به گزارش گروه سیاست خارجی خبرگزاری تسنیم، مجدی نیلی، سفیر جمهوری اسلامی ایران در آلمان طی نکاتی خطاب به مقامات اروپایی نوشت: انتخاب با شماست؛ ترجیح بر اخلاق و حقوق بین الملل و یا نشستن کنار صندلی متجاوز. اما اینبار، تأخیر در انتخاب، هزینهبر، فراموش نشدنی و به سختی جبران پذیر خواهد بود.
متن این پیام به شرح زیر است:
اگر کسی گمان میکند رفتار نجیبانه ایران همانند 47 سال پیش است، سخت در اشتباه است. با تخریب اصول بنیادین اخلاقی و حقوق بین الملل، دوران سوءاستفاده از این نجابت مثالزدنی نیز به پایان رسیده است.
چند نکته صریح با برخی مقامات اروپایی:
1) در نزدیک به نیمقرن گذشته، کارنامهای انباشته از رفتارهای خصمانه و غیرمسئولانه علیه ایران شکل گرفته است: از تهدید و اقدامات تروریستی در خاک ایران، حمایت و میزبانی از عناصر تروریستی، تا سه مقطع تجاوز نظامی (دهه 80 میلادی، ژوئن 2025 و مارس 2026)؛ از فضاسازیهای ساختگی در قالب پرچم های دروغین و اتهامزنی درباره برنامه صلحآمیز هستهای، تا نقض مکرر تعهدات در برجام و تلاش برای بازگرداندن غیرقانونی اسنپبک؛ و در کنار همه اینها، حمایت یکجانبه از رژیم اسرائیل و آمریکا.
حمایت از رژیم صدام در بهکارگیری سلاحهای شیمیایی و سکوت در برابر فجایعی چون شهادت دانشآموزان دبستانیِ شهر میناب در جریان تجاوز نظامی اخیر و نیز حمله به تأسیسات هستهای صلحآمیز و زیرساخت های انرژی، تنها بخشی از این کارنامه تاریک است.
2) در مقابل، ایران بارها رفتاری مسئولانه از خود نشان داده است: خویشتنداری، عقلانیت راهبردی و حتی ایفای نقش در تأمین امنیت اروپا از جمله در مقابله با داعش، نمونههایی روشن از این رویکرد است.
3) اما حاصل این رویکرد چه بود؟ اشتباه محاسباتی برخی در اروپا از نجابت مثالزدنی ایران؛ خطایی راهبردی که نه قابل انکار است و نه بهسادگی فراموش خواهد شد.
4) سه پیام روشن:
4-1) صبر راهبردی ایران، حد و مرز دارد. بر اساس اصل 51 منشور ملل متحد، ایران اینبار در برابر هر متجاوز، از سوی هر طرفی که باشد، مقتدرانه ایستاده است؛ تا زمانی که او را از اقدام خود پشیمان کند.
4-2) سکوت در برابر نقض اخلاق و حقوق بینالملل، نه بیطرفی است و نه عقلانیت؛ این مسیر، امنیت هیچکس از جمله اروپا را تضمین نخواهد کرد.
4-3) احترام، سنگبنای هر رابطه پایدار بینالمللی است. ایران، بر پایه فرهنگ، مذهب و تمدن غنی خود، احترام را با احترام و بیاحترامی را با اقدام مقتدرانه لازم پاسخ میدهد. سابقه تاریخی روابط با کشورهای اروپائی نظیر آلمان، سرمایهای برای تعامل است، نه مجوزی برای بیاعتنایی. نمونه هایی از این اعتماد و احترام متقابل در اسناد تاریخی قابل مشاهده است. کافیست نیم نگاهی به آنها داشته باشید.
در پایان، انتخاب با شماست؛ ترجیح بر اخلاق و حقوق بین الملل و یا نشستن کنار صندلی متجاوز. اما اینبار، تأخیر در انتخاب، هزینهبر، فراموش نشدنی و به سختی جبران پذیر خواهد بود.
انتهای پیام/