بهگزارش گروه بینالملل خبرگزاری تسنیم، با سقوط یک موشک ایرانی در قلب یک محله پرجمعیت در شهر عراد در جنوب اراضی اشغالی در شنبه گذشته که صهیونیستهای افراطی در آن زندگی میکنند، شکنندگی احساس امنیت در جبهه داخلی اسرائیل دوباره آشکار شده است.
خشم و ناامیدی در جبهه داخلی اسرائیل بعد از موشکباران دیمونا و عراد توسط ایران
حملات موشکی شدید ایران که علاوه بر عراد، دیمونا را نیز هدف قرار داد و منجر به تلفات گسترده و تخریب خانهها شد، شکاف عمیقی را بین ارزیابیهای نظامی و واقعیتهای میدانی رژیم صهیونیستی آشکار کرد. این حملات، بهویژه با توجه به حملات موشکی مداوم و فزاینده ایران، که با ادعاهای رژیم اشغالگر و دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا مبنی بر از بین رفتن قابلیتهای موشکی ایران در تضاد است، سؤالات جدی در مورد توانایی این رژیم در محافظت از شهرکنشینان ایجاد کرد،
در این زمینه، روزنامه عبری یدیعوت آحارونوت از افزایش ناامیدی در درون تشکیلات نظامی رژیم صهیونیستی بهدلیل شرطبندیهای قبلی آنها روی یک پیروزی سریع که تواناییهای موشکی ایران را مهار میکند، خبر داد.
مقامات نظامی صهیونیست در گفتگو با این روزنامه، ناامیدی خود را از عدمتحقق این شرطبندیها ابراز و از ارزیابیهای اطلاعاتی انتقاد کردند، این در حالی است که سؤالاتی در مورد توانایی ارتش اسرائیل برای جلوگیری از تکرار شکستهایش در رهگیری موشکها، بهویژه پس از حمله ایران به عراد، که با تبدیل شهر به صحنهای از ویرانی و ترس، شوک گستردهای ایجاد کرد، آغاز شده است.
بهگزارش الاخبار، طبق روایتهای صهیونیستها، موشکی که میان ساختمانهای شهرکنشینان فرود آمد، منجر به 182 زخمی و تخریب کل یک محله شد، در حالی که صدها نفر مجبور به فرار به هتلهای منطقه بحرالمیت شدند، در این میان باید توجه داشت که این ارقام دقیق نیستند، زیرا اسرائیل سکوت رسانهای شدیدی را در مورد نتایج حملات ایران اعمال میکند و ارتش کنترل شدیدی بر رسانهها دارد.
دیگر پناهگاه هم برای صهیونیستها امن نیست
یکی از شهرکنشینان در شهر عراد، لحظات اولیه حمله را اینگونه روایت کرد: من گوشهای را انتخاب کردم که فکر میکردم امنترین است، قبل از اینکه صدای انفجار مهیبی را بشنوم، خانه لرزید و شیشهها از روی سرم پریدند، فلج شده بودم و نمیتوانستم تکان بخورم، اما متوجه شدم که آسیبی ندیدهام، اما خشم فروکش نکرد...، آنها مانع از بازگشت من برای برداشتن وسایلم شدند، در حالی که سیاستمداران برای عکس گرفتن هجوم آورده بودند.
این شهرکنشین صهیونیست با نام آموس، از اینکه به سرنوشت آوارگان دورهای قبلی درگیریها که در بوروکراسی پیچیده گرفتار شده بودند، دچار شود، ابراز نگرانی کرد و از خود پرسید که آیا مقامات این بار از این تجربه درس خواهند گرفت یا خیر.
وی تأکید کرد که وضعیت در پناهگاهها نیز بهتر نبود.
یک شهرکنشین صهیونیست دیگر که در زمان بمباران شهر عراد در پناهگاه بود، این انفجار را بیسابقه توصیف کرد و هشدار داد که از بین رفتن اعتماد به هشدارها میتواند کشنده باشد، زیرا برخی از مردم پس از، ازدستدادن ایمان به اثربخشی هشدارهای مکرر، حتی به پناهگاهها نرفتند.
از سوی دیگر، کارشناسان و تحلیلگران صهیونیست، آنچه را در عراد و دیمونا اتفاق افتاد، نشانهای از شکنندگی سیستم دفاع مدنی دانستند. طبق گزارشهای کانال 12 و کانال 14 رژیم صهیونیستی، ارتش اسرائیل ماهیت سیستم رهگیری را که نتوانست موشکها را رهگیری کند، روشن نکرد و این حادثه را «خطای آماری» توصیف کرد، در حالی که واقعیتها به یک شکست نظامی و فنی قابل توجه اشاره دارند.
