به گزارش خبرگزاری تسنیم از رشت، همزمان با روزهای سوگواری برای رهبر شهید، جمعی از جوانان بهصورت خودجوش در نقاط مختلف شهر دست به دیوارنویسی زدهاند؛ نوشتههایی کوتاه اما پرمعنا که از اندوه، وفاداری و تأکید بر اتکای مردم به توان داخلی حکایت دارد.
در کوچههای شهر، هنوز رنگ اسپریها خشک نشده است، جوانها بیسر و صدا آمدهاند؛ بعضی نیمهشب، بعضی هم ساعاتی پیش از طلوع آفتاب، دیوارهایی که تا دیروز خاکستری و بیروح بودند، حالا پر شدهاند از جملههایی کوتاه و داغدار؛ جملههایی که بیشتر شبیه دلنوشتهاند تا شعار.
در یکی از خیابانها، چند جوان با ماسک و دستکش هنوز مشغول کارند، یکی از آنها طرحی ساده روی دیوار میزند و دیگری زیر آن با خط درشت مینویسد: مردم علاج در وطن است.
کمی آنطرفتر روی دیواری دیگر نوشتهاند: راه شهید ادامه دارد، عابران گهگاه میایستند، نگاه میکنند، عکس میگیرند و دوباره راهشان را ادامه میدهند.
آنچه در این دیوارنویسیها جلب توجه میکند، خودجوش بودن آنهاست، نه بنری در کار است و نه سازوکار رسمی، بیشتر نوشتهها با دستهای جوانانی شکل گرفته که میخواهند اندوه و دلبستگی خود را به زبان شهر بیاورند، دیوارها برایشان تبدیل شدهاند به دفتر بزرگی از سوگ و عهد؛ جایی که هرکس جملهای کوتاه مینویسد و میرود، اما ردّ احساسش در شهر باقی میماند.
این روزها دیوارهای شهر، بیش از هر زمان دیگری روایتگر حال و هوای مردماند؛ روایت جوانانی که میخواهند یاد شهید را زنده نگه دارند و باورشان را با یک جمله ساده بر دیوار شهر بنویسند: مردم علاج در وطن است.
انتهای پیام/