است.
انتهای پیام/