امیر بوحبوط، تحلیلگر نظامی صهیونیست، از اختلاف میان آمار ارائهشده توسط ارتش با واقعیت میدانی بهشدت انتقاد کرده گفت: ادعای ارتش درباره میزان موفقیت 92درصدی در رهگیری موشکها و واقعیت میدانی، تفاوت زیادی دارند؛ ضمن اینکه احساس امنیت با این آمار و درصدها سنجیده نمیشود، بلکه با توانایی شهروندان (شهرکنشینان) برای زنده ماندن در لحظه خطر سنجیده میشود.
هیچ مکان امنی در اسرائیل وجود ندارد
عمیر شپرلینگ، نویسنده طنز صهیونیست هم، بهنوبه خود، شوکی را که ساکنان شهر عراد احساس کردند، ابراز کرد و گفت: ماهها در طول جنگ، عراد آرام و ساکت بود...، و اکنون به فهرست شهرهای هدف اضافه شده است و احساس این است که ما حفاظت از شهر را از دست دادهایم.
مطبوعات عبری همچنین صحنههایی را از فریاد شهرکنشینان بر سر مقامات، از جمله زنی در عراد در جریان بازدید ایتمار بن گویر، وزیر امنیت داخلی رژیم اشغالگر از شهر، بازتاب دادند؛ جایی که این زن صهیونیست به بنگویر گفت: «شما فقط مرگ میکارید! از شهر ما بیرون بروید».
فعالان و کاربران رسانههای اجتماعی هم با عصبانیت، سران صهیونیست را به «فریب مردم» و قرار دادن آنها در چرخهای مکرر از خطر متهم کردند و به کاهش اعتماد عمومی به توانایی کابینه در تصمیمگیریهای مؤثر برای محافظت از آنها اشاره کردند.
اما در دیمونا که مورد اصابت موشکهای ایرانی قرار گرفت، چندین ساختمان مسکونی ویران شد و دهها شهرکنشین زخمی شدند که تأیید میکند خطر دیگر محدود به مناطق خاص نیست، بلکه اکنون به شهرهایی که نسبتاً امن تلقی میشدند، گسترش یافته است.
یونا یاهاو، شهردار حیفا، این وضعیت را بهعنوان «بمب ساعتی» توصیف کرد و خواستار تعطیلی پالایشگاههای نفت برای تضمین امنیت ساکنان شد. تحلیلگران صهیونیست استدلال کردند که این حمله ضعف در ایجاد تعادل بین خواستههای امنیت عمومی و منافع سیاسی را آشکار کرد.
با وجود اظهارات بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر رژیم اشغالگر در مورد آمادگی برای ادامه عملیات و محافظت از جبهه داخلی، تقریباً یکهزار نفر از ساکنان آواره این دو شهر، حتی ساعاتی پس از حمله، احساس فروپاشی و ازدستدادن اعتماد به نهادهای کابینه را ابراز کردند. رهبران اپوزیسیون، از جمله یائیر لاپید نیز بهشدت از کابینه نتانیاهو و تشکیلات آن انتقاد کردند.
در جبهه اقتصادی هم، اسرائیل در این جنگ همچنان هزینههای قابلتوجهی را متحمل میشود. برآوردهای رسمی نشان میدهد که هزینه یک روز عملیات علیه ایران بین 1.5 تا 3 میلیارد شِکِل (واحد پول رژیم صهیونیستی) است، بهویژه در سایه مصرف مقادیر عظیمی مهمات و موشکهای رهگیر، در مقایسه با جنگ 12روزه قبلی با ایران.
بهگفته منابع عبری، کابینه اسرائیل تاکنون تقریباً 28 میلیارد شِکِل برای تأمین مالی عملیاتهای خود اختصاص داده است و انتظار میرود 4 میلیارد دیگر نیز به آن اضافه شود. بودجه دفاعی نیز برای ادامه جنگ در سال جاری تقریباً به 33 میلیارد شِکِل بیشتر نیاز دارد، البته خاطرنشان میشود که این ارقام شامل هیچ عملیات زمینی بالقوهای در لبنان نمیشود.
انتهای پیام/